رسانه ها در صف حمایت از تیری فرمو در مورد ماجرای فستیوال کن

Bani Film - - سینمـا -

تیری فرمو مدیر جشنواره فیلم کن به تازگی اعالم کرد قصد دارد اولین اکران های خاص مطبوعاتی ها را همزمان با فرش قرمز فیلم ها برگزار کند. او با این حرف بار دیگر شکی طوالنی مدت را که در این زمینه در صنعت فیلم وجود دارد، زنده کرد.

به گزارش بانی فیلم، فرمو هفته پیش گفته بود که در چنین حالتی نشست های مطبوعاتی می توانند به افزایش انرژی فرش قرمز به عنوان یک رویداد کمک کنند و در عین حال فیلمسازان را از نگرانی فزاینده ای که در کاخ سینما دارند با نبود نشست های مطبوعاتی جلوتر از اکران عمومی فیلم ها برهانند. ترس از نقد منفی فیلم ها توسط مطبوعاتی ها هر روز برای فیلمسازان بیشتر از پیش می شود.

شمار روزنامه نگارانی که راهی کن می شوند تا این رویداد سینمایی را پوشش خبری بدهند در طول سال های برگزاری این جشنواره هر سال افزایش یافته و در تاریخ بیش از هفتاد ساله برگزاری آن هر سال بیشتر شده است. بر مبنای آماری که خود جشنواره ارایه کرده است سال 2017 شمار روزنامه نگاران به 4179 نفر رسید که در مقایسه با 700 نفری که سال 1966 در آن شرکت داشتند، افزایشی چشمگیر است.

برگزاری نشست های خبری پیش از اکران عمومی فیلم ها در جشنواره با سرعتی که برای انتشار نقدها و نظرات درباره فیلم های حاضر در رقابت کسب نخل طال وجود دارد، و در عین حال به صورت آنالین منتشر می شوند به این معنی است که همه هیجان اطراف یک فیلم ساعت ها پیش از آن که کارگردان و بازیگران حتی پا روی فرش قرمز بگذارند، از بین می رود.

فرمو امیدوار است با تغییری که قصد دارد در زمان نمایش فیلم برای مطبوعاتی ها ایجاد کند، هیجان بیشتری را وارد جشنواره کند و در عین حال از فیلمسازان حمایت کند.

در حال حاضر نشست خبری بیشتر فیلم هایی که برای مطبوعات نمایش داده می شوند برای فیلم هایی که فرش قرمز آن ها قرار است غروب یک روز باشد در ساعت 8:30 بامداد آن روز و برای فیلم هایی که قرار است صبح نمایش داده شوند ساعت 7:30 غروب روز پیش است.

وی معتقد است با تغییر زمان نمایش فیلم ها و طبعا نشست خبری برای مطبوعاتی ها روح تازه ای به اکران رسمی فیلم ها بخشیده می شود .

این البته ایده جدیدی نیست. شماری از دست اندرکاران کن به ویژه از بخش تولیدکنندگان و توزیع کنندگان شاخه فیلم، سال هاست خواستار چنین تغییری شده اند و بر آن به ویژه از زمانی که رسانه های اجتماعی به امری مشترک بدل شده اند، اصرار ورزیده اند.

با این حال رییس فستیوال فیلم کن که از این ایده در کتاب تازه اش با عنوان «انتخاب رسمی» هم حرف زده به نظر می رسد بیش از هر زمان دیگری به قرار دادن این پیشنهاد روی میز باور داشته باشد.

در نهایت شگفتی روزنامه نگاران و منتقدان مطبوعاتی یا دیگر منتقدان که بیشترین تاثیر را از این تغییرات می پذیرند به طور گسترده با نظرات تیری فرمو احساس نزدیکی کردند، حتی اگر با طرح های او برای نمایش همزمان فیلم های جشنواره برای مطبوعات و عموم موافق نباشند، به راحتی او را درک می کنند.

یانیک والی سردبیر نسخه آنالین "پاریس و "کن ابیتو” این تغییر بالقوه می تواند به عنوان "یک تنبیه

برای همه مطبوعات کن محسوب شود و عملکرد شمار زیادی را دربرگیرد. اما او اذعان می کند که هر کسی باید بتواند هر دو سوی این مناظره را ببیند.

وی می گوید: از یک سو از این می ترسم که این عمل اهمیت زیاده از حدی به فرش قرمز بدهد و بخش پر زرق و برق و تجاری کن را پررنگ تر کند و اهمیت کمتری به نقد فیلمهایی که باید روز بعد اکران شود بدهد.

والی که باید احتماال انتظار برود از عناصر پیشین برای نقدها راضی تر باشد در نقدی که درباره سلبریتی ها و سبک زندگی در "پاریس ارایه کرد، این سخنان را بیان داشت.

