«حریم شخصی»؛ امان از فضای مجازی

Bani Film - - سینمـا -

«حریم شخصی» اگر چه سال گذشته در آستانه برگزاری جشنواره فیلم فجر در تالش بود تا سوار بر موجی تبلیغاتی مبتنی بر شگفت آور بودن مضمونش توجه هیأت انتخاب را به خود جلب کند ولی میسرنشد، اما فیلم سرگرم کننده ای است. به عبارت بهتر حتی برای یک فیلم اولی مثل احمد معظمی، «حریم شخصی» آبرومندانه و دغدغه مند است؛ حتی اگر در مواردی به ورطه شعار هم بیفتد. سوژه فیلم تبعات استفاده نادرست از فضای مجازی به عنوان یک پدیده نسبتا نوظهور در بستر فرهنگی اجتماعی کشور ماست.این مسئله با چاشنی بدبینی در روابط زوج های جوان و دوستی های خیابانی آمیخته شده و نتیجه اگر چه ایده آل نیست، ولی قطعا برای تماشاگر عام تأثیرگذار خواهد بود و در سکانس هایی مثل حضور شخصیت ها رو به روی ساختمان پزشکی قانونی اشک انگیز و تکان دهنده هم از کار درآمده است.

فیلم از یک روایت خطی کسل کننده فرار کرده و همه داشته ها و اکناف خود را یکجا تحویل تماشاگر نمی دهد. همین ایده پردازی در تدوین، سوژه حضور چند زوج در کنار هم و خلق تراژدی یا درام را از تکراری و کسالت بار بودن رهانده (چون نمی خواهم قصه فیلم را اسپویل کنم، از ذکر برخی جزئیات می گذرم). در گره گشایی فیلم و بازگشایی برخی گوشه های پنهان، از جمله جزئیات حضور فرهاد (میالد کی مرام) و همسرش (رعنا آزادی ور) و نحوه مشاجره شان در اتومبیل، فیلم هوشمندانه عمل کرده و به موقع با مهندسی مناسبی پازل قصه اش را تکمیل می کند.

فیلمنامه البته در عین ارزشهای مضمونی اش در آسیب شناسی رفتاری جامعه، در معرفی شخصیت هایش لنگ می زند و نمی تواند در چارچوب و ظرف یک فیلم، آدمهای محدودش را به خوبی و در حد نیاز بشناساند. نقصی که باور و توجیه رفتارهای این آدمها را تا حدی دشوار می کند. هر چند بازیگران تحت هدایت کارگردانی تالش وافری دارند تا این خأل را با اجرای ایده هایی در اجرا و بازی از میان ببرند.

ترکیب بازیگران و نشست آنان روی نقشهایشان برای فیلمی که به فراتر از تماشاگران عام می اندیشد، قابل قبول است؛ هر چند به نظر بیشتر روی ذهنیت تماشاگر از نقشهای پیشین شان حساب باز شده و شاید تکرار برخی نشانه های قبلی دوباره از آنان خواسته شده است. نمونه اش میالد کی مرام که مشابه چنین کاراکتری را با فراز و نشیب هایی در «ملی و راه های نرفته اش» یا «مستانه» شاید حتی به نسبت بهتری داشته. یا اندیشه فوالدوند که در «خانوم»، «گاهی» و تا حدودی «کالشینکف» به کاراکترش در «حریم شخصی» شبیه است. رعنا آزادی ور نیز همین وضع را در «پارک وی» یا «خانه دختر» داشته.

با این وصف مهره چینی ستاره ها برای جلب توجه تماشاگران و تضمین توفیق تجاری، دست کم روی کاغذ موثر بوده، هر چند موجب نشده پس از دو هفته فیلم بتواند از مرز سیصد میلیون تومان فروش بگذرد. البته علت این مشکل را بیشتر باید در کم جان بودن روند تبلیغات و اطالع رسانی کمرنگ فیلم جست و جو کرد. نکته باقیمانده در این بخش آنکه استفاده از بهنوش بختیاری در نقشی کوتاه اگر مبتنی بر حضور پررنگ او در «فضای مجازی» به عنوان مایه محوری قصه بوده که می توان هضمش کرد، ولی در غیر این صورت لزومی نداشته. برخالف استفاده گذرا از رضا یزدانی در تصاویر که ابهام درستی در راستای فضای داستان ایجاد می کند و تماشاگر را منتظر آمدنش نگه می دارد.

«حریم شخصی» با وجود جو متشنج و اضطراب آور در بیشتر لحظات فیلم، می تواند در حکم هشدار به موقع و متناسبی برای تماشاگران امروز باشد و در مدت ۰9 دقیقه، قصه ای سرگرم کننده را با کمک ستاره های نام آشنایش به تصویر بکشد.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.