وحدت رویهای که وجود ندارد

Iran Varzeshi - - صفحه اول - سعيد‌‌زاه ‌ديان

روزنامهها را ورق بزنید؛ اگر برایتان کمی سخت است و با رسانههای پیشرفته و دیجیتال راحتید، ســراغ یک سایت خبری ورزشــی یا کانال تلگرامی فوتبالی بروید و تیتر خبرها را در همان صفحه پیشرو مرور کنید.

در نگاه اول با این تیترها مواجه میشویم: «محمد نصرتی: اتفاقات نفت را باید در گینس ثبت کنند... کنعانی زادگان: اگر محروم بودم چرا اعالم نکردند... جنجال در نشســت خبری دایی... منصوریان به سیم آخر زد... تشکیل کارگروه برای بزرگترین معضل مالی پرسپولیس... بختیار رحمانی: آدمهای دروغگو در فوتبال زیاد شــدهاند... کعبــی: داللی در فوتبال بیداد میکند...»

*** تنها با دیدن همیــن تیترها که در صفحه نخســت روزنامهها و ســایتهای خبری به مخاطب ورزشــی چشــمک میزنند، چه تصویری از ورزش و فوتبال پیش روی شــما قرار میگیرد؟ خواندن این حرفها و عمیق شــدن در موضوعات فوتبال ایران، تصویری زشت از فوتبال را پیش روی قرار میدهد؛ تصویر زشــتی که بر متن فوتبال که در ذات خود زیباســت غلبه کرده و جای همه خوبیها و زیباییهای فوتبال را گرفته است. تصویر ما از مرور اخبار یک روز فوتبال، مجموعهای بینظم و انضباط، سرشار از بیقانونی با انسانهایی عصبی و پرخاشگر اســت که مدام در حال غرغر کردن و نق زدن هســتند. واژههایی نظیر «داللی»، «حاشیه» «جنجال»، «بحران»، «ســوءمدیریت»، «بدهکاران و طلبــکاران» و «جریمه» بیش از هر چیزی به چشــم میخورد. ناخودآگاه با دیدن این واژهها، حس منفــی به فوتبال در ما غالب شده و از خود میپرسیم، این چه فضایی است که همه در آن مینالند و معترضند؟ جالب اینکه چنین فضایی مخاطب میلیونی دارد در میان مخاطبان فوتبال، نسل جوان بیشتر از بقیه دیده میشود. حاال پرسش ما این است: «آیا فوتبال تا این حد زشت و سخیف شده که با نگاهی گذرا به رسانهها، حس بیحوصلگی و ناامیدی جای هیجان و سرزندگی را میگیرد؟»

*** 48 ســاعت از پایان هفته نخست لیگ برتر نگذشــته که صدای اعتراض همه بلند شده اســت. لیگ امسال هم مثل ادوار گذشــته لیگ، با همان بحثهای کهنه، با همان معضالت و مشــکالت تکراری، بیآنکه ذرهای تغییر حس کنیم، آغاز شده و با گذشت هفتهها، بر شدت اعتراضها و چالشها افزوده خواهد شــد، چرا که از پارسال تا امسال، گام موثری برای تغییر فضای تیره و تار سال های قبل برداشته نشده است.

فدراســیون فوتبال متولی برگزاری لیگ ایران است؛ اما در این نهاد مهم هرگز کوششی برای اصالح و بهبود فضای فوتبال دیده نمیشود. انگار همه عادت کردهاند به این حرفها، به این همه جنجال و مصاحبه پی در پی علیه هم. و فدراســیون هم از بیرون تماشاگر زد و خورد اهالی فوتبال است. بدتر اینکه مدیران فدراسیون خودشان را عقب کشیدهاند که مبادا در این ماجرا ضربهای به آنها وارد شــود که اتفاقا باید ماجرا برعکس میشد و این فدراسیون فوتبال بود که با قوانین تازه و ساز و کار جدید در شکل و شمایل اجرای لیگ، وسط میدان میایستاد و مراقب بود که هر کس سر سوزنی پا را از گلیمش درازتر کند، با برخورد و تنبیه جدی مجازات شود.

فدراسیون در شــروع لیگ برای مصاحبههای خارج از عرف، برای تاخت و تاز به داوران – که از مهمترین عوامل برگزاری مسابقه هســتند – هیچ تدبیر و برنامهای ندارد. بیشک در هفتههای آینده با حساستر شدن لیگ، موج غضب و عصبانیت از داخل زمین و روی نیمکت به سکوها کشــیده خواهد شد. همان آش و کاســه فصلهای قبل؛ ناسزا به داوران، شکستن صندلی در ورزشگاهها و پرتاب بطری و البد لیزر در چشم داور و تیم حریف.

انگار یادمان رفته همین چند ماه پیش کنفدراســیون فوتبال آســیا برای تماشــاگران خاطی چه جرایم ســنگینی وضع کرد و باشگاه پرســپولیس به دلیل پرتاب بطری و انداختن لیزر از یک بازی خانگی محروم شد. فدراسیون فوتبال که باید فیفایی کوچک در هر کشوری باشد و با کنفدراسیون فوتبال آسیا و فدراسیون جهانی فوتبال در یک مسیر حرکت کند و در یک کالم وحدت رویهای آشکار با آنها داشته باشد که ندارد!

از شروع لیگ پیداست که فدراسیون قدم از قدم برنداشته؛ مصاحبه منصوریان، اعتراض به داوری، خشونت و بیادبی روی سکو و بقیه ماجراها، همه و همه مثل گذشته پابرجاست.

*** فدراســیون و مردان اصلی تصمیمگیرندهاش اهل مماشــات و مدارا شدهاند؛ از گذشته آنقدر تساهل و تســامح کرده و کوتاه آمادهاند تا کار به اینجا رسیده. کدخدامنشی و مراعات جای خود را به قانون داده و هر بار مشــکلی پیش آمده، بــا مالحظهکاری و ترس از برخورد با باشــگاهها – یا به دلیل هوادار یا موقعیت جغرافیایی و یا وابستگیهای سازمانی باشگاهها – از اجرای قانون طفره رفتهاند. اما در این میان ایافســی اهل تساهل و تسامح نیست و بیپروا حکم میدهد و مجازات میکند.

تا زمانی که فدراســیون فوتبال ایران در مسیر ایافســی و فیفا حرکت نکند و قاطع و محکم پای قوانین فوتبال نایســتد، امسال هم مثل پارســال، خبری از فوتبال زیبا و دلپذیر نیست و پلشــتیهای این فوتبال ، بر متن و ذات زیبای آن غلبه خواهد داشت و هیچگاه ما از فوتبال که فلسفهاش ایجاد نشاط، شادی و سرزندگی است، نه تنها لذت نخواهیم برد، بلکه از دعواها و سر و صداهایش سرسام میگیریم و از فوتبال فراری میشویم.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.