PTSP ili hibridni rat?

Dani - - Sedmi Dan -

Najdalje je, u stvari, otišao Stefan Karganović, onaj nekakav što Miloradu Dodiku uzima budžetske milione dokazujući da u Srebrenici nije bilo genocida. On tvrdi da Dodikov režim nije svjestan “predstojećeg udara na RS”, pa “reaguje u celini amaterski, da se blago izrazimo”. Ta njegova analiza u nekakvom Pečatu, listu slobodne Srbije, može biti savršeni treći stub tronošca o “hibridnom ratu” svih (osim Rusije) protiv Republike Srpske.

Prvi bi mogao biti teza bivšeg policajca, danas univerzitetskog profesora i (neformalnog) savjetnika MUP-a RS-a Predraga Ćeranića na nekakvom Fondu strateške kulture, da se “od opozicije u RS-u očekuje da borbu za očuvanje nadležnosti kvalifikuje kao izazivanje sukoba radi odbrane Dodika i ‘njegovih kriminalaca’”. Drugi stub je osmislio “ambasador RSa u SAD-u” Obrad Kesić tezom izrečenom Sputnjiku da “ako želimo da sačuvamo RS i odbranimo nacionalne interese, onda moramo da uđemo i u sukobe oko vitalnih interesa. Sukobi ne znače rat. Ali moramo da budemo spremni i za to”.

Puno bi prostora trebalo da se pojedinačno razrade vizije tog “hibridnog rata”, no, da skratim: recept osmišljen u tajnim centrima moći i isproban tokom Arapskog proljeća i u Ukrajini, nije upalio u RS-u. Protesti se iz Federacije nisu prelili, razni “narandžasti revolucionari” tipa boraca za Picin park, studenata, veterana VRS-a... nisu uspjeli skupiti mase, tako da je Dodik uspio čak dobiti i opšte izbore. Mrski zavjerenici nisu odustali, prepakovali su planove i u novi krug krenuli gurajući u prvi plan Savez za promjene. I u tome bi, zahvaljujući sljepilu voljenog vođe, pardon Baje okruženog nesposobnim levatima, uspavanog tijesnom izbornom pobjedom, mogli uspjeti ako narod RS-a ne shvati šta im vizionari tipa stubograditelja savjetuju.

Tačna definicija “hibridnog rata” u teoriji se još traži. Britanskom generalu Rupertu Smitu, nama dobro poznatom komandantu UNPROFOR-a u doba Srebrenice, pripisuje se objašnjenje da je to “rat među narodom” koji se “najčešće ne rješava na konvencionalnom ratištu uz pomoć tradicionalne vojske”, nego je “nabijena mješavina konvencionalnog oružja, neregularne taktike, terorizma i kriminala na području na kojem se ratuje”.

Ćeranić, opet, piše da je “hibridni rat” “u osnovi multidimenzionalan, sa širokom lepezom adaptirajućih aktivnosti, jer se kreatori ovog tipa ratovanja prilagođavaju situaciji i svoju djelatnost usmjeravaju na stvaranje ekonomskih pritisaka, vode informacioni rat, pa i klasičnu propagandu, kojom šire defetizam, dezorijentaciju, nesigurnost, strah. Građani su izloženi informacionim udarima, a putem medija se pripremaju za hapšenja odgovornih za navodni kriminal, što su obično nosioci najvažnijih funkcija, koji su od početka kampanje označeni kao mete”.

Pa, “krajnji cilj je da nezadovoljni građani, odnosno neregularne grupe, na juriš zauzmu institucije, izvrše hapšenja ili ubistvo nekog iz vlasti”. Onda, “provokatori i igrači na terenu pripremaju scenu, a u teoriji se obično nazivaju agentima haosa. Svrha hibridnih aktivnosti i jeste stvaranje haosa, koji se zatim usmjerava ili pretvara u oružane sukobe. Pri tome se koristi egoizam jedne od strana u sukobu, upotrebljavaju se frustrirane ličnosti izostavljene iz vlasti, a koje je lako pridobiti i njima manipulisati. Što je više tih osoba, lakše je postaviti kulise iza kojih se kriju glavni izvođači radova. Ubačeni provokatori u završnoj fazi pucaju na građane ili na policiju”...

Kako god: slušajući ovakve prognostičare, ako se Baja ne probudi, osvijesti i ne uzme pušku u ruke, pitanje dana je kad će da padne pregažen jurišem rulje, što će biti kraj RS-a i konačna realizacija famoznog tajnog plana za rušenje Dodika za kojeg, gle čuda, šef MUP-a RS-a i Ćeranićev pulen Dragan Lukač tvrdi da ga nema.

E, sad, ako ćemo vjerovati institucijama RS-a i ministru Lukaču, onda se otvara pitanje zašto baš sad tolika vriska oko tajnih planova i hibridnih ratova. Cilj jeste jasan - odbrana režima čiji su vrh i glavni finansijeri zaista toliko ogrezli u kriminalu da se to više ne može ničim sakriti. Ali, baš sad? Jesu li se istražitelji državnog Tužilaštva zaista primakli na sedmice, čak i dane do Dodikovog hapšenja?

Stubadžije to ne kažu, tužitelji, naravno, šute, a Dodik je u problemima. Koje je, šta god ko kazao, proizveo sam sebi svojom pohlepom. Možda bi zato stubograditelji umjesto da teoretišu o zavjerama, režimske pare poštenije zaradili savjetujući Dodika da ode sam, makar i u onu invalidsku penziju koju bi bez ikakvih problema mogao dobiti na osnovu PTSP-a i psihičkih problema koje je otkrio sudski vještak posmatrajući ga za potrebe njegove tužbe protiv Mladena Bosića. ■

Cilj jeste jasan - odbrana režima čiji su vrh i glavni finansijeri zaista toliko ogrezli u kriminalu da se to više ne može ničim sakriti. Ali, baš sad?

Newspapers in Bosnian

Newspapers from Bosnia and Herzegovina

© PressReader. All rights reserved.