آبانگان ؛ جشنی برای پاسداشت آبها

Amordad Weekly Newspaper - - NEWS - نویسنده اشکان زارعی

چهارم‌آبان‌هر‌ســال،‌روز‌آبان‌از‌ماه‌آبان‌ در‌گاهشمار‌زرتشتی‌جشن‌آبا ‌نگان‌است.‌ هزاران‌ســال‌پیش‌در‌چنین‌روزی‌ایرانیان‌ برای‌نکوداشــت‌آب‌در‌کنار‌رودها‌و‌دریاها‌ خداوند‌را‌نیایش‌م ‌یکردند.‌ایرانیان‌باستان‌ بدرســتی‌دریافته‌بودند‌هرجا‌آب‌نباشــد‌ بیابان‌«ب ‌یآبان»‌شــده‌و‌زندگی‌تیره‌و‌تار‌ م ‌یشــود.‌از‌ای ‌نرو‌با‌نیالودن‌آب‌و‌برگزاری‌ جش ‌نهای‌خوردادگان‌،‌تیرگان‌و‌آبانگان،‌از‌ این‌آفرید‌هی‌اهورایی‌سپا ‌سداری‌م ‌یکردند.‌ چنا ‌نکه‌هرودت‌م ‌ینویسد:‌«مردم‌ایران‌در‌ رودها،‌آب‌دهان‌نینداخته،‌دست‌نم ‌یشویند‌ و‌پیشاب(:ادرار)‌نم ‌یکنند».‌استرابون‌بر‌این‌ باور‌است‌که:‌«ایرانیان‌برای‌شس ‌توشوی‌ بــدن‌در‌چارچوبی‌به‌نــام‌آبزن‌قرار‌گرفته‌ تن‌خود‌را‌م ‌یشویند‌تا‌آب‌بیهوده‌از‌دست‌ نــرود.»‌آبزن‌چیزی‌مانند‌وان‌امروزی‌بوده‌ اســت.‌تیرداد‌اشــکانی‌نیز‌برای‌جنگ‌با‌ روم‌‌به‌جای‌راه‌آبی،‌راه‌ســخت‌زمینی‌را‌ برم ‌یگزیند‌تا‌آب‌را‌آلوده‌نکند.‌ در‌اندیشــ ‌هی‌دینی‌ایرانیان‌باســتان‌آب‌ دومین‌داد‌هی‌خداوند‌وآناهیتا‌ایزد‌و‌نگ ‌هبان‌ آن‌بوده‌است،‌چنا ‌نکه‌در‌آبان‌یشت‌اوستا‌ این‌دو‌ستایش‌شد‌هاند.‌از‌ای ‌نرو‌آب‌و‌آناهیتا‌ همواره‌نماد‌پاکی‌تن‌و‌روان‌بوده‌‌و‌جشن‌ آبانگان‌بزر ‌گداشــت‌پاالیش‌تن‌و‌روان‌از‌ زشت ‌یها‌و‌پلید ‌یها‌است.‌به‌گفت‌هی‌بندهش‌ گل‌نیلوفر‌آبی،‌«لوتوس»‌یا‌سوسن‌شرقی‌ نشــان‌ماه‌آبان‌‌و‌آناهیتا‌اســت‌از‌آنجا‌که‌ این‌گل‌مانند‌خورشــید‌ســپیده‌د ‌مها‌باز‌ و‌پسین‌هنگام(:عصر)‌بســته‌م ‌یشود.‌در‌ فرهنگ‌ایرانی‌ه ‌مچون‌خورشید‌نماد‌زندگی‌ دوبــاره،‌ب ‌یمرگــی‌و‌از‌همــه‌مه ‌متر‌نماد‌ آشتی‌و‌دوستی‌اســت.‌نگار‌هی‌گل‌نیلوفر‌ را‌م ‌یتوان‌در‌سنگ‌نگار‌ههای‌تخ ‌تجمشید‌ و‌تا ‌قبســتان‌و‌در‌دسته‌گلی‌که‌در‌دستان‌ شاهان‌ایرانی‌بوده‌آشکارا‌دید. در‌نگاه‌اســتور‌های‌نیز‌زو‌پسر‌تهماسب‌کاریزها‌ و‌جو ‌یهای‌آبی‌را‌که‌به‌دست‌افراسیاب‌تورانی‌ ویران‌شده‌بود‌بازسازی‌و‌آباد‌نمود.