دستهای خالی قهرمانان تنها

Iran Varzeshi - - ورزش ایـــــران - وصال روحاني ‪Vesal Rohani‬

حاصــل مســابقات دو و میدانی قهرمانی جهان 2017 که در شــهر لندن جریــان دارد، برای ایران همانی بود که پیشبینی میشــد. از بدو قطعی شــدن شرکت ما در این رقابتها که با کسب چهار سهمیه در مسابقههای دو و میدانی قهرمانی آسیا 2017 در شهر اودیشای هند شــکل گرفت، مشخص بود که به جز احســان حدادی هیچ یک از مردان اعزامی ما به لندن شانس ایستادن روی سکوی افتخار را ندارند و قرار نبود کوالکی از ســوی ما در آنجا شــکل گیرد.در عمل علی ثمری پرتابگر وزنه اصال به آن ســامان نرفت، احسان حدادی پرتابگر دیســک با اکتفا به 63/03 متر حتی به مرحله نهایی راه نیافت و حسن تفتیان نیز با رکوردی ضعیفتر از تمامی سالهای اخیر و نسبت به زمانهای اوجگیری وی و با قناعت ورزیدن به 10/34 ثانیه از گروهش در «دو»ی 100 متر مردان باال نرفت.یکی از همگروهیهای او اوســین بولت افســانهای و جاماییکایی بود که امســال با ورزش قهرمانی وداع کرد و چنان فکرش مشــغول این مساله و آسیب هم دیده بود که در فینال این ماده شکســت بسیار خبرســازی را مقابل رقبای آمریکاییاش متحمل شــد و فقط بر سکوی سوم ایستاد.

سخت و آسان تشــخیص عیار کار بچههــای ما در این پیکارها سخت و در عین حال آسان است. چه حدادی و تفتیان و چه حسین کیهانی که در سه هزار متر با مانع به میدان آمد، هر سه نفر در رقابتهای یک ماه پیشتر اودیشــای هند پیروزیهای بزرگی را در مواد متبوعه خویش تجربــه کرده و دو و میدانی ایــران را پس از چند سال خاموشــی به نقطه اوج بازگردانده و خاطرات اوایل و اواســط دهه 1370 را زنده کرده بودند که ایران توانایی بالقوه فتح ســه چهار طالی آسیایی را داشت.

قیاس شــرایط امروز بــا آن زمانها که بیش از 40 ســال از آن میگذرد سخت ولی در بردارنده نکاتی ظریف و حساس است. طی

با پيام وزیر ورزش فردا در اروميه آغاز می شود

این مدت شــدت رشــد دو و میدانی جهان و بهبودی رکوردهای آن بســیار باالتر و بیشتر از رونــد ترقی مــا و ارتقای حــد نصابهای کشورمان بوده است.

بــه واقــع دو و میدانی مــا در مقاطعی از این چهل و اندی ســال با رکــود و توقفی اساســی مواجه بود و در آسیا هم فقط با تک مدالهای نیمه استقامتیها و استقامتیهایی مثل حمید سجادی و محمد وجدانزاده عرض اندام نسبی میکرد.

فقدان پیشرفت سیستماتیک در عصــری کــه دو و میدانی پیوســته تخصصیتــر و وســایل آن مدرنتــر شــد، پیستهای ما رنگ باختند و استادیومهای ما کهنتر شدند و مردم در غوغای فوتبال آن را فراموش کردند.

امثــال «کریمی»هــا در مقام روســای فدراســیون به دو و میدانی جانهایی نصف و نیمه و حیاتی نســبی بخشیدند اما حتی برنز جهانی 2011 حدادی و نقره المپیکی 2012 همین پرتابگر نه محصول یک کار سازماندهی شده جمعی و نه نشانگر پیشرفت سیستماتیک بلکه کار گلخانهای روی تک ستارههای ما بود و اگر امثــال محمد ارزنــده در پرش طول و ســجاد مرادی در «دو»هــای 800 و 1500 متر هرگز از ســطح آسیا فراتر نرفتند و حتی رســیدن به نیمهنهایی مواد تخصصیشان در «جهان» یک آرزوی دست نیافتنی بود، معدن استعداد خدادادی حدادی وی را به این مدارج رساند و از سایرین به کلی متمایز کرد.

هر یک در گوشهای شکســت مجدد حــدادی در مســابقات جهانی امسال در پی ناکامی بسیار شدیدترش در رقابتهــای المپیک ســال پیش، بیش از آنکه محصــول لغزشهای فردی باشــد- که البته هســت- نتیجه این امر اســت که در دو و میدانی، مثــل دو ورزش پایه دیگر طرحی موثر برای عمومی کردن این ورزشها نداریم و وزارت آمــوزش و پرورش هم در این زمینه بیتمایل اســت و در نتیجــه دو و میدانی در مدارس و به تبع آن در ســطح جامعه جاری و ساری نیست.

فدراسیون دو و میدانی فعلی که هدایت آن با مجید کیهانی اســت عمــال با این الزام روبهرو اســت که وسایل کار و تالش و تمرین انفرادی ملیپوشان خود را جور کند و مربیان خارجــی را که آنها میخواهند جذب کند اما به سبب دهها مشکل از عمومی کردن و بسط دو و میدانــی به گونهای کــه دهها حدادی و تفتیان داشــته باشــیم عاجز اســت و برای همیــن رقابتهــای جهانی جــاری بر لندن هر یک از منتخبان در گوشــهای از کشــور (و