Kom­kom­mer­tijd

Het Nieuwsblad - - SPORTWERELD -

Een meer­keu­ze­vraag om aan het nieu­we sei­zoen te be­gin­nen. Welk van vol­gen­de drie be­rich­ten doet u het meest de wenk­brau­wen fron­sen: A. Vla­di­mir Poe­tin draagt Sepp Blat­ter voor voor een No­bel­prijs. B. Ben­ja­min Ni­cai­se is van­af nu lid van de Re­vie­w­com­mis­sie. C. Le­den van de Raad van Be­stuur van de Voet­bal­bond zijn het na af­loop van een ver­ga­de­ring niet eens over wat er tij­dens die ver­ga­de­ring – waar ze dus al­le­maal bij wa­ren – is be­slist. U kan niet kie­zen, hoor ik u al luid­op den­ken. Bij elk be­richt vraagt ie­der wel­den­kend mens zich im­mers spon­taan af: hoe is dat nu mo­ge­lijk? Om­dat het sei­zoen nog lang is, stel ik voor om u er niet over op te win­den, maar er eens sma­ke­lijk om te la­chen. Wel­ke No­bel­prijs hij pre­cies in ge­dach­ten heeft voor zijn vriend Sepp moet Poe­tin nog spe­ci­fi­ce­ren en tot dan kun­nen we de kan­di­da­tuur ui­ter­aard niet on­der­steu­nen. Ik heb wel de lijst al een keer be­ke­ken en niet met­een een pas­sen­de ca­te­go­rie ge­von­den. Ten­zij die voor de vre­de, want met zijn gel­d­en­ve­lop­pen­be­leid van ve­le de­cen­nia heeft Blat­ter toch bonds­men­sen van over de he­le we­reld ver­e­nigd in hun steun aan de Zwit­ser bij op­een­vol­gen­de voor­zit­ters­ver­kie­zin­gen. Poe­tin heeft er wel­licht al een klein bud­get voor vrij­ge­maakt. Maar he­laas is van de le­den van het No­bel­prijs­co­mi­té niet be­kend of ze even mak­ke­lijk om­koop­baar zijn als de (vroe­ge­re?) stem­ge­rech­tig­den van de FIFA. In de tuin van het ma­jes­tu­eu­ze Kon­stan­ti­n­o­vs­kiy­pa­leis ston­den Poe­tin en Blat­ter als twee was­sen beel­den uit Ma­da­me Tus­sauds. Be­ter kon de to­ta­le ont­spo­ring van de FIFA niet ge­ïl­lu­streerd wor­den. Naar ver­luidt zou het met Mi­chel Pla­ti­ni be­ter gaan. Mis­schien is de (krom­me) re­de­ne­ring dat stro­pers de bes­te bos­wach­ters zijn wel van toe­pas­sing, net als (blijk­baar) bij het nieu­we lid van de Re­vie­w­com­mis­sie: Ben­ja­min Ni­cai­se. Over Pier­re Fran­çois valt in zijn nog maar kor­te pe­ri­o­de als CEO van de Pro Le­a­gue al veel goeds te ver­tel­len, maar de­ze be­slis­sing is een slech­te. Ni­cai­se is een in­tel­li­gen­te jon­gen, in La Tri­bu­ne op de RTBF geeft hij als ana­list wel­be­spraakt en net­jes in het pak zijn me­ning. Zo keu­rig dat ie­der­een blijk­baar ver­ge­ten is hoe de voet­bal­ler Ni­cai­se was. Geen har­de voet­bal­ler zo­als hij nu wil la­ten ge­lo­ven, wel een sme­ri­ge en ge­nie­pi­ge. Een pro­vo­ca­teur, voor wie studs niet en­kel dien­den om over­eind te blij­ven en el­le­bo­gen niet en­kel om op te steu­nen. Eén scè­ne vat het een bee­tje sa­men. Met­een na het eind­sig­naal van de licht­jes ont­spoor­de test­match tus­sen Standard en An­der­lecht op Scles­sin viert bank­zit­ter Ni­cai­se niet de ti­tel met zijn