58.000 han­den op el­kaar voor Nathan

Broer (16) laat vol­le­dig sta­di­on Club Brug­ge eer­be­toon bren­gen aan over­le­den fiet­ser­tje (11)

Het Nieuwsblad - - NIEUWS - GE­OF­FREY SAB­BE EN TIM LESCRAUWAET

Nathan Sche­pens, het elf­ja­ri­ge fiet­ser­tje dat in ju­ni over­leed bij een treinongeval in An­ze­gem, krijgt mor­gen een eer­be­toon tij­dens de eer­ste thuis­wed­strijd van Club Brug­ge, de ploeg waar hij he­vig fan van was. Het he­le sta­di­on zal tij­dens de elf­de mi­nuut ap­plau­dis­se­ren. Al­le­maal dank­zij broer Mi­lan (16). ‘Hij zou het zelf zo ge­wild heb­ben.’ ‘Al vijf jaar gin­gen we sa­men min­stens één keer per maand naar een match van Club Brug­ge kij­ken’, zegt Mi­lan. Voet­bal was een ge­za­men­lij­ke pas­sie van de broer­tjes. ‘Ze wa­ren twee han­den op één buik’, zegt pa­pa Pas­cal. ‘Al­les draai­de om voet­bal. Voet­bal­den ze niet in de tuin, dan speel­den ze het spel sa­men op de Play­Sta­ti­on. En sa­men sup­por­ter­den ze ook he­vig voor Club Brug­ge.’ Die lief­de voor de Club ging ver bij Nathan. ‘Als hij een zit­je had bij ons in de tri­bu­ne, ging hij toch nog vlak bij het veld staan om de spe­lers en de wed­strijd be­ter te zien’, zegt zijn pa­pa. Toen de jon­gen na de laat­ste match van het vo­ri­ge sei­zoen met zijn nieu­we gsm een sel­fie met doel­man Ma­thew Ry­an kon ma­ken, was hij ape­trots. Een tra­gisch on­ge­val kost­te Nathan Sche­pens op 10 ju­ni het le­ven. Toen hij met een vriend­je naar school in An­ze­gem fiets­te, werd hij ge­gre­pen door een trein. Het on­ge­val ver­oor­zaak­te een schok­golf in de West-Vlaam­se ge­meen­te. Klas­ge­noot­jes en ou­ders vie­len el­kaar hui­lend in de ar­men. Bij het ge­zin Sche­pens, pa­pa Pas­cal, ma­ma Bir­git, broer Mi­lan (16) en zus Am­ber (18), is het ver­driet on­be­schrij­fe­lijk groot. ‘Wat moet ik nu zon­der hem’, zei Mi­lan vlak na het on­ge­val. Het duur­de niet lang voor de jon­gen het idee kreeg zijn

Mi­lan Sche­pens BROER

eer­be­toon is het laat­ste wat ik nog voor Nathan kan doen. Hij zou het ze­ker zelf zo ge­wild heb­ben

broer een laat­ste mooie hul­de te bren­gen. Door hun ge­meen­schap­pe­lij­ke pas­sie voor het voet­bal en blauw-zwart moest de zes­tien­ja­ri­ge jon­gen niet ver zoe­ken. ‘Ik heb eerst aan Club Brug­ge zelf ge­vraagd of ze iets wil­den doen. Ze re­a­geer­den zeer be­grip­vol, maar za­gen het zelf niet zit­ten om­dat ze an­ders te veel aan­vra­gen zou­den krij­gen. Daar­na heb ik me tot de sup­por­ters ge­richt.’

‘Tra­nen ken­nen geen kleu­ren’

