Heb ik wat ver­ge­ten?

Delmenhorster Kreisblatt - - DELMENHORST · STUHR - VON TI­MO BRÜN­JES

Kennt ji dat ok? Man föhrt wech vun to­huus un denkt: „Jich­tens­wat heb ik ver­ge­ten.“Aver man kummt dor nich op. Wenn ik ok blots för een paar Stun­nen jich­tens­wo­hen föhr. Hest du wat Wich­ti­get lin­gen­laa­ten? Hest du all Fins­ter to­maakt? Is de Hund bin­nen? Sitt de Be­söök in´ne Stuuv un töövt op si­en Kof­fee, denn du blots ut de Köök ho­len wullst?

Dat fallt mi nich in. Ik heb nu just eben dit Ge­föhl: Du hest wat ver­ge­ten.

Dat knab­bert an mi, aver egaal wo lang ik gr­ü­bel, dat will mi nich in­falln.

So ok an­nern Avend. Ik weer mit mie­ne Froo na´n Theo­ter, al­so se na de Proov un ik in´ne Warksteer, nich to´n kie­ken, wo dat nor­maa­le Lu­er maakt. Al op de Henn­fohrt harr ik dit Ge­föhl. Doch – na­tür­lich – fallt mit dat nich in. Bie´n Theo­ter hett een ja noog um de Ohrn: De Wand­faarv mutt be­sch­nackt weern. An de Döör mutt wat än­nert weern. Kriegt wi dat gan­ze Ding över­haupt in den Last­waa­gen?

Na de Proov sünd mi­en Froo­minsch un ik wed­der na Huus föhrt. Un bats op de Steer weer dat Ge­föhl woll­ter dor. Wat hest du ver­ge­ten?

Wi sünd noch goot dree Ki­lo­me­ter vun To­huus wech, dor kummt just de eers­te Füer­wehr­waa­gen op us to. Ki­en Blau­lucht. Se kummt woll vun een In­satz.

Dat duuert nich lang, dor kummt us de tweete Füer­wehr­waa­gen in´ne Mööt un us ward mu­ulsch. Dat rüükt ver­brennt. Wi schnackt nich mehr, aver ik bün see­ker, us geiht wat ähn­li­chet döörn Kopp. Is To­huus allns in Or­nung? Hett dat bi us brennt? Wat is mit denn Hund? Denn Kaa­ter? Steiht dat Huus noch? Un dor­to jüm­mer dit grä­si­ge Ge­föhl: Du hest jich­tens­wat ver­ge­e­ten? Hest du Ke­er­zen an harrt? Hest du plätt? Hest du wat op´n Oven harrt?

Wi bögt nu op de les­de Straat in un de Röök na Ver­brenn­ten ward slim­mer. Man hett nu een goo­den Blick op us Huus, wenn dat nich dus­ter weer. Aver harr dat bi us brennt, mutt een wat sehn, or? Wöör dor nich Blau­lucht?

Op de les­den hun­nert Me­ter kunn wi nu us Huus sehn. Allns schient in Or­nung un wi at­met op. De Hund be­grööt us as jüm­mer un mi fallt schlachaar­tig in wat ik ver­ge­ten heb. Ik heff ee­ne Bud­del Li­mo­na­de in dat Ies­schaap leegt. De is nu in­fro­orn. Mi ward wat lich­ter. De Welt is woller in Or­nung. Aver lie­kers heb ik in Ach­ter­kopp: Jich­tens­wo hett dat brennt. Vi­el­licht wiel een wat ver­ge­ten hett.

Newspapers in German

Newspapers from Germany

© PressReader. All rights reserved.