Ze oe­fe­nen er­mee om echt van ie­mand te hou­den, zegt pe­da­goog

Het Nieuwsblad - - NIEUWS - KIM CLE­MENS

Ze val­len niet in zwijm voor One Di­rec­ti­on, ze pro­be­ren zich niet met Miley Cyrus te me­ten. Toch zijn ze een van de gro­te sub­cul­tu­ren in meis­jes­land: de paar­den­meis­jes. ‘Op paar­den oe­fe­nen ze om echt van ie­mand te hou­den’, zegt pe­da­goog Pe­dro De Bruy­c­ke­re. Een dek­bed met een wit­te hengst er­op, een pos­ter met een speel­se po­ny. Wie ooit een voet in een meis­jes­ka­mer heeft ge­zet, weet dat een ros er vaak een bij­zon­de­re plaats in­neemt. Of zet de te­le­vi­sie aan en kijk naar de kin­der­se­rie Ami­ka, of vroe­ger Black Beau­ty. ‘Paar­den­meis­jes vind je over­al ter we­reld. Ze wa­ren er even­goed in de ja­ren 70 of 80 als nu. En toch vlie­gen ze on­der de ra­dar. Nie­mand die hen ooit we­ten­schap­pe­lijk be­na­der­de.’ Daar moest ver­an­de­ring in ko­men, oor­deel­den pe­da­goog Pe­dro De Bruy­c­ke­re en de Ne­der­land­se so­ci­aal we­ten­schap­per Lin­da Duits. Dus wijd­den ze een hoofd­stuk aan het fe­no­meen in Meis­jes kij­ken, hun nieu­we boek over – hoe kan het ook an­ders – meis­jes.

‘De paar­den­meis­jes zijn wij­der ver­spreid dan de fans van Jus­tin Bie­ber of vroe­ger de Back­street Boys’, zegt De Bruy­c­ke­re. ‘Maar om­dat ze niet gil­lend voor een con­cert­zaal staan, val­len ze min­der op. Dat wil niet zeg­gen dat die cul­tuur niet leeft.’

Net als bij al­le sub­cul­tu­ren heb­ben paar­den­meis­jes een lijst met af­spra­ken en do’s-and-don’ts. Ze zijn tus­sen de 9 en 14 jaar, kij­ken naar de juis­te se­ries, le­zen tijd­schrif­ten over paar­den, dra­gen hun haar klas­siek lang, en ver­kie­zen so­be­re fris­heid boven ma­keup en op­zich­ti­ge kle­dij. Ze ver­toe­ven het liefst in de mi­cro­kos­mos van de ma­ne­ge, waar geen plaats is voor ou­ders of jon­gens. En hun ou­ders heb­ben genoeg geld om de hob­by te be­ta­len.

Ge­voe­lens pro­jec­te­ren

Maar bo­ven­al neemt het paard een cen­tra­le rol in. ‘Ei­gen­lijk is de zorg voor een paard een soort re­la­tie-oe­fe­ning. Ze pro­jec­te­ren er hun ge­voe­lens op en le­ren lief te heb­ben. Ze kun­nen het knuf­fe­len, er veel tijd mee door­bren­gen en het al hun ge­hei­men ver­tel­len. Te­ge­lijk schuilt er een stuk­je ver­ant­woor­de­lijk­heid in. Want het le­ven op de ma­ne­ge begint niet met een mooi stuk­je dres­suur. Neen, er moe­ten stal­len uit­ge­mest wor­den en ha­ren ge­kamd.’ Die pro­jec­tie is com­pleet on­ge­vaar­lijk, ook al legt een mens al gauw de link met een Freu­di­aan­se sek­su­e­le ver­kla­ring. Of met het oe­fe­nen van een zor­gen­de moe­der­rol. ‘Dat is voor ons een brug te ver. Ik ge­loof ook niet dat het met moe­der­ge­voe­lens te ma­ken heeft. Veel­eer draait het om het experimenteren met ver­schil­len­de rol­len. Zo zoe­ken ado­les­cen­ten naar een iden­ti­teit.’ ‘Ei­gen­lijk neemt een paard de­zelf­de plaats in als bij an­de­re meis­jes Jus­tin Bie­ber, of een fa­vo­rie­te boy­band. Ook die ob­ses­sies zijn on­schul­dig. Een va­der die op een con­cert van One Di­rec­ti­on zijn doch­ter ziet gil­len, moet ge­woon be­sef­fen dat het een fa­se is, die ook weer voor­bij­gaat.’ Want zo rond hun 15de valt dat teer­ge­lief­de paard weer uit de gra­tie. ‘Dan vul­len échte vriend­jes de leem­te in.’ En moe­ten ook de pos­ters van boy­bands zo snel mo­ge­lijk weer van de slaap­ka­mer­muur af.

Fo­to: vrt

‘Paar­den­meis­jes’ be­kij­ken de juis­te se­ries, zo­als En ze zijn tal­rij­ker dan fans van Jus­tin Bie­ber, al val­len ze min­der op.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.