‌مردم‌چنین‌ روزی‌را‌جشن‌گرفتند‌و‌آبانگان‌نامیدند. بایــد‌برخود‌ببالیم‌که‌نیاکانمــان‌پیش‌و‌بیش‌از‌ مردمان‌دیگر‌‌پی‌بردند‌ماندگاری‌جهان‌برپای ‌هی‌ چهار‌آخشــیج‌آتش،‌آب،‌باد‌و‌خاک‌استواراست‌و‌ با‌ویژه‌کردن‌روزهای‌بســیار‌به‌نام‌هریک‌از‌این‌ داده‌های‌خداوندی‌آ ‌نها‌را‌گرامی‌داشته،‌نخستین‌ منشور‌زیس ‌تبومی‌را‌به‌جهانیان‌شناساندند‌.‌ایرانیان‌ ه ‌مچنین‌با‌ســاختن‌کاریــز‌‌آب‌انبار،‌تصفیه‌آب‌ زیگورات‌چغازنبیل‌و‌دهها‌سد‌مانند‌قوسی‌کریت‌ تبس‌و‌سد‌قوسی‌ایزدخواست،‌کوشش‌تاریخی‌را‌ برای‌نیالودن‌آب‌و‌ار ‌جگذاری‌آن‌‌به‌کار‌بستند‌ولی‌ باید‌شر ‌مســار‌نیز‌باشیم‌که‌فرزندان‌ایران‌امروز‌با‌ هدر‌دادن‌آب‌و‌ب ‌یمهری‌نسبت‌به‌زیس ‌تبوم‌ایران،‌ کوشش‌پیشینیان‌را‌به‌فراموشی‌سپرد‌هاند. آبانگان‌و‌هم ‌هی‌جش ‌نهای‌ایرانی‌از‌سویی‌ریشه‌ در‌ســتایش‌خداوند‌و‌جهان‌آفرینش‌داشته‌و‌از‌ سوی‌دیگر‌کوششی‌برای‌شاد‌زیستن‌و‌رسیدن‌ به‌زندگی‌بهتر‌است. اگر‌جشــ ‌نهای‌ایرانی‌را‌بشناســیم‌آموز‌ههای‌ اخالقی‌و‌انسانی‌آ ‌نها‌‌بر‌ما‌آشکار‌م ‌یشود‌و‌راز‌ ماندگاری‌و‌پایداری‌ایران‌را‌درم ‌ییابیم‌زیرا‌باورها‌ و‌آییــن‌های‌ایرانی‌همواره‌کانون‌ه ‌مبســتگی‌ و‌ی ‌کپارچگــی‌ملی‌بود‌هانــد.‌در‌این‌برهه‌که‌ اهریمنــان‌ســیه‌دل‌در‌درون‌‌و‌برون‌مرزها‌به‌ پیکار‌با‌ایران‌و‌ملتش‌برخاســت ‌هاند،‌جش ‌نهای‌ ایرانی‌را‌زنده‌کنیم‌تا‌ایرانمان‌بماند‌و‌بپاید.‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌ یار ‌ینامه: جش ‌نهای‌ایران‌باستان،‌هاشم‌رضی‌ اساتیر‌و‌فرهنگ‌ایران،‌رحیم‌عفیفی آیی ‌نها‌و‌جشــ ‌نهای‌کهن‌در‌ایران‌امــروز،‌محمود‌روح‌ االمینی آناهیتا،‌پنجاه‌گفتار،‌ابراهیم‌پور‌داوود جش ‌نهای‌ایرانی،‌عسگر‌بهرامی‌‌

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.