ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﺍﻥ ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻟﻴﻦ

Donyay Varzesh - - ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺁﻧﻜﻪ ﺍﻭﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﺧﺮ -

ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎﺯﻯ ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻝ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻰ ﻛﻨﻢ ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻝ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻗﺸﻨﮓ ﺗﺮ، ﺟﺬﺍﺏ ﺗﺮ ﻭ ﭘﺮ ﺗﻼﺵ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺑﺎ ﺗﻜﺒﺮ ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﻫﻢ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺭﺍﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻢ. ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﻫﻤﻪ ﻛﺲ ﺍﺵ، ﻫﻤﻪ ﻯ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﻳﺶ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻭ ﮔﺮﻡ ﺍﻧﺪ؛ ﺍﺯ ﺳﺮ ﭘﺮﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭ ﺗﺎ ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻟﻴﺴﺖ ﻫﺎﻳﺶ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ.. ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎ، ﺧﺎﻧﻢ ﻫﺎ ﺍﺑﻮﺍﻟﻘﺎﺳﻢ ﻭ ﺗﻮﻛﻠﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺘﻪ ﻯ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺍﻧﺪ؛ ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ ﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﺪﻧﻰ. ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﮔﻔﺘﻢ ﭼﻪ ﻗﺪﺭ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎﻳﺘﺎﻥ ﺁﺷﻨﺎﺳﺖ ﻭ ﻗﺪﻳﻤﻰ. ﺑﻮﻯ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ. ﺑﺎﺯﻳﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﺎﺧﻴﺮ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ، ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺎ ﺑﻪ ﺳﺎﻣﺎﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎﺯﻯ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ ﺩﻭ ﺗﻴﻢ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺤﺎﻝ ﻭ ﺍﻟﺒﺮﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻉ ﻫﺮ ﺑﺎﺯﻯ، ﻣﺪﺍﻡ ﺩﻭ ﺗﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ ﻛﺮﻯ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﻛﺮﻯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻫﻢ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺟﺎﻟﺐ ﻫﻤﻪ ﻯ ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎﺳﺖ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻛﻪ ﺟﺰء ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻧﺎﻧﻮﺷﺘﻪ ﻯ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺷﻤﺎﺭﻩ ﻳﻚ ﺍﻟﺒﺮﺯ، ﻣﺪﺍﻡ ﺧﻨﺪﻩ ﺭﻭﻯ ﻟﺐ ﻫﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ؛ ﻟﻴﻼ ﺣﺎﺗﻤﻰ. ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﺎ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻛﻨﻢ ﻭ ﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﻛﻪ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﮕﻮ؛ ﻟﻴﻼ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻝ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ، ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺭﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻫﺮ ﭼﺘﺪ ﺗﻴﻢ ﺍﻟﺒﺮﺯ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻮ ﭘﺎﺳﺖ. ﺗﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻳﻜﻰ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﺁﺧﺮ ﻛﻪ ﺍﻟﺒﺮﺯ ﺷﻜﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﺩﺭ ﺗﻴﻢ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺗﻴﻢ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻣﻨﺤﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﻴﻤﻰ ﻛﻪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻧﻰ، ﺳﺮﻣﺮﺑﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﺗﻴﻢ ﻣﻠﻰ، ﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﻨﺞ ﻣﻠﻰ ﭘﻮﺵ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻟﻴﻼ؛ ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻩ ﺭﻭﻯ ﻟﺐ ﻫﺎﻳﺶ، ﺍﺯ ﻧﺸﺎﻃﻰ ﻛﻪ ﺑﺮﻕ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻢ. ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻰ ﻛﻨﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺣﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺗﺰﺭﻳﻖ ﻛﻨﻢ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﺜﻞ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻯ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻰ ﺩﺍﻧﺪ. ﻟﻴﻼ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻜﻞ ﮔﻴﺮﻯ ﺗﻴﻢ ﺍﻟﺒﺮﺯ، ﺗﻼﺵ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻬﺎﺭﻣﺤﺎﻝ ﺑﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻯ ﺳﻪ ﺑﺮ ﺻﻔﺮ ﭘﻴﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺷﺪ. ﺷﺎﻫﺪ ﺗﻼﺵ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺗﻴﻢ ﺑﻮﺩﻡ. ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﻮﭘﻰ ﻛﻪ ﺗﻮﻯ ﺗﻮﺭ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩ ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﻪ ﺗﻮﺭ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩ. ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ، ﺍﻣﺎ ﺳﺘﻮﺩﻧﻰ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﻛﻪ ﺗﻮﻯ ﮔﻮﺵ ﻫﺎﻳﻢ ﻣﻰ ﭘﻴﭽﻴﺪ ﻭ ﺯﻧﮓ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩ، ﺑﺎ ﻛﺮﻯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻫﺎﻯ ﺩﻭ ﻃﺮﻓﻪ، ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻰ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﻧﮕﻮﻳﻢ، ﻏﺒﻄﻪ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻫﻮﺍﻳﺸﺎﻥ، ﺑﻪ ﺍﻧﺮژﻯ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺮﻩ ﺷﺎﻥ. ﻭ ﺑﺎ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺣﺎﻝ ﺷﺎﻥ ﺭﻧﮓ ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ ﺭﺧﻮﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻛﺴﺎﻟﺖ ﺯﺩﻩ ﺍﻯ ﻣﻰ ﺭﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻣﻰ ﺯﺩﻭﺩﻧﺪ. "ﻛﻰ ﻣﻰ ﺑﺮﻩ؟ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ! ﻛﻰ ﺑﺮﺗﺮﻩ؟ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ"؛ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﻟﻬﺠﻪ ﻯ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻼﺕ ﺭﺍ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ، ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺭﻭﺣﻴﻪ ﻣﻰ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺗﻴﻢ ﺣﺮﻳﻒ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺑﻴﻦ ﺑﺎﺯﻯ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﻢ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮﻣﺰﮔﺎﻥ ﺑﺮﺩ. ﺳﺮﻣﺮﺑﻰ ﺗﻴﻢ ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻝ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻥ، ﻓﺮﻳﺒﺎ ﺳﻠﻴﻤﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻭﺭﺯﺷﮕﺎﻩ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺖ، ﺍﻭﺍﻳﻞ ﺻﺒﺢ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺁﻣﺪ. ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻛﺮﺩﻳﻢ. ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﻣﺴﺎﺑﻘﺎﺕ ﺧﻴﻠﻰ ﺭﺍﺿﻰ ﻧﺒﻮﺩ، ﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﺑﺎﺯﻳﻜﻦ ﺷﺎﺧﺼﻰ ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺑﺎﺯﻳﻜﻨﻰ ﺷﮕﻔﺘﻰ ﺳﺎﺯ.... ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺩﻭﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ. ﺳﻠﻴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﺖ ﺍﺯ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮔﺰﻳﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻴﻢ ﻣﻠﻰ ﺗﻼﺵ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺑﺎﺯﻯ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﻰ ﺷﺪ. ﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻰ ﻛﺸﻮﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﺑﺮﻭﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺗﻴﻢ ﻣﻠﻰ. ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺁﻣﻴﺨﺘﻪ ﺑﺎ ﺑﻰ ﺭﻳﺎﻳﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﻛﻔﺶ ﺑﭙﻮﺷﻰ ﻳﺎ ﻧﭙﻮﺷﻰ، ﻓﺮﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎﺯﻯ ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻝ ﻧﺸﺴﺘﻪ، ﻛﻤﺘﺮ ﺑﺎ ﻛﻔﺶ ﻫﺎ ﺁﺷﻨﺎﺳﺖ...ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺎﻫﺎ، ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﻣﻰ ﺑﺮﻧﺪ؟ ﻋﺼﺮ ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﻣﺴﺎﺑﻘﺎﺕ، ﺑﺘﻮﻝ ﻣﺸﺮﻑ ﺟﻮﺍﺩﻯ، ﻧﺎﻳﺐ ﺭﺋﻴﺲ ﻭﺭﺯﺵ ﺑﺎﻧﻮﺍﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎ ﺑﻮﺩ. ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻣﻰ ﻛﻨﻢ ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻭﺟﺪ ﺁﻣﺪﻡ؛ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻛﻪ ﻣﻬﺮ ﺍﻣﻀﺎﻳﻰ ﺯﺩ ﺑﻪ ﺗﻼﺵ ﻭ ﻫﻤﺖ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻝ ﻧﺸﺴﺘﻪ. ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﺗﻼﺵ ﺑﺎﺯﻳﻜﻦ 11 ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻡ؛ ﻣﮋﮔﺎﻥ ﺳﻌﻴﺪﻯ. ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﺮﻡ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ ﻭ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻛﺮﺩﻳﻢ. ﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺩﺍﻭﺭ ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺟﺪﻭﻝ ﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻃﺮﺍﺣﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻳﻢ. ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻢ ﺟﺪﻭﻝ ﻫﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻛﺮﺩ ﻳﺎ ﺩﻝ ﻫﺎﻯ ﮔﺮﻡ ﻭ ﺻﻤﻴﻤﻰ... ﺷﻤﺎﺭﻩ ﻯ ﺩﻩ ﻫﺮﻣﺰﮔﺎﻥ، ﻓﺮﺯﺍﻧﻪ ﺣﻴﺪﺭﻯ، ﺑﺎﺯﻳﻜﻦ ﺗﻴﻢ ﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺳﻪ ﺳﺎﻟﻰ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﺟﺪﻯ ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻝ ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ. ﭼﻨﺪ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺍﻯ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮﺩﻳﻢ. ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎ ﻣﺪﺍﻡ ﺣﻮﺍﺳﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺟﻠﺐ ﻣﻰ ﺷﺪ، ﻭﻗﺘﻰ ﻫﺮﻣﺰﮔﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﺩﺍﺷﺖ؛ ﮔﺮﻡ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻮﺩﺏ. ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎ ﻓﺸﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺻﺒﺢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﺑﺖ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻦ ﻓﺪﺭﺍﺳﻴﻮﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻰ ﺷﺪ. ﻛﺎﺵ ﺩﺧﺘﺮﻫﺎﻯ ﻭﺭﺯﺷﻜﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺟﺪﻯ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻠﻖ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺎﻥ، ﻣﻌﻨﺎﻯ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺷﺎﺩ ﺑﻮﺩﻥ ﻛﺸﻒ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ. ﺗﻴﻢ ﻫﺎﻯ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﻭ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺧﻴﻠﻰ ﺧﻮﺏ ﻛﺎﺭ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ.. ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻢ ﻓﻴﻨﺎﻟﻴﺴﺖ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺯ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﻳﺎ ﻧﻪ... ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺍﻳﻦ ﻃﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺯ ﺁﺧﺮ ﻣﺴﺎﺑﻘﺎﺕ، ﺩﺭ ﻛﻤﺎﻝ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﻡ ﻛﺮﻣﺎﻥ ﻭ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﻓﻴﻨﺎﻟﻴﺴﺖ ﺷﺪﻧﺪ. ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺤﺎﻝ ﺳﻮﻡ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭﻡ. ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺭﺍ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎ ﺭﻗﻢ ﻣﻰ ﺯﻧﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﭼﺮﺥ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩ ﻛﻪ ﺣﻴﺮﺕ ﻣﻰ ﻛﻨﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺎﻣﺪﻫﺎ ﻭ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎ. ﭼﻬﺎﺭﺩﻫﻤﻴﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﻯ ﻣﺴﺎﺑﻘﺎﺕ ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻝ ﻧﺸﺴﺘﻪ، ﺩﺳﺘﻪ ﻳﻚ، ﺑﺎ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻰ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻯ ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻝ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ؛ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﮔﻰ ﻛﺮﺩ...

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.