DANIEL CRAIG

MY NAME IS CRAIG ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΥΠΟΔΥΘΕΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ JAMES BOND, ΑΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΙΣΧΥΡΙΣΤΕΙ ΟΤΙ ΤΑ ΓΟΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΑ 007 ΕΧΟΥΝ ΕΙΣΧΩΡΗΣΕΙ ΣΤΟ DNA ΤΟΥ. ΟΜΩΣ, Ο ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΣΟΥ ΒΑΖΕΙ ΥΠΟΨΙΕΣ ΟΤΙ ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΗΣ MI6 KATAΣΚΟΠΕΥΕ ΕΔΩ ΚΑΙ Π

Men's Health (Greece) - - The 007 Issue - TOY ΓΙΑΝΝΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ - ΣΕΛ. 40

κάθε ηθοποιός που επιλέγεται για να ενσαρκώσει το ρόλο του χαίρει μιας «ιδιαίτερης» υποδοχής: κοινό και κριτικοί θα βρουν όλους τους λόγους για τους οποίους είναι ακατάλληλος για το καστ, ενώ οι περισσότεροι θα προβλέψουν ότι η νέα ταινία θα είναι πιθανότατα και η τελευταία του ιστορικού franchise. Παλαιότερα, ακόμα και σπουδαία ονόματα της υποκριτικής, όπως ο Roger Moore και o Timothy Dalton, δεν είχαν καταφέρει να ξεφύγουν από αυτόν τον κανόνα και ουσιαστικά έπαιξαν την καριέρα τους ρώσικη ρουλέτα μαθαίνοντας με άσχημο τρόπο πως, για να φορέσεις bespoke κοστούμια, να παίξεις με τα gadgets και να ρίξεις τις γυναίκες του δημοφιλέστερου Βρετανού ήρωα χρειάζεσαι πολύ περισσότερα από το να είσαι συμπαθής και φωτογενής. Παρόλα αυτά, αν υπήρξε ένας άντρας που χτυπήθηκε πιο σκληρά (στη μετα-τίμοθι Ντάλτον εποχή) απ’ όλους για την παρουσία του στην παραγωγή -και μάλιστα όχι τόσο λόγω των υποκριτικών ικανοτήτων του όσο εξαιτίας των εξωτερικών χαρακτηριστικών του- αυτός ήταν ο Daniel Craig. Το 2006 εμφανίστηκε στο προσκήνιο για την προώθηση του Casino Royale κι αμέσως όλοι βρήκαν κάτι να του προσάψουν για το «θράσος» του να αναλάβει έναν τέτοιο ρόλο: πολλοί γκρίνιαξαν επειδή ήταν πολύ νέος, άλλοι διαφωνούσαν με τα ανοιχτά χρώματά του και οι περισσότεροι θεωρούσαν πως του έλειπε η τυπική αγγλική κομψότητα, που είχε γίνει συνώνυμη με το κύρος του εκάστοτε πρωταγωνιστή. Αυτό που κανείς δεν είχε προβλέψει ήταν πως ο Craig διέθετε τόσο ταλέντο και όρεξη να πετύχει, που θα μετέτρεπε εύκολα όλους του φόβους και τις ανησυχίες σε δυνατά χαρτιά. Ετσι, διαψεύδοντας και τους μεγαλύτερους επικριτές του, απέδειξε την αξία του και, μετά το βάπτισμα του πυρός, δήλωσε έτοιμος να συνεχίσει την καριέρα του σαν πράκτορας, πείθοντας σε κάθε ταινία πως είναι ο απόλυτος Bond. Πλέον, ύστερα από τρεις άκρως επιτυχημένες ταινίες -μεταξύ αυτών και το το οποίο αποτελεί την πιο κερδοφόρο βρετανική παραγωγή όλων των εποχών- επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη πιο σίγουρος από ποτέ. Το Spectre βγαίνει στις αίθουσες στις 12 Νοεμβρίου από τη Feelgood Entertainment και όλοι αναμένουν πως θα είναι η πιο ισχυρή απόδειξη ότι ο βραβευμένος με ΒAFTA ηθοποιός γίνεται καλύτερος με το χρόνο.

