ﺍﺳﻢ ﺭﻣﺰ ﺍﻣﺠﺪﻳﻪ...

ﻣﺮگ ﻧﮕﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺻﺒﺢ ﺩﻟﻔﺮﻳﺐ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻍ

Donyay Varzesh - - ﻧﻴﻢ ﻧﮕﺎﻩ -

ﺩﺭﺳﺖ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺍﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺿﺠﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﻢ ، ﺍﺯ ﺷﻴﺮﻭﺩﻯ ﺯﺩﻡ ﺑﻴﺮﻭﻥ. ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺍﻳﺮﺝ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﻤﺎﻧﺪﻡ. ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻫﻔﺖ ﺗﻴﺮ. ﭘﻴﺎﺩﻩ. ﺳﺮﺩﺭﮔﻢ.ﮔﻴﺞ.ﻣﻨﮓ. ﻣﻨﻜﻮﺏ ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮگ.ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮگ. ﻣﻨﺰﺟﺮ ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮگ. ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺒﺎﺭﺯ. ﺍﻳﻦ ﻭﺍﭘﺴﻴﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯ. ﺯﺩﻡ ﺗﻮﻯ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻡ ﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻫﻔﺖ ﺗﻴﺮ. ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻮﻡ ﺩﺳﺘﻔﺮﻭﺷﻰ ﺩﺍﺷﺖ ﺯﺍﺭ ﻣﻰ ﺯﺩ ﻛﻪ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺗﻮﻗﻴﻒ ﺷﺪﻩ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺪ ﻣﻌﺒﺮﻫﺎﻯ ﺷﻬﺮﺩﺍﺭﻯ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ. ﻣﺮﺩ ﻫﻴﻜﻠﻰ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺵ ﻓﺮﻡ ﻭ ﺯﻥ ﭼﺎﻕ ﻭ ﺑﻰ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ. ﻛﻞ ﻛﻴﺴﻪ ﺍﻯ ﺍﺟﻨﺎﺳﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻰ ﺷﺪ ﻣﮕﺮ؟ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩ ﻫﻴﻜﻠﻰ ﻳﻮﻧﻴﻔﺮﻡ ﭘﻮﺵ ﺷﻬﺮﺩﺍﺭﻯ ﻛﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻛﻴﺴﻪ ﺩﺷﻮﺍﺭﻯ ﺧﺎﺻﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺯﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻣﺮﺩ ، ﺣﻮﺍﻟﻪ ﺍﺵ ﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺍﺭﺷﺪ ﺗﺮ ﻛﻪ ﺩﻡ ﻣﺘﺮﻭ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﻣﺎﻣﻮﺭﻫﺎﻯ ﻛﺎﻭﺭﭘﻮﺵ ﻣﺘﺮﻭ ﮔﺮﻡ ﻣﻰ ﮔﺮﻓﺖ. ﺯﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻟﺶ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺳﺮ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺍﺭﺷﺪ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﻳﺶ ﮔﻮﺵ ﻣﻰ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﻦ ﺻﺪﺍﻯ ﺿﺠﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻳﺮﺝ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻢ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﻋﻜﺲ ﭘﺪﺭﺵ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﻳﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﺩ ﻛﻪ ﺧﻮﺍﻫﺮﻡ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺧﺎﻙ ﺳﭙﺎﺭﻯ ﻣﺎﺩﺭﺑﺰﺭﮔﻢ. »ﻛﻤﺮﻡ ﺷﻜﺴﺖ« ﻣﻨﮓ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﻭﺍﺭﺩ ﺩﻋﻮﺍﻯ »ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺟﻨﮕﻠﻰ« ﺷﻮﻡ ﻛﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻛﻒ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻰ ﺷﺪ. ﺩﺳﺘﻔﺮﻭﺵ ﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻣﻰ ﺯﺩ ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺍﺭﺷﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﺎ ﺳﺮ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﻯ ﺑﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺯﻳﺮﺩﺳﺘﺶ ﻛﺮﺩ. ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻢ ﺩﻣﺶ ﮔﺮﻡ ﻛﻪ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺟﻨﺲ ﻫﺎ ﺭﺍ ﭘﺴﺶ ﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺩﻳﺪﻡ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ ﻛﻴﺴﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺭﺩ ﺷﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ ﺳﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﻦ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ. ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻰ ﺭﻓﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﺎﺳﻰ ﺑﻠﻨﺪ ﺳﭙﻴﺪ ﮔﺸﺖ ﺳﺪ ﻣﻌﺒﺮ ﻛﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﻳﺰﺩ ﭘﺸﺘﺶ. ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺳﺖ. ﻛﻪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺳﺖ. ﻛﻪ ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺩ ﻫﺎﻯ ﺭﻳﺶ ﺳﭙﻴﺪ ﺧﻮﺵ ﺍﺧﻼﻕ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻰ ﺣﺎﺝ ﺁﻗﺎ ﺩﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﻨﺖ ، ﻛﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻧﻤﻰ ﻛﻨﻨﺪ. ﻛﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺟﻨﮕﻞ ﻛﻒ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ. ﻛﻪ ﻣﺮﺩﻫﺎﻳﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻗﻮﻯ ﺗﺮﻧﺪ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻫﻢ ﻻﺑﺪ ﭘﺸﺘﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﻥ ﻫﺎﻳﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻌﻀﻰ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺭﻭﺯ ﺷﺎﻧﺴﺸﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ .ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻋﺎﺑﺮ ﺍﺯ ﺧﺘﻢ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺍﻯ ، ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﺮﺍﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺑﺮﻭﺩ ﺟﻠﻮ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﮔﺮﺩﻥ ﻛﻠﻔﺖ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﺮگ ﺍﻳﺮﺝ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻜﺒﺘﻰ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ ، ﺗﻪ ﺗﻬﺶ ﺩﻭﺯﺍﺭ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺍﺭﺯﺩ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﺵ ﺗﻒ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﻭ ﻧﻔﺮﻳﻦ ﺯﻥ ﺩﺳﺘﻔﺮﻭﺷﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺧﻮﺩﺕ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﻯ. ﻣﻨﮓ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻛﻨﻢ ﻭ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﻠﻤﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻰ ﻧﻮﻳﺴﻢ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻢ ﻛﻪ ﻓﻜﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﻜﻨﻴﺪ. ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻟﺒﺎﺱ ﻣﺸﻜﻰ ﻭ ﺁﻥ ﺣﺎﻝ ﺧﺮﺍﺏ ﺳﺒﺐ ﻣﻰ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﻗﻮﻯ ﻫﻴﻜﻞ ، ﻛﻴﺴﻪ ﺭﺍ ﭘﺲ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺯﻥ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﺩﻋﺎﻳﻤﺎﻥ ﺑﻜﻨﺪ ﻭ ﺭﺍﻫﺶ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﺪ ﻭ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺑﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﺮﺝ ﻛﻪ ﻻﺑﺪ ﻋﻴﻦ ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻣﻮﺍﺕ ﺍﺯ ﺣﺎﻻ ﻳﻚ ﺻﻨﺪﻭﻕ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻫﺎﻯ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﻭﺍﺭﻳﺰ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺻﻨﺪﻭﻕ. ﻭ ﻳﻜﻬﻮ ﻳﺎﺩﻡ ﺁﻣﺪ ﺍﺯ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺯﻧﻰ ﺍﺯ ﺯﻥ ﻫﺎﻯ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻓﺎﻣﻴﻞ ﻛﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻛﺴﻰ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﻣﻰ ﻓﺮﺳﺘﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺳﻢ ﭘﺪﺭﺵ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﻰ ﻛﻪ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﻰ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﺧﻴﻠﻰ ﻫﻢ ﺟﺪﻯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ. ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻢ! ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻧﺴﻞ ﺩﻳﺠﻴﺘﺎﻝ ﺍﻣﺮﻭﺯﻡ ، ﺧﺪﺍ ﻛﺮﻳﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺎ ﺳﻨﺪ ﺗﻮ ﺁﻝ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﭘﺲ ﺳﻨﺪ ﺗﻮ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﺮﺝ ﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﺍﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻛﻮﺗﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻟﻔﺎﺗﺤﻪ ﻣﻊ ﺍﻟﺼﻠﻮﺍﺕ!

