Ko­lin­da Gra­bar Ki­ta­ro­vić mo­žda bi bi­la do­bra, ali u ne­ko dru­go po­li­tič­ko do­ba

Ona bi se naj­ra­di­je vra­ti­la u 1993. pa bi je si­gur­no po­zi­va­li u SA­BOR, mo­gla bi sje­di­ti na če­lu sto­la is­pred pre­mi­je­ra i ur­gi­ra­ti oko mi­mo­ho­da

Express - - INBOX - Pi­še: TOMISLAV KLAUŠKI

Ne tre­ba se pre­vi­še lju­ti­ti na Ko­lin­du Gra­bar Ki­ta­ro­vić za­to što stal­no, oz­bilj­no ili iro­nič­no, spo­mi­nje pro­ši­ri­va­nje svo­jih us­tav­nih ov­las­ti. Ona je jed­nos­tav­no po­greš­na oso­ba na po­greš­nom mjes­tu. I u po­greš­no vri­je­me. Ne­ko­li­ko mje­se­ci pri­je ne­go što je Ki­ta­ro­vić obja­vi­la kan­di­da­tu­ru za pred­sjed­ni­cu Re­pu­bli­ke, je­dan utje­ca­jan duž­nos­nik HDZ-a u po­vje­re­nju je priz­nao ka­ko ne ra­zu­mi­je mo­ti­ve ko­ji bi nje­go­vu ko­le­gi­cu, ta­da taj­ni­cu NATO-ova sa­ve­za, nag­na­li da uđe u pred­sjed­nič­ku utr­ku. To je politička mi­ro­vi­na, ka­zao je on, po­sve do­bro­na­mjer­no. “To ni­je mjes­to za mla­de, am­bi­ci­oz­ne lju­de pu­ne ener­gi­je ko­ji će se kas­ni­je te­ško uklju­či­ti u obič­nu po­li­ti­ku. Ko­lin­da je pre­mla­da i pre­am­bi­ci­oz­na da bi se za­ko­pa­la na tak­voj pro­to­ko­lar­noj, pa i mar­gi­nal­noj duž­nos­ti”. I to je zvu­ča­lo lo­gič­no. Za­što bi oso­ba s još do­brih pet­na­est go­di­na sta­ža is­pred se­be pre­uze­la duž­nost iz ko­je se za­pra­vo ide u mi­ro­vi­nu? I na ko­joj, a to je u ovom slu­ča­ju mno­go važ­ni­je, ne mo­že u do­volj­noj mje­ri utje­ca­ti na po­li­tič­ke pro­ce­se? A Ko­lin­da bi že­lje­la upra­vo to. I Sti­pe Me­sić je u svo­jem pr­vom man­da­tu, vi­še ne­go u dru­gom, pre­vi­še his­te­ri­zi­rao na Pan­tov­ča­ku, ek­s­ten­ziv­no tu­ma­čio svo­je ov­las­ti i čes­to po­se­zao čak i za ne­for­mal­nim ov­las­ti­ma, stva­ra­ju­ći ti­me pa­ra­lel­nu sfe­ru po­li­tič­kog utje­ca­ja, vi­še ne­go kon­kret­ne mo­ći kak­vu sa­da že­li Ko­lin­da. Ona ne bi htje­la bi­ti sa­mo naj­u­tje­caj­ni­ja oso­ba u formi pre­mi­je­ra, ona bi htje­la bi­ti pred­sjed­ni­ca iz po­lu­pred­sjed­nič­kog sus­ta­va. Sto­ga se s pra­vom mo­že re­ći da se na ovoj funk­ci­ji naš­la u po­greš­no vri­je­me. Ona bi se naj­ra­di­je vra­ti­la u 1993. go­di­nu, što se vi­di i iz ga­le­ri­je “ži­vih mr­tva­ca” ko­je je oku­pi­la na Pan­tov­ča­ku: od Ni­ki­ce Va­len­ti­ća i Ma­te Gra­ni­ća, do Vladimira Šek­sa i An­dri­je He­bran­ga. Ona bi htje­la bi­ti Fra­njo Tuđ­man. Htje­la bi ima­ti ve­će i snaž­ni­je ov­las­ti od Vla­de, htje­la bi bi­ti us­tav­no i po­li­tič­ki moć­ni­ja, ime­no­va­ti vla­du i pre­mi­je­ra ko­ji od­go­va­ra­ju i njoj, a ne sa­mo par­la­men­tu. I sve ono na što je de­be­lo za­kas­ni­la. Za­to se sa­da ko­mič­no, po­put lop­ti­ce sko­či­ce, obi­ja o gra­ni­ce Us­ta­va. Že­lje­la bi sa­zva­ti sjed­ni­cu Vla­de, a ne mo­že. Že­lje­la bi da pre­mi­jer njoj od­go­va­ra, a ne mo­že. Pri­je­ti za­bra­nom iz­la­ska voj­ske na voj­nu pa­ra­du, ali ni to ni­je mo­gla. Gu­ra­la se na sjed­ni­cu Sa­bo­ra, pa su joj rek­li da pred­sjed­ni­ci ta­mo ni­je mjes­to. Po­ku­ša­la je čak i za­uze­ti pre­mi­je­ro­vu po­zi­ci­ju na Vi­je­ću za obra­nu, na­kon što je Zoran Milanović ma­lo kas­nio, sa­mo to­li­ko da svi­ma po­ka­že moć. Moć ko­ju ne­ma i ko­ju ni­kad, a po­go­to­vo ako Tomislav Ka­ra­mar­ko do­đe na vlast, ne­će ima­ti.

Newspapers in Croatian

Newspapers from Croatia

© PressReader. All rights reserved.