ستارهاي كه كارگري ميكند

Iran Varzeshi - - صفحـــه آخـــر -

در شــبي كه ترس از تكرار شكست استقالل برابر پرسپوليس كابوس خيلي از ايرانيها شــده بود، شــاگردان برانكو يك 90 دقيقه متفاوت را پشت سر گذاشتند. آنقدر دويدند كه آخر بازي توان جشــن گرفتن هم نداشــتند. بين همه آنها كه شايســته باالترين ســتايشها بودند اما يكي هســت كه كلمات توان توصيفــش را ندارنــد؛ وحيد اميري كه با سختكوشــياش شــمايلي تازه و كمنظير از يك ســتاره دوستداشــتني را بروز داد. از آن بازيكناني كه نه به خاطر ادا و اطــوار و مدل مو و كالس گذاشــتنهاي نفرتانگيز، بلكه به خاطر فوتبالشــان مورد توجه قرار ميگيرند. وحيد ستارهاي بود كه نشــان داد ميتوان از گمنامي به شهرت پل زد و تغيير چهره نداد. وحيــد اميري از روز اولي كه لباس پرســپوليس را به تن كرد، ذرهاي از مــدار وقــار و متانت خــارج نشــد، در هيچكدام از باندهاي تيم جا نگرفت و هرگز حاشــيه نساخت. امسال همه آنچه از وحيد اميري ديديم و شنيديم، از دقيقه يك بازيهاي پرسپوليس شــروع ميشد و بعد از ســوت پايان، خاتمه پيدا ميكرد. اميــري با دوندگي بيامان و تالش حيرتانگيزش به يك وزنه غيرقابل انكار در پرســپوليس اين فصل تبديل شد و خيلي از گرهها را باز كرد. حقيقتا كه در اين ســالها جاي بازيكني مثل او در پرسپوليس خالــي بود. وحيد اميري در اين مدت به خوبي نشــان داد كه ميتوان ســتاره بود امــا كارگري كرد. ميشــود 09دقيقه در شرجي دوحه بيامان دويد اما باز لحظه آخر سر را جلوي توپ گذاشــت و جانش را به خطر انداخت. كاش در فوتبال ايران از اين «آقا»ها بيشتر داشتيم.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.