فیلم هاي روي پرده نشانگر سلیقه مسئوالن سینماست! ریشه خیلي از كمدي هاي ما مربوط به قبل از انقالب مي شود

گفت و گوی بانی فیلم با محمود عزیزی، بازیگر «دخترعمو و پسرعمو»:

Bani Film - - سینمـا -

گروه سینمای ایران- نسرین بختیاری: جذب و خنداندن مخاطب سینمای امروز ایران، آن هم در شرایط کنونی اکران با وجود برخی فیلم ها که برای خنداندن مخاطب دست به دامن شوخی های نامتعارف و دم دستی می شوند، به نظر کار دشواری است.

«دخترعمو و پسرعمو» اولین تجربه کارگردانی روح انگیز شمس، کمدی بی حاشیه ای است که برخالف برخی از کمدی های روز سینما بر شوخی های نامتعارف تکیه ندارد. گویا شمس با بهره گیری از تجربه همکاری در کنار بسیاری از کارگردانان و البته مشاوره قربان محمدپور، تهیه کننده این فیلم، اقدام به ساخت این طنز خانوادگی به عنوان تجربه اول خود کرد.

در این فیلم به روایت زندگی زوجی پرداخته می شود که اختالفات خانوادگی زیادی دارند و با دستور و راهنماییهای پدربزرگ خود مجبور میشوند تمامی اختالفات خانوادگی شان را حل کنند. محمود عزیزی نقش پدربزرگ این خانواده را در فیلم ایفا کرده است. گفت و گوی ما را با این بازیگر می خوانید.

انتخاب بازیگر در سینما پیچیده شده است و همه هنرمندان فرصت بازي پیدا نمي كنند؛ بخصوص پیشكسوتان یا بازي نمي كنند یا نقش مناسبي براي شان وجود ندارد. شما در حال حاضر چه وضعي دارید؟

- در حال حاضر سینما انتخاب من نیست، نبوده و در حوزه فعالیتم قرار نگرفته است. هر از گاهي بعضي از دوستان زنگ مي زنند، فرصتي پیش مي آید و اگر متن خوبي داشته باشد، قبول مي کنم. سیاست کلي سینما در دنیا رعایت مي شود، اما در مملکت ما رعایت نمي شود؛ چون خانواده سینما در رأس مسئولیت ها نیستند؛ یعني نه صنف آزاد داریم و نه کساني که بتوانند آزادانه در این حرفه فعالیت کنند. به هرحال در تمام دنیا چارچوبي وجود دارد که اگر رعایت شود، دچار آسیب نمي شویم که آدم هایي را از افق ها و با سلیقه هاي مختلف براي ارزیابي فیلم بیاوریم. فیلم هایي که تولید مي شود، سلیقه مسئوالن سینماست، چون هیچ متني بدون مجوز شان مجوز تولید و ساخت نمي گیرد. اگر سینماي خوب، متوسط و بد داریم، نشانگر سلیقه مراکز تصمیم گیري است و ما اشکاالت زیادي داریم. وقتي این شکل از مضامین تصویب مي شود، سناریست ها هم دنبال چنین مضامیني مي روند که تصویب شود. ال به الي این مسائل در دوره اي جوانگرایي و در دوره اي هم فیلم هاي اجتماعي و کمدي و شوخي با مسائل اجتماعي که نزدیک به خط قرمز است، مطرح مي شود؛ اما هیچکدام آزادانه و در راستاي نیاز جامعه ساخته نمي شوند؛ مگر اینکه در چارچوب درآمدزایي باشند.

فكر مي كنید چرا شرایط به گونه اي پیش رفته كه كمتر به بازیگران پیشكسوت و كساني كه سال ها كار كردند، نقش خوب مي رسد؟

- طبیعي است. اآلن موقعیتي به وجود آمده که همه به گیشه فکر مي کنند و مسأله تعیین کننده گیشه است. مسئوالن هم وقتي مي خواهند شعار یا پز بدهند، به فیلم هایي تکیه مي کنند که گیشه خوبي داشتند. این از نظر نگاه اقتصادي، بحثي است که تعریف و جایگاه خود را دارد. اصوال در چارچوب تولید سینما که از دور در حال کپي ناخواناي سینماي ایران هستیم، خیلي از مسائل رعایت نمي شود. یکي از موضوعاتي که مسئوالن سینمایي ما رعایت نمي کنند، این است که یک بازیگر همزمان که پا به سن مي گذارد، باید مخاطب خود را هم باال ببرد و این هنرمندان همان مخاطباني را دارند که در جواني و سنین باالتر داشتند. این احتیاج به فهم دارد و متأسفانه این االن این درک وجود ندارد. اآلن تنها یک بخش است که براي تهیه کنندگان اهمیت دارد و آن سرگرم کردن بخشي از جامعه است که توان پرداخت پول بلیت سینما یا خیلي از چیزهاي دیگر را دارند.