*** ﻣﻦ ﺍﺯ ﻋﺰﺍ ﻣﺘﻨﻔﺮﻡ. ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻫﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﻟﺲ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻯ ﻫﻢ. ﻧﻤﻰ ﺭﻭﻡ. ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﻛﻢ ﭘﻴﺶ ﻣﻰ ﺁﻳﺪ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﻛﻔﺸﻢ ﺭﺍ ﻭﺭ ﺑﻜﺸﻢ ﻭ ﺑﺮﻭﻡ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻯ ﻛﺴﻰ ﺷﺮﻛﺖ ﻛﻨﻢ. ﻣﻰ ﺩﺍﻧﻢ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺮﻑ ﻫﺎ ﺍﻣﺎ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺩﻟﻢ ﻧﻤﻰ ﺭﻭﺩ.ﭼﻪ ﻛﻨﻢ؟ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺮﺝ ﺑﺎﺑﺎﺣﺎﺟﻰ ﻧﻤﻰ ﺷﺪ ﻧﺮﻓﺖ. ﻧﻤﻰ ﺷﺪ ﻧﺮﻭﻯ ﻭ ﺷﺮﻛﺖ ﻧﻜﻨﻰ ﻭ ﻧﺒﺎﺷﻰ. ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺕ ﻧﺒﻮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻰ. 10 ﺻﺒﺢ ﺍﻣﺠﺪﻳﻪ ، ﺍﺳﻢ ﺭﻣﺰﻯ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺳﻦ ﻭ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ. ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻣﺮگ ﺩﺳﺖ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺭﻭﻯ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩﻯ ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻀﻰ. ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ ﻏﻨﻴﻤﺘﺶ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﻬﺖ ﺯﺩﻩ ، ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺷﺮﻛﺖ ﻛﻨﻴﻢ. ﻣﺎ ﺧﻮﺵ ﺷﺎﻧﺲ ﻫﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺍﺭﻧﺴﺖ ﻫﻤﻴﻨﮕﻮﻯ ، ﻧﺸﺎﻥ ﻣﺮگ ﺭﻭﻯ ﺻﻮﺭﺗﻤﺎﻥ ﺛﺒﺖ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎ ﺧﻮﺵ ﺍﻗﺒﺎﻝ ﺗﺮ ﻫﺎ ﻛﻪ ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﻧﻔﺲ ﺑﻜﺸﻴﻢ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺳﺮﻣﺎﻥ ﮔﺮﻡ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺍﻯ ﻛﻪ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ. ﺩﻩ ﺻﺒﺢ ﺍﻣﺠﺪﻳﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﻫﻤﻪ ﻣﺎﻥ. ﺍﺯ ﺩﻡ ﺩﺭ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻰ ، ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺩﻳﺪﻯ ﻛﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺗﻠﻔﻦ ﺣﺮﻑ ﻣﻰ ﺯﺩﻧﺪ. ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻬﻰ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﻬﺸﺖ ﺯﻫﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﺮ ﺳﺮ ﻭ ﻛﻠﻪ ﻣﻰ ﺯﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﺑﻬﻤﻨﻰ ﻣﺴﻮﻭﻝ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻟﻴﮓ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﻠﻔﻨﻰ ﺑﺎ ﺍﺗﻮﺑﻮﺱ ﺷﺮﻛﺖ ﻭﺍﺣﺪ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﺯﻫﺮﺍ ﻛﻪ ﻛﻰ ﻣﻰ ﺁﻳﺪ ﻭ ﻛﻰ ﻣﻰ ﺭﺳﺪ ﻭ ﺁﺩﻡ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﻠﻔﻨﻰ ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﺯ ﻛﻞ ﻃﺎﻳﻔﻪ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭﻫﺎ ، ﺗﺎﺝ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﻛﺘﺮ ﺍﺣﻤﺪﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﺎﺯﻳﺎﺭ ﻧﺎﻇﻤﻰ ﻭ ﺻﻤﺪ ﻣﺮﻓﺎﻭﻯ ﻭ ﺍﻣﻴﻦ ﻣﻨﻮﭼﻬﺮﻯ ﻭ ﻳﻚ ﻣﺮﺑﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺯﻭﺭ ﻣﻰ ﺯﻧﻢ ﺍﺳﻤﺶ ﻳﺎﺩﻡ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ ﻭ ﺟﻤﻴﻊ ﻃﻠﺒﻜﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ ﻧﻔﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻳﺮﺝ ﭼﻨﺪﺑﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻓﺪﺭﺍﺳﻴﻮﻥ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺎﻝ ﺩﻭﻧﺒﺶ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻭ ﻋﻠﻰ ﺍﺻﻐﺮ ﻣﺎﻧﻮﺳﻰ ﻓﺮ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺗﺎﻳﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺸﻜﺴﻮﺗﺎﻥ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ﻭ ﺑﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺍﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ... ﺑﺎﻗﻰ ﻓﻘﻂ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﻣﺎ ﻃﺎﻳﻔﻪ ﻭﺍﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﺳﺮﺧﻮﺭﻩ ﺭﺳﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﻛﻪ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﺳﻮﻣﻴﻦ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 96 ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻙ ﻣﻰ ﺳﭙﺮﺩﻳﻢ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺱ ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﻠﻜﻰ ﻭ ﺁﻗﺎﻯ ﺁﺏ ﭘﺮﻭﺭ ، ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﻳﺮﺝ ﺑﺎﺑﺎﺣﺎﺟﻰ. ﻳﻜﻰ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﺗﻠﻔﺎﺕ ﺍﻣﺴﺎﻝ ﭼﻬﺎﺭﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻓﻜﺮ ﻛﺮﺩ ﺍﺳﻢ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﻳﺎﺩﺵ ﻧﻴﺎﻣﺪ. ﭼﻪ ﻓﺮﻗﻰ ﻫﻢ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ. ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺭ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﭘﻴﺮﻣﺮﺩﻫﺎ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺘﺮﻫﺎ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔﺲ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺮگ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﻰ ﺯﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻛﻪ ﻣﻰ ﺭﺳﻴﺪ ، ﻧﮕﺎﻫﻰ ﺑﻪ ﺗﻘﻮﻳﻤﺶ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻣﺎ ﻛﺠﺎﻯ ﻛﺎﺭﺵ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﻛﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻭﻗﺘﻤﺎﻥ. ﺭﻭﻯ ﺑﻌﻀﻰ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﺎﺭﻛﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﺮگ ﻣﻰ ﺯﺩ ﻭ ﺑﻌﻀﻰ ﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺭﺩ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻛﻪ ﺣﺎﻻﺣﺎﻻﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎﻳﻴﻢ. ﻭ ﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﻛﺪﺍﻡ ﻗﺎﺗﻞ ﺍﻳﺮﺝ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺩﻳﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻣﺎﻥ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﻰ ﺯﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺭﻳﺶ ﻫﻤﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﻡ ﻣﻰ ﺧﻨﺪﻳﺪ ﻛﻪ » ﻫﻤﻪ ﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ ﻛﺸﻢ«

*** ﻓﺮﻫﺎﺩ ﭘﺸﺖ ﻣﻴﻜﺮﻭﻓﻦ ﺑﻮﺩ. ﻓﺮﻫﺎﺩ ﻣﺎﻟﻜﻰ. ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ ﺍﺳﺘﻘﻼﻝ. ﻫﻤﺴﻔﺮ ﻣﻜﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺻﺪﺍﻯ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻛﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻗﺸﻨﮓ ﻭ ﺩﻟﻨﺸﻴﻦ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺣﺮﻑ ﻣﻰ ﺯﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺍﻳﺮﺝ ﻭ ﺑﻌﺪ ، ﺻﺪﺍﻯ ﺿﺠﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ. ﺩﺧﺘﺮ ﻯ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻰ ﺁﻣﺪ. ﻣﻰ ﺩﻭﻳﺪ ﻭ ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﺍﺩ ﻣﻰ ﺯﺩ ﻭ ﺍﺷﻚ ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺖ ﻭ ﺗﻮﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻰ ﺯﺩ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻧﺶ ﻧﮕﻬﺶ ﻣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﺰﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻻﻯ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ »ﺳﺮ« ﻣﻰ ﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﺩ ﻣﻰ ﺯﺩ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻣﻰ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺷﻞ ﻣﻰ ﺷﺪ ﻭ ﺗﻨﺪ ﻣﻰ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻰ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺿﺠﻪ ﻣﻰ ﺯﺩ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻧﮕﻬﺶ ﻣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺵﺭﺍﻣﻰﺯﺩﻭﺍﺷﻚﻣﻰﺭﻳﺨﺖﻭﺩﺍﺩﻣﻰﺯﺩﻭﺍﺯﻣﺎ ﻣﻰﺧﻮﺍﺳﺖﻛﻪ ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻭ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﭘﺪﺭﺵ ﻧﻤﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﺎ ﺣﻖ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺪﺭﺵ ﺳﻴﺎﻩ ﺑﭙﻮﺷﻴﻢ ﻭ ﻛﻰ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺯﺩﻡ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺑﻌﺪﺵ. ﻃﺎﻗﺖ ﺍﻳﻦ ﻳﻜﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﺪ ﺗﻮﺍﻥ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ. ﺯﺩﻡ ﺑﻴﺮﻭﻥ. ﮔﻴﺞ ﻭ ﻣﻨﮓ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺭﺳﺎﻧﺪﻡ ﺑﻪ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻣﻔﺘﺢ ﻭ ﺯﺩﻡ ﻭ ﺭﻓﺘﻢ ﺑﺎﻻ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻡ ﺑﻪ ﻣﺘﺮﻭﻯ ﻫﻔﺖ ﺗﻴﺮ ﻭ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺯﻧﻰ ﺿﺠﻪ ﻣﻰ ﺯﺩ ﻭ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺳﺪ ﻣﻌﺒﺮ ﺑﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﺗﻮﻗﻴﻒ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﻮﺍﻟﻪ ﺍﺵ ﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﺩﺳﺖ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺶ ﻭ ﺑﺎﻻﺩﺳﺖ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻛﻜﺶ ﻫﻢ ﻧﮕﺰﻳﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﺖ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺯﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﺟﻠﻮﻳﺶ ﺿﺠﻪ ﻣﻰ ﻛﺸﺪ ﻭ ﻣﻦ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻍ ﻭ ﺳﺮﺍﺏ ﻭ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ. ﻛﻪ ﻣﺎ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻰ ﻣﻴﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮگ ، ﺗﺎ ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺪﻯ ﻣﻰ ﻛﻨﻴﻢ. ﻭ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﻛﻠﻤﺎﺕ ، ﺣﺴﺮﺗﺶ ﺭﻭﻯ ﺩﻟﻢ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﺮﺍ ﻧﺮﻓﺘﻢ ﺟﻠﻮ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ ﺳﺪ ﻣﻌﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺪﻫﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﺮﺝ ﺑﺎﺑﺎﺣﺎﺟﻰ ﻛﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻰ ﺧﻨﺪﻳﺪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺵ ﭼﻘﺪﺭ ﺯﻭﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﻫﻤﻜﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮔﺶ ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺷﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻛﻞ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺩﺍﺧﻠﺶ ﺩﺭﻭﻍ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﻭ ﺳﺮﺍﺑﻰ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺏ ﻛﻪ ﺁﺩﻡ ﺩﻋﺎﻯ ﺧﻴﺮ ﻣﺮﺩﻣﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻪ ﮔﻮﺭ ﺑﺒﺮﺩ ﺗﺎ ﻟﻌﻨﺖ ﻭ ﻧﻔﺮﻳﻦ ﺭﺍ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﻠﻤﺎﺗﻰ ﻛﻪ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻴﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺩﻭﺯﺍﺭ ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ، ﺍﺭﺯﺷﺶ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻰ ﺭﻭﻯ ، ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﺗﻮﻯ ﺻﻮﺭﺗﺸﺎﻥ ﻏﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻣﺮگ ﺩﺳﺖ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺭﻭﻯ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩﻯ ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻀﻰ. ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ ﻏﻨﻴﻤﺘﺶ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﻬﺖ ﺯﺩﻩ ، ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺷﺮﻛﺖ ﻛﻨﻴﻢ. ﻣﺎ ﺧﻮﺵ ﺷﺎﻧﺲ ﻫﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺍﺭﻧﺴﺖ ﻫﻤﻴﻨﮕﻮﻯ ، ﻧﺸﺎﻥ ﻣﺮگ ﺭﻭﻯ ﺻﻮﺭﺗﻤﺎﻥ ﺛﺒﺖ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎ ﺧﻮﺵ ﺍﻗﺒﺎﻝ ﺗﺮ ﻫﺎ ﻛﻪ ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﻧﻔﺲ ﺑﻜﺸﻴﻢ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺳﺮﻣﺎﻥ ﮔﺮﻡ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺍﻯ ﻛﻪ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.