Tο μεγαλύτερο κατόρθωμα του 47χρονου ηθοποιού είναι το γεγονός ότι κατάφερε να ξανακάνει επίκαιρο ένα ρόλο, ο οποίος είχε χάσει όσα έκαναν τον κόσμο να ταυτίζεται μαζί του. Το αποκορύφωμα της αρνητικής πορείας της σειράς, η οποία βέβαια αντικατοπτριζόταν περισσότερο στις κριτικές κι όχι στα νούμερα του box office, ήταν ο άνευρος και υπερβολικά “Brit” Pierce Brosnan. Αλλωστε, έχει μείνει στην ιστορία η αρχική αντίδραση του Sam Mendes, σκηνοθέτη των Skyfall και Spectre, όταν αρκετά χρόνια πίσω είχε ακούσει ποιος θα τον διαδεχόταν: έχοντας συνεργαστεί με τον Craig στο παρελθόν και γνωρίζοντας πως εκείνος μελετά τους ρόλους του σε βάθος, θεωρούσε πως η επιλογή του θα ήταν η ταφόπλακα για το brand. Βλέπεις, κατά τη γνώμη του, o Bond είχε γίνει επιφανειακός και δύσκολα θα μπορούσε να ξεφύγει από την εικόνα που είχε ο κόσμος γι’ αυτόν μετά την αποχώρηση του τεράστιου Connery. Φυσικά, η πραγματικότητα επρόκειτο να τον διαψεύσει και αρκετά χρόνια αργότερα θα αποφάσιζε να γίνει και ο ίδιος μέρος της παραγωγής. Πάντως, αν το καλοσκεφτείς, η αντίδραση του Mendes τότε δεν ήταν καθόλου υπερβολική. Ας μην ξεχνάμε πως στα τέλη της δε- καετίας του ’90, ανάμεσα στις ταινίες που σημείωσαν τεράστια επιτυχία ήταν κι αυτές του Austin Powers (με πρωταγωνιστή τον Mike Myers), οι οποίες ήταν βασισμένες κυρίως στη διακωμώδηση του μυστικού πράκτορα. Ετσι ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πάρει κάποιος τον ήρωα ξανά στα σοβαρά και ιδίως όταν αυτός βασιζόταν σε ένα στυλ, που φαινόταν να έχει μείνει στάσιμο από τη δεκαετία του ’70. Κι όμως, απ’ ό,τι φαίνεται, στον κινηματογράφο γίνονται όντως θαύματα: λίγα χρόνια αργότερα, και μετά τη δύσκολη απόφαση να αναλάβει το ρόλο ο Craig, οι παραγωγοί αποφάσισαν να επαναφέρουν όλα τα στοιχεία, που είχαν χαθεί από την εποχή που ο συγγραφέας Ian Fleming έχτιζε το χαρακτήρα του στα βιβλία - όπως όλοι ξέρουμε, ο λογοτεχνικός πράκτορας απείχε έτη φωτός από την κινηματογραφική μεταφορά του. Το πείραμα δεν μπορούσε να μη στεφθεί με επιτυχία. Αλλωστε, κακά τα ψέματα, μπορεί όλοι να μεγαλώσαμε βλέποντας τον Connery ή τον Brosnan να απολαμβάνουν το Martini τους παρέα με κάποια θεά που μόλις είχαν γνωρίσει, αλλά στα βιβλία o πράκτορας που αγαπήσαμε έκανε τα παραπάνω ως ανταμοιβή στον εαυτό του για τη σκληρή και αδιαπραγμάτευτη στάση που είχε απέναντι στους αντιπάλους του. Ετσι, ολόκληρες δεκαετίες αργότερα, ο ρόλος απέκτησε ξανά όσα τον είχαν αναδείξει σε κλασικό: την αμεσότητα, την απίστευτη ενέργεια και την -σχεδόν ασταθή- ψυχολογία ενός πρωταγωνιστή, ο οποίος είχε τραυματιστεί στην παιδική του ηλικία και ήταν πλέον αποφασισμένος να παίξει μόνο με τους δικούς του κανόνες. Επίσης, άλλο ένα στοιχείο που είχε ιδιαίτερη σημασία στo case study που ακούει στο όνομα Craig ήταν πως διέθετε πάντα γοητεία, αλλά σε καμία περίπτωση την αντικειμενική ομορφιά των προκατόχων του. Αυτό σε συνδυασμό με την εξαιρετική φυσική του κατάσταση τον βοήθησαν να γίνει ένας τύπος που θα ήθελες να κάνεις παρέα και, συγχρόνως, εκείνος που όλες οι γυναίκες θα γούσταραν να έχουν στο κρεβάτι τους: αθεράπευτα ειλικρινής, πάντα με το χαρακτηριστικό φλεγματικό χιούμορ από το Νησί και με την αποφασιστικότητα να πάρει την κατάσταση στα χέρια του όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν. Ετσι, η ανανεωμένη προσέγγιση του ρόλου έκανε το κοινό να δει τον 007 με άλλο μάτι και, κυρίως, σαν έναν άνθρωπο τρωτό, που πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να τα καταφέρει. Ετσι, σε κάθε επιτυχία του -είτε είχε να κάνει με το αντίθετο φύλο είτε απέναντι στους κακούς μιας υπόθεσης- ο χαρακτήρας απέκτησε πρωτόγνωρη αληθοφάνεια. Αλλωστε, ποιος θα ’θελε πλέον να παρακολουθεί κάποιον που βρίσκεται μονίμως στην καλύτερη φάση της ζωής του, περνάει καλά και πού και πού τα βάζει με σχεδόν ακίνδυνους εχθρούς, μόνο και μόνο για να κάνει ένα break από την «τέλεια» ρουτίνα; συμφωνα με μια απο τισ παραδοσεισ που συνοδευουν τον θρυλικο 007,

Φυσικά, όπως έχει παραδεχτεί στο παρελθόν και ο ίδιος ο Craig, η προσαρμογή του στις ανάγκες ενός από τους πιο διαχρονικούς αντρικούς ρόλους στη μεγάλη οθόνη (πριν από μια δεκαετία) κάθε άλλο παρά απλή υπόθεση ήταν. Μπορεί μέσα απ’ αυτόν να έλυσε το οικονομικό θέμα της ζωής του και να κέρδισε πόντους αναγνωρισιμότητας, ο ίδιος, όμως, έπρεπε να αλλάξει άμεσα τον τρόπο ζωής του, κάτι το οποίο, ειδικά στην αρχή, δεν τον ενθουσίασε. Αυτό είχε αποτέλεσμα ο προσωπικός του χρόνος να συρρικνωθεί και πλέον ζούσε -εντός κι εκτός πλατό- ως Bond, James Bond. Ετσι, παρόλο που συνέχισε να πρωταγωνιστεί σε άλλες επιτυχίες, ελάχιστοι πολυέδιναν σημασία. Και μπορεί κάποιος άλλος να μην έδινε σημασία, αλλά ο τελειομανής από το Τσέστερ της Μεγάλης Βρετανίας βίωνε ένα όνειρο, που είχε εξελιχθεί σε έναν μικρό εφιάλτη. Κρίνοντας απο το αποτέλεσμα, η αποστολή του στέφθηκε από μεγάλη επιτυχία. Οσο για το μέλλον; Κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει, αλλά αυτό μάλλον είναι και το καλύτερο πράγμα στην περίπτωσή του. Σήμερα προτιμά να διατηρεί μια ήρεμη οικογενειακή ζωή με την ηθοποιό Rachel Weisz και την κόρη που απέκτησε από τον πρώτο του γάμο. Βρίσκεται σε μια φάση που νιώθει την ανάγκη να μοιράζει το χρόνο του, ώστε να μην παραμελεί την προσωπική του ζωή. Μάλιστα, σε συνεντεύξεις του για την προώθηση του Spectre, όταν τον ρωτούν αν κάποια στιγμή θα σηκώσει κάποιος άλλος το βαρύ όνομα που αφήνει πίσω του, ο ίδιος απαντά πως δεν ξέρει τι μπορεί να επιφυλάσσει το μέλλον. Μιλάμε για αχαρτογράφητα κινηματογραφικά νερά. Μην ξεχνάς ότι οι προσδοκίες είναι πάντα μεγάλες, ενώ η αποδοχή κάθε ηθοποιού που τολμά να αποδεχτεί τη βαριά κληρονομιά του 007 αποτελεί μακρόπνοη διαδικασία, όπου κανείς δεν εγγυάται το happy end. Βλέπεις, όταν το κεντρικό πρόσωπο έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του, η απόπειρα ενσωμάτωσης ένος νέου πρωταγωνιστή αποτελεί τολμηρό εγχείρημα, ειδικά μετά την τελευταία του performance, όπου ο πιο ώριμος από ποτέ Craig έκανε τα αδύνατα-δυνατά για να ξεπεράσει τον πήχη που ο ίδιος είχε βάλει. Τώρα, τα μελλοντικά πλάνα του έχουν παγώσει και ο άνθρωπός μας στην MI6 απλώς περιμένει να δει τι θα αποφανθεί το box office. Βέβαια, παρόμοια στάση είχε κρατήσει και στο παρελθόν. Επομένως, δεν θα πέσουμε κι από τα σύννεφα αν σε δυο τρία χρόνια από τώρα τον δούμε να φοράει ξανά το πανάκριβο σακάκι του και να στοχεύει το κοινό με το όπλο, οπλισμένος όχι μόνο με σφαίρες, αλλά με αυτήν τη σπάνια αυτοπεποίθηση, που τον έφερε στην κορυφή του Hollywood παρά τις δυσκολίες.

Newspapers in Greek

Newspapers from Greece

© PressReader. All rights reserved.