شما در طنزهاي موفق سینمایي مثل «لیلي با من است» حضور داشتید كه شوخي هاي غیر اخالقي كمتري داشتند، اما در حال حاضر كمدي ها دست به دامن شوخي هاي نامناسب شده اند. چرا فكر مي كنید كمدي ها به این سمت رفتند. آیا این سلیقه تماشاگران است یا فیلمسازان؟

- اول تماشاگر نبود که فیلم آمد، بلکه اول فیلم آمد و بعد سلیقه تماشاگران شکل گرفت. این به مسئوالن سینما بر مي گردد که این شکل از مضامین را تأیید مي کنند و اجازه ساخت به آن ها مي دهند و خود به خود سلیقه تماشاگر بر این اساس شکل مي گیرد. سلیقه تماشاگران ابدي و ازلي نیست و به دفعات دیدیم در بسیاري از فیلم هایي که ستاره ها حضور داشتند، فروش خوب نبوده است.

فكر مي كنید علت استقبال بیش از حد از كمدي ها در شرایط فعلي نسبت به فیلم هاي اجتماعي چیست؟

- این شرایط بد جامعه ماست و جامعه خیلي احتیاج به سرگرمي دارد. مجموع سرگرمي ها در شهري که چند میلیون جمعیت دارد، کم است و کساني که خیلي پولدار هستند، برنامه هاي خاص خود را دارند و بخشي از جامعه هم نیازمند مفري براي رها شدن از تنش هاي روزانه است و به همین دلیل گاهي کمدي و طنز عرصه اي پیدا مي کند. اگر شرایط افراد یک جامعه متفاوت و متنوع باشد، دست براي انتخاب باز مي شود که یکي از آن ها دیدن فیلم کمدي است.

الگوي فیلم كمدي«پسر عمو، دختر عمو» شبیه فیلم هاي قبل از انقالب است؛ یعني یك مرد ثروتمند از خارج مي آید و اتفاقاتي در پي آن مي افتد. نظرتان در این خصوص چیست؟

- ریشه خیلي از کمدي هاي ما مربوط به قبل از انقالب مي شود. قبل از انقالب زماني که دولت قادر به حل مشکالت نبود، عده اي از باباشمل ها و لوطي ها به داد ستمدیده ها مي رسیدند و علت قهرمان سازي ها و استقبال مردم همین بود. در حقیقت با شکلي از سینما مواجه بودیم که به نوعي از اخالق مورد نظر بخشي از جامعه پاسخ مي داد. در اینجا ما برعکس عمل مي کنیم؛ یعني اگر بخواهیم اخالقي را ترویج کنیم، عامل ضد اخالقي را رواج مي دهیم و از آن موقعیتي مي سازیم که شخصیت اصلي توجیه و متنبه شده و به راه درست بازگشته است. این شبیه خیلي از سریال ها و فیلم هاي ماست که روش مطلوبي نیست.

در این فیلم نقش پدر بزرگي جدي ا دارید و در تقابل با نیوشا ضیغمي و مجید صالحي قرار مي گیرید. به جز فیلمنامه از چه الماني براي نقش خود بهره گرفتید؟

- مجموعه آدم هایي در کار قرار مي گیرند که هر کدام خلق و خوي خاصي دارند و نمي خواهیم به شخصیت پردازي توجه کنیم، اما وقتي به مجموعه عالئمي که در فیلم قرار دارد توجه کنید، به آدمي مي رسید که ناخودآگاه باید بین این آدم ها حرکت کند و این تعریفي از آن شخصیت مي شود.

شوخي هاي جزئي در فیلمنامه وجود دارد كه در بخش هایی از بازی شما از جمله قضیه حساسیت پدربزرگ به كاله در اتومبیل. اینها پیشنهاد خودتان بود یا كارگردان؟

بینیم. جمعي بود و چیزي مستقل اتفاق نیفتاده است و بر اساس نظر کارگردان، بازیگر و متن موجود بود و نتیجه اش چیزي است که روي پرده سینما مي

فكر مي كنید چقدر كارگرداني كه كار طنز مي سازد، باید از كمدي شناخت داشته باشد؟

- وقتي کسي تالش مي کند، کمدي بسازد، قطعا به تمام مسائل آن فکر کرده است و حتما فیلم هایي دیده و مطالعه کرده است و این را باید از خود کارگردان بپرسید.

سركار چه كاري هستید؟ - سر سریالي به کارگرداني علیرضا امیني هستم.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.