Mi­lan post­te zijn voor­stel op meer­de­re fan­si­tes. Op een er­van, die van de North Fa­na

tics, werd zijn idee op­ge­pikt door Sy­b­ren Callewaert uit Izegem. De leef­tijds­ge­noot van Mi­lan ken­de en­ke­le le­den van de sup­por­ters­club en be­sloot Mi­lan te hel­pen. ‘Sa­men kwa­men we op het idee een span­doek voor Nathan te la­ten ma­ken’, zegt Sy­b­ren. ‘De sup­por­ters kon­den dan in de elf­de mi­nuut ap­plau­dis­se­ren voor Nathan, om­dat dat zijn leef­tijd was. Ten slot­te zou­den we al­le­maal You’ll

ne­ver walk alo­ne zin­gen.’ Sy­b­ren maak­te het voor­stel over aan een van de lei­ders van de North Fa­na­tics, die met­een voor het idee te vin­den was. Gis­te­ren was het span­doek af. ‘ Het is geen im­pres­si­o­nant span­doek, maar voor ons wel de ide­a­le ma­nier om te com­mu­ni­ce­ren’, klinkt het bij de North Fa­na

tics. ‘Het drukt uit wat een he­le tri­bu­ne denkt, het is de stem van de sup­por­ters. Nathan stond vaak in het­zelf­de vak als wij, wat hem au­to­ma­tisch fa­mi­lie van ons maakt. Op de­ze ma­nier wil­len we res­pect en steun be­tui­gen. Ook de sup­por­ters van KV Me­che­len, de te­gen­stan­der van Club Brug­ge mor­gen, lie­ten al we­ten mee te zul­len doen. Tra­nen ken­nen geen kleu­ren. Als zo­iets ver­schrik­ke­lijks ge­beurt, met ie­mand die nog zo jong is, dan is voet- bal even­tjes bij­zaak.’ In een vol sta­di­on zul­len 29.000 voet­bal­fans één mi­nuut lang ap­plau­dis­se­ren voor Nathan. En dus zal de jon­gen het­zelf­de eer­be­toon krij­gen als Fran­çois Ster­che­le, de Club-held die in 2008 ver­on­ge­luk­te en voor wie nog tij­dens el­ke match wordt ge­ap­plau­dis­seerd. Voor Mi­lan en zijn fa­mi­lie is het in ie­der ge­val een deugd­doen­de op­ste­ker dat de Club­sup­por­ters hen zo steu­nen. ‘Ook de club zelf’, ver­dui­de­lijkt Mi­lans pa­pa. ‘Ze re­a­geer­den vlug en stem­den in met al­les wat we wil­den doen. Za­ter­dag kan Mi­lan iets vroe­ger naar het sta­di­on om nog wat af­fi­ches op te han­gen die de ac­tie aan­kon­di­gen. Na het on­ge­val plaatste Club een be­richt op hun web­si­te en stuur­den ze een rouw­krans. Van Tom De Sut­ter kre­gen we zelfs een kaartje in de bus. Ook Da­vy De fauw hielp ons bij de con­tac­ten met Club Brug­ge.’ ‘Voor mij is de ac­tie nu al ge­slaagd’, zegt Mi­lan. ‘Ik weet van me­zelf dat ik er al­les voor ge­daan heb om het te ver­we­zen­lij­ken. Ook naar KV Me­che­len heb ik een be­richt­je ge­stuurd. Hun sup­por­ters zijn op de hoog­te en zou­den het nog eens af­roe­pen op de bus­sen. Op in­ter­net is mijn op­roep ge­deeld op een tien­tal fan­si­tes met tel­kens min­stens 5.000 le­den. Maar ook als er maar een klein aan­tal sup­por­ters ap­plau­dis­se­ren, ben ik al te­vre­den. Het is het laat­ste wat ik nog voor Nathan kan doen. Hij zou het ze­ker zelf zo ge­wild heb­ben.’ ‘Dat hij dat al­le­maal zelf heeft ge­re­a­li­seerd, is fan­tas­tisch’, voegt Pas­cal er nog aan toe. ‘Nathan kan zich geen be­te­re broer wen­sen.’

Fo­to: pma

De broer­tjes deel­den een pas­sie voor Club Brug­ge. Op zijn sjaal draagt Mi­lan (l.) nu een fo­to van Nathan.

Fo­to: rr

Na de laat­ste Club-match van vo­rig sei­zoen kon Nathan met zijn nieu­we gsm een sel­fie ma­ken met doel­man Ma­thew Ry­an. Su­per­trots was hij op die fo­to.

Fo­to: pn

29.000 voet­bal­fans zul­len za­ter­dag in het sta­di­on van Club Brug­ge een mi­nuut lang

ap­plau­dis­se­ren voor Nathan.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.