ﻣﻌﻠﻮﻟﻴﺖ، ﻧﻪ!

ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺭﻭﺯ ﻣﻠﻰ ﭘﺎﺭ ﺍﻟﻤﭙﻴﻚ

Donyay Varzesh - - ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﺍﻥ ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻟﻴﻦ -

ﻛﻨﺎﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ، ﺍﺯ ﺍﺗﻮﺑﻮﺱ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭﺭﺯﺷﻜﺎﺭﺍﻥ ﻣﻠﻰ، ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻭﺭﻭﺩﻯ ﻓﺪﺭﺍﺳﻴﻮﻥ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺩﻳﻢ. ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ ﺍﺯ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺭﻭﻯ ﻭﻳﻠﭽﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ ﻋﺎﺑﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ، ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺩﻳﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﻛﺞ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﺴﻴﺮ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻰ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺑﻌﻀﻰ ﻫﻢ ﭼﻬﺮﻩ ﻯ ﻋﺒﻮﺱ ﻭ ﻛﻼﻓﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻛﻨﺎﺭﻣﺎﻥ ﮔﺬﺭ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﻪ ﻯ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻰ ﻛﻨﻴﻢ. ﻫﻴﭻ ﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺯ ﺷﻜﻞ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺗﺮﻛﻴﺐ ﭼﻬﺮﻩ ﻭ ﺑﺪﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺍﻓﻜﺎﺭ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﻭ ﺳﺒﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ؛ ﺭﻧﮓ ﭘﻮﺳﺖ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻭ ... ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺎ ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺑﻌﻀﻰ ﭘﻮﺳﺖ ﺳﻔﻴﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻌﻀﻰ ﮔﻨﺪﻡ ﮔﻮﻥ ﺍﻧﺪ. ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ ﻛﻮﺗﺎﻩ ﺍﻧﺪ. ﺑﻌﻀﻰ ﻫﺎ ﺭﻭﻯ ﻭﻳﻠﭽﺮ ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ، ﻳﺎ ﺑﺎ ﻋﺼﺎ ﺭﺍﻩ ﻣﻰ ﺭﻭﻧﺪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﻦ ﻭ ﺳﺎﻝ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﻨﺠﻪ ﻧﺮﻡ ﻣﻰ ﻛﻨﻴﻢ. ﻫﺮﮔﺰ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻧﮓ ﭼﺸﻢ ﻳﺎ ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﻛﻮﺗﺎﻩ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻧﻤﻰ ﻛﻨﻴﻢ. ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻴﻢ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﮔﺎﻩ ﻛﺮﺩﻥ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺗﻼﺵ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ ﻛﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻭﻗﺘﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺎ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﻭﻳﻠﭽﺮ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﻜﻨﺪ. ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﭘﺎ ﻳﺎ ﺩﺳﺖ، ﺍﻣﺜﺎﻝ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﺘﻐﻴﺮ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﻣﺎﻥ. ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻌﻀﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺎﻯ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﭼﻬﺮﻩ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ، ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﺮﺯ ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪﻯ ﺟﻠﺐ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ. ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ ﻛﻨﺎﺭ ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻰ ﻛﻨﻴﻢ، ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺳﻌﻰ ﻛﻨﻴﻢ ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮔﺬﺭ ﻛﻨﻴﻢ. ﺍﻣﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﭼﻬﺮﻩ ﻣﺎﻥ، ﺭﻓﺘﺎﺭﻣﺎﻥ، ﻋﺠﻴﺐ ﻭ ﻏﺮﻳﺐ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺗﻮﻯ ﺫﻭﻕ ﻣﻰ ﺯﻧﺪ. ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﺎ، ﭼﻬﺮﻩ ﻯ ﺩﻝ ﺳﻮﺯﺍﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﻳﻢ ﻭ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﺗﺮ ﻣﻰ ﻛﻨﻴﻢ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻰ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻓﻜﺮﻣﺎﻥ، ﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎﻥ ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻴﻠﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﻻ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﻳﻢ. ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻰ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﻜﺎﻥ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ ﭘﺸﺖ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ. ﻭ ﻣﺎ ﺍﺻﻼ ﺣﻮﺍﺱ ﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻓﻜﺮ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻃﻮﺭ ﺧﺮﺝ ﻭ ﺑﺮﺝ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻛﻨﻴﻢ، ﻛﺎﺳﻪ ﻯ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﺠﺎ ﭘﺮ ﻛﻨﻴﻢ، ﺟﺎﻳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺪﻳﺸﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪ.ﻃﻌﻨﻪ ﻭ ﻛﻨﺎﻳﻪ، ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﻴﺪﺍﺩ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ، ﻓﻜﺮ ﺁﺏ ﻭ ﻧﺎﻥ، ﻗﻠﺐ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ ﭘﺮ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﻥ، ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﻰ ﺟﻨﮕﻴﻢ. ﭼﻨﺪﻯ ﭘﻴﺶ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ ﻛﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﻛﺮﺩ؛ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻋﺮﻭﺳﻚ ﻫﺎﻳﻰ ﺑﺎ ﻧﻘﺺ ﻋﻀﻮ، ﺩﺭ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎﻳﻰ. ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻗﺸﻨﮓ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﺧﻮﺑﻰ ﺑﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺁﮔﺎﻩ ﺳﺎﺯﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺩﺳﺖ ﻛﻢ ﻣﺎ ﭘﺎﻳﻪ ﮔﺬﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻬﻢ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻫﻔﺘﻪ ﻯ ﭘﺎﺭ ﺍﻟﻤﭙﻴﻚ، ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭﺱ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻳﻰ ﺍﺟﺮﺍ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯﺍﻥ ﺑﺎ ﻭﺭﺯﺵ ﻫﺎﻯ ﻭﻳﮋﻩ ﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﻠﻮﻟﻴﺖ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﻮﻧﺪ. ﻛﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻴﻮﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻢ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻓﺮﺍﮔﻴﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ. ﻛﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺬﻑ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﻌﻠﻮﻟﻴﺖ ﻫﻢ ﻛﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ، ﻭ ﻫﻤﻪ ﻳﺎﺩ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ "ﺗﻮﺍﻥ ﻳﺎﺏ" ﺭﺍ ﺟﺎﻳﮕﺬﻳﻦ ﺁﻥ ﻛﻨﻴﻢ. ﻭ "ﻣﻌﻠﻮﻟﻴﺖ" ﺭﺍ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻟﻔﻆ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺷﻴﻮﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﻣﻜﺎﻥ ﻫﺎ ﺭﻳﺸﻪ ﻛﻦ ﻛﻨﻴﻢ.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.