ploeg­maats. Hij sprint als een wil­de­man tot bij Bous­sou­fa, roept hem van al­les toe en toont zijn mid­den­vin­ger. Daar­na loopt hij vijf­tig me­ter ver­der naar Wa­si­lew­ski (!) en springt vlak voor zijn neus over en weer ter­wijl hij hem een toont. Met in­tus­sen al sup­por­ters van Standard op het veld. En­kel om­dat Wa­si­lew­ski de eni­ge keer in zijn le­ven niet re­a­geert, komt het niet tot een mas­sa­le vecht­par­tij. Er zijn in Wal­lo­nië echt wel ge­schik­te­re ex-voet­bal­lers te vin­den om de in­te­gri­teit van spe­lers te be­scher­men. In­tus­sen gaat ook in het bonds­ge­bouw al­les zijn ge­wo­ne gang: er wordt ge­ru­zied, af­ge­re­kend en men­sen wor­den ont­sla­gen. Geen kom­kom­mer­tijd in het Gla­zen Huis. De com­mo­tie rond het ont­slag van Frank De Bleec­ke­re leert wat we al wis­ten: de Voet­bal­bond is een krab­ben­mand en een stuur­loos schip dat smeekt om ge­loof­waar­dig lei­der­schap. Met Fran­çois De Keersmaec­ker nog twee jaar in het za­del rust daar­voor al­le hoop o op een ster­ke CEO met een d dui­de­lij­ke vi­sie. Ie­mand d die de kib­be­len­de ma­na­gers en coa­ches weer op één lijn krijgt. En dus voor­al niet d de hui­di­ge, Gé­rard Li­nard. D Die kan wel goed re­ke­nen en p per­so­neel bui­ten gooi­en. En één en­ke­le keer ook aan­ne­men. Na d de ont­slag­ron­de die twin­tig men­sen­me hun baan kost­te en een dui­de­lijk af­ge­spro­ken wer­vings­stop­wer­vin was zo on­ge­veer zijn ee eer­ste be­leids­daad als CE CEO ad in­te­rim het aan­wer­ven va van zijn ei­gen schoon­zoon, veil vei­lig weg­ge­stopt bij de Waal­se afd af­de­ling. Wel­is­waar in ru ruil voor een fi­nan­ci­ë­le in­spa in­span­ning van Li­nard zelf, maa maar zijn ge­loof­waar­dig­heid lag met­een aan dig­ge­len. Met een C4 vo voor Frank De Bleec­ke­re h heeft Li­nard op een slink­se ma­nier al een eer­ste slag thuis­ge­haald. En­kel En­ke­le aan­we­zi­gen blij­ven be­we­re be­we­ren dat er niet over ge­stemd is en toch staat in het ver­slag­ver dat het una­niem is goed­ge­keurd?!goe Li­nard wil­de op die be­wust ver­ga­de­ring van 9 ju­li ook al het ont­slag van Paul Allaerts door­druk­ken. D Daar had hij al een keer op aan aan­ge­dron­gen in mei. Li­nard be be­weert zelfs dat Allaerts sc scheids­rech­ter­se­va­lu­a­ties ver­valst, wat ove­ri­gens com com­ple­te on­zin is. En voor de t twee func­ties die Allaerts zel zelf graag wil be­hou­den, maa maar waar­van hij er ver­plicht één (voor fors min­der loon) m moet kie­zen, heeft hij al opv op­vol­gers: Eric Ro­main (ar­bit (ar­bi­tra­ge) en Bob Bro­waeys (T (TD jeugd). Ge­lukk Ge­luk­kig zijn er ver­stan­di­ge­ver­sta men­sen op de rem gaan staan, maarm vol­gen­de dins­dag moet Allaerts wel zijn vel zien te red­den.

De Voet­bal­bond is een krab­ben­mand en een stuur­loos schip dat smeekt om ge­loof­waar­dig lei­der­schap

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.