Een nieuw stig­ma

Het Nieuwsblad - - NIEUWS - Pe­ter Mij­le­mans Nieuws­ma­na­ger

In­triest is het ver­haal van Luc Baey­ens. Ver­moord door zijn stief­va­der, die de zorg voor de hulp­be­hoe­ven­de veer­ti­ger niet meer aan­kon. Een man­tel­zor­ger, zo­als dat heet, maar stam­mend uit de tijd dat het woord nog niet was uit­ge­von­den. De last werd te zwaar, de angst dat Luc er ooit al­leen voor zou ko­men te staan, te groot. Die uit­zicht­loos­heid dreef hem tot een wan­hoops­daad. Een dra­ma dat geen al­leen­staand ge­val is. Her­ken­baar voor ie­der­een die de zwa­re taak van man­tel­zorg op zich heeft ge­no­men om een an­ders­va­li­de kind, een dood­zie­ke part­ner of een de­men­te­ren­de ou­der op te van­gen. De last op de schou­ders van zij die de moed heb­ben om on­voor­be­reid die taak op zich te ne­men, is niet in te schat­ten. Ze­ker niet door ie­mand die het ge­luk heeft ge­had er nooit mee ge­con­fron­teerd te zijn. De keu­ze voor man­tel­zorg of niet is nooit te be­oor­de­len of te ver­oor­de­len. Toch ge­beurt dat va­ker dan ge­dacht. Wie zijn moe­der naar een ho­me brengt of zijn hulp­be­hoe­ven­de kind in een in­stel­ling plaatst, wordt vaak scheef be­ke­ken. Als­of die ge­dumpt wor­den in de ver­geet­put­ten van het Gra­ven­steen. Het is niet om­dat je een keer in­springt als vrij­wil­li­ger om het leed te ver­zach­ten dat je weet wat het is om 24 uur per dag met de si­tu­a­tie ge­con­fron­teerd te wor­den. De luxe om de deur dicht te trek­ken en de zaak voor een tijd te ver­ge­ten, heb­ben man­tel­zor­gers niet. De maat­schap­pe­lij­ke druk om hulp­be­hoe­ven­den in huis te hou­den, is door de ver­grij­zing al­leen maar toe­ge­no­men. Niet al­leen door de over­heid, die er al­les aan doet om dit te pro­mo­ten en te on­der­steu­nen. Niet al­tijd om de juis­te re­den, de le­vens­kwa­li­teit, maar ook om te be­spa­ren. Er is de on­heb­be­lij­ke ge­woon­te om te ver­wij­zen naar de tijd van toen, toen kin­de­ren hun be­jaar­de ou­ders on­der dak na­men. Al ver­geet men dan mak­ke­lijk dat er geen an­de­re mo­ge­lijk­heid was en dat de be­staan­de in­stel­lin­gen niet de ge­spe­ci­a­li­seer­de zorg bo­den die ze nu wel bie­den. Zo cre­ëer je op den duur een stig­ma, een nieuw ta­boe. Je bent hard­voch­tig als je hulp­be­hoe­ven­de fa­mi­lie­le­den niet zelf ver­zorgt. Het maakt het steeds moei­lij­ker om te zeg­gen dat je die taak niet aan­kan, toch ze­ker niet vol­tijds. Man­tel­zorg zou meer een op­tie moe­ten zijn dan de hal­ve ver­plich­ting die het aan het wor­den is. Die men on­der­breekt, in­perkt of stopt als de bo­bijn af is. Zon­der zich schul­dig te voe­len. Ie­der­een heeft recht op le­vens­kwa­li­teit. De hulp­be­hoe­ven­de, maar ook zijn ou­ders, part­ners, broers en zus­sen.

Man­tel­zorg zou een op­tie moe­ten zijn, geen hal­ve ver­plich­ting

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.