نوروز؛ از فرخندهترین تا نحسترین

Amordad Weekly Newspaper - - NEWS - نوشتار سیاوش نمیرانیان

روز چهارشــنبه در برخی نوشتههای اسالمی بدشــگون(:نحس) شمرده شــده است. همین دستمایهای شــده تا این باور در میان برخی پدید آید که پس از تــازش تازیان به ایران، به شوند(:دلیل) اینکه ایرانیان پروانهی برگزاری جشن سده (جشن مهار آتش و بهرهبردن انسان از آن در زندگی و صنعت) را نداشتند، آنها این جشــن را در شب سهشنبهی پایان سال برگزار میکردند تا با روشن کردن آتش از شب پیش، بدشگونی چهارشنبه را بسوزانند. اینگونه آیین ایرانی با باورهای اسالمی گره خورده و پروانهی برگزاری آن به نیاکان ما داده شــده است. این سخن سراپا شایعه است، زیرا بنابر گزارشهای ابوافضل بیهقــی، ابوریحان بیرونی و گردیزی، میدانیم که جشن ســده در روزگار اسالمی تا پایان دورهی خوارزمشاهیان، از سوی سالطین و شــاهان در ایران برگزار میشــده اســت. همچنین به گمان بســیار، چهارشنبهســوری همان آیین آتش روی بام (تش بوم) اســت که امروزه زرتشتیان یزد با برگزاری آن در شبهای پایانی سال، به پیشواز سال نو و روان و فروهر درگذشتگان میروند. روز طبیعت که امروزه با نام «سیزدهبهدر» شناخته میشــود، برابر با 13 فروردینماه هر سال است. عبدالعظیــم رضایی، در کتاب «اصل و نســب دینهای ایرانیان باستان»مینویســد: «پس از اسالم چون ســیزدهم همهی ماههای قمری را نحس میدانند، به نادرســت سیزدهم نوروز نیز نحس پنداشته شدهاســت.» او در دنبالهی کتابش گزارش میدهد که هیچ تاریخنگار و پژوهشگری گواهی(:دلیلی) بر نحس بودن این روز نیاورده است. جالب آنکه ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه، سیزهمین روز نوروز را، روزی نیک و فرخنده دانسته است. همچنین کورش نیکنام در کتاب «از نوروز تا نوروز» بر این باور اســت که پیشینهی این جشن به پیش از روزگار اشوزرتشــت بازمیگردد و ایرانیان از بامداد ســیزدهمین روز نوروز، با رفتن به دل طبیعت به شــادی و پایکوپی پرداخته و این روز را جشن میگرفتند. آنچه در این میان شــایان نگرش اســت: آیینهای نوروزی با چهارشنبهســوری آغاز شــده و در ســیزدهمین روز فروردینماه با جشــن روز طبیعت پایان میپذیرد و به نظر میرسد گروهی میکوشند که بزرگترین و فرخندهترین جشن ایرانی را، از آغاز تا انجام، در میان هالهای از بدشگونی گره بزنند. همچنیــن زرتشــتیان بر ایــن باورند که جشنهای نوروزی با جشن «فروردینگان» یا «فرودگ» به پایان میرسد. جشنی که بنابر کتاب دانشنامهی ایران باستان نوشته هاشــم رضی، به نقــل از کتاب ســد در بندهشن، جشــن بدرقهی روان و فروهرها از زمین اســت. باتوجه به اینکه زرتشتیان باور دارند در روزهای پایانی ســال، فروهر درگذشتگان به زمین میآیند. (شناسه: )360162

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.