وی در ادامه به جنبه دیگر ماجرا نیز پرداخت و گفت: از نظر دیگر، من بعضی اوقات واکنش ها در رسانه های اجتماعی را مناسب نمی بینم و همین در پذیرش فیلم ها برای مخاطب تاثیر منفی می گذارد. فیلم هایی هستند که از آنها به عنوان فیلم هایی با ضعف گسترده یاد می شود در حالی که در واقعیت ممکن است دو یا سه اشتباه سینمایی در آن ها وجود داشته باشد. ما می دانیم صنعت فیلم مولف شکننده است و تیری فرمو می خواهد بدون شک از مولف ها حمایت کند اما من مطمئن نیستم که او راه حل درستی را انتخاب کرده باشد.

در هر حال این منتقد موافق است که عقب انداختن زمان اکران فیلم ها برای مطبوعاتی ها می تواند با واکنش هایی جدی مواجه شود.

وی می گوید: برای مثال اگر ما فیلم "آخرین را در نظر این فیلم ساعت 8:30 صبح در هنگام نمایش هو شد. همه کن این را فهمیدند. بدون حتی دیدن فیلم، همه نقدها تا پیش از نمایش فیلم در بخش فرش قرمز منفی و علیه فیلم بود، ولی علیرغم واکنش منفی مطبوعاتی ها در نشست صبح و نقدهایی که سپس نوشته شد، شارلیز ترون و شان پن با توفانی از اشتیاق در فرش قرمز روبه رو شدند. گاردین در صف حمایت از فرمو

منتقد گاردین یعنی پیتر بردشاو نیز

بانی فیلم - گروه سینمای جهان - وصال روحانی: همزمان با انتقال فیلم موفق و بسیار پرفروش «سرنوشت خشمگین ها» و به واقع قسمت هشتم از سری فیلم های اکشن و معروف «سریع و خشمگین» به روی نسخه های و حضور آن در شبکه نمایش خانگی در آمریکا و اروپا، میشل رودریگز که در هر 8 فیلم حاضر و از چهره های اصلی زن آن بوده است، تهدید کرد که یا در قسمت های بعدی بهای بیشتری به زنان داده خواهد شد و یا وی فرانچیزی را که بیش از یک دوره وی و همکارانش را مشغول و در صدر نگه داشته، ترک خواهد گفت.

رودریگز روی اینستاگرامش آورده است: «البته من از فرصتی که در این سری فیلم ها به من داده شده، راضی و متشکرم اما واقعیت امر این است که در تمامی فیلم ها سهم و جایگاه زنان بسیار کمتر از چیزی است که شامل حال مردان شده است و این یک کار درست حرفه ای نیست».

یونیورسال که کمپانی تهیه کننده «سریع و خشمگین ها» است جوابی به اظهارات رودریگز نداده است و با این حال تهدید فوق از جانب این کمپانی و سازندگان این سری فیلم های 18 ساله نشانه جدی بودن اوضاع و مقدمه ای بر تجدیدنظر نسبی در خصوص داستان های این سری آثار به حساب آمده است.

البته در «سریع و خشمگین ها» مبنا نه جنسیت ها بلکه سرعت و برخورد و قدرت است و در چنین سیستمی نگاه در درجه اول به خلق هیجان و پدید آورندگان آن است و نه موضوعات مورد اشاره رودریگز و با این وجود به سبب قلت زنان و نقش نه چندان زیاد آنها در شکل گیری اتفاقات اصلی ایرادگیری رودریگز دور از واقعیت نشان نمی دهد.

در فضای اینگونه فیلم ها که برخوردهای خیابانی عده ای «سرعت باز» و اتومبیلرانان ماجراجو شرط اصلی و هدف مورد نظر است، بدیهی می نماید که آدمهایی در سطح میشل رودریگز رده دوم و در اولویت های دوم به بعد به حساب آیند. قسمت نهم این فیلم ها نیز مراحل پس از تولید خود را می گذراند و در نتیجه هر تغییری از آن دست که مورد نظر این بازیگر زن است، به فیلم های بعدی موکول و ارجاع خواهد شد.

با پیشنهاد فرمو موافق است، گرچه او نیز سوال هایی درباره تاثیر منطقی این روش مطرح می کند.

وی می نویسد: این یک برنامه روبه جلوی جالب توجه است. به وضوح نمایش های صبح در ساعت 8:30 به نوعی مربوط به دوران پیش از وب هستند و این عجیب است که کن تا پیش از این کاری برای این مورد نکرده بود.

حال و هوای بیشتر فرش قرمزها در نهایت تحت تاثیر کوالک نقدهای بدی واقع می شود که به صورت آنالین منتشر می شوند. به خاطر می آورم زاویه دوالن به من گفت وقتی فیلم "این تنها پایان جهان او در اکران اولیه اش در کن با آن رفتار روبه رو شد، به طور کامل دچار حس مرگی درونی شد و وحشتی باورنکردنی را تجربه کرد.

بردشاو نیز پیشنهاد کرد روشی شبیه و به سبک برلین درنظر گرفته شود که طبق آن تا زمان شروع اکران فیلم پس از فرش قرمز از انتشار مطالبی که مانع اعتباربخشی به فیلم ها شود خودداری شود، هر چند عادت کردن به این برای شرکت کنندگان در کن حداقل در اولین سال در پیش گرفتن چنین سیاستی سخت خواهد بود. سبک برلین مقبول تر از همه جشنواره ها از حرف های فیونوال هالیگان منتقد ارشد "اسکرین

نیز چنین برداشت موافقی را می توان داشت. او می نویسد: حاضران در برلین نقدهایشان را در آغاز اولین اکران عمومی می دهند، در حالی که فیلم برای آن ها نیز صبح نمایش داده می شود. نه تنها این کار به منتقدها فرصت بیشتری برای نوشتن نقدها می دهد بلکه این به نوعی ادای احترامی به فیلمسازی محسوب می شود که دارد روی فرش قرمز می رود تا اولین نمایش عمومی فیلمش را تجربه کند.

وی می افزاید: این کار همچنین تا حدودی می تواند موج های توییتری را که می تواند هیستریک باشد کنترل کند و مانع این شود که جشنواره ها محلی برای پراکندن نفرت شوند. فکر می کنم خوب است که کن دارد تالش هایی می کند تا جلوی این رفتار را بگیرد اما در عین حال فکر نمی کنم برای رسیدن به این جایگاه نیاز به ساختارشکنی های اساسی در کن و شالوده ریزی های بنیادی باشد. هکین کافی است که دست در دست هم این سیاست ها را پیش ببریم. روابط عمومی ها در این میان چه می گویند؟

احساس نسبت به این تغییر در اردوگاه روابط عمومی ها متغیر و دوگانه بود اما بیشتر از همه بر ماندن در همین وضعیت موجود تاکید می شد.

از نظر چارلز مک دونالد یکی از روابط عمومی های قدیمی، نمایش اول فیلم برای مطبوعاتی ها همچنان مهم تر از همه است. وی می گوید: وقتی کسی به سراغ من می آید و می گوید یک بخش حیاتی در بخش نمایش رسمی دارند من هیجان زده می شوم و به حرکت در می آیم ، اما در واقع این واکنشی بی ربط است. هیچ کس به طور مشخص نمایش رسمی فیلم را به یاد نمی آورد، همه چیز در واقع دور نمایش مطبوعاتی ها می چرخد و این که واکنش آنها نسبت به فیلم چیست.

وی می افزاید: من در کل می فهمم این حرف فرمو از کجا ریشه می گیرد. او حتما و به طور قطع تجربه مواجهه با یک کارگردان افسرده را داشته که داشت غمگین از پله ها باال می آمد. من قطعا این احساس را درک می کنم .

وی در ادامه اظهار داشت: من تحسین عمیقی برای فیلمسازان قائل هستم که می خواهند فراتر از این حرف ها باشند. ترنس دیویس را پس از فیلم "انجیل و نقدهای منفی که برای آن گرفت به یاد نمی آورم؛ نقدهایی که از نظر من واقعا غیرمنصفانه بودند و او پس از آن 6 ماه نمی توانست هیچ چیزی بنویسد. این مربوط به خیلی وقت پیش است و او هم فردی به طور مشخص بسیار حساس بود. اما فراگیری این امر و سرعت انتشار چنین نقدهایی در دوران دیجیتال موجب می شود تا این امر امروز دیگر خیلی خشن تر هم بشود.

امروز نوشتن نقدهای منفی به یک رقابت بدل شده که فوری بتوانی نقد بنویسی، در حالی که وقتی فیلم برای منتقدان نمایش داده می شود آن ها وقت کمی دارند تا به تحلیل یک فیلم بپردازند، اما آنچه الزم است نه هوشیارانه ترین تحلیل در باره فیلم که پاسخی سریع به آن است.

وی می افزاید: این طبیعت رسانه در جایی است که همه ما امروز داریم کار می کنیم. حتی اگر تیری فرمو قادر باشد تا تنها یک نمایش رسمی برگزار کند باز هم کارگردان ها بدون شک احساس می کنند دارند ارزیابی می شوند و نگران این هستند که چه پاسخی به فیلم آنها در جشنواره داده می شود. از زاویه دید یک منتقد برلینی

در عین حال کالدیا توماسینی منتقد برلینی هشدار می دهد که نمایش همزمان فیلم ها ممکن است موجب سود تا فیلمسازان آزادنه تر روی فرش قرمز بروند، اما می تواند همین جریان را در کنفرانس خبری ایجاد کند مخصوصا اگر هم نمایش ویژه مطبوعات و هم نمایش رسمی بد پیش برود. تحت چنین برنامه ای ، دربرگیری و اثرگذاری یک اکران مطبوعاتی منفی می تواند توسط یک فرش قرمز خوب و پس از آن اکران رسمی کاهش یابد.

وی می افزاید: من راه حلی ندارم، اما با همان روش نمایش فیلم برای مطبوعاتی در اول وقت صبح موافقم و معتقدم نقدها و واکنش ها در شبکه های اجتماعی می تواند تا پس از اکران رسمی موثر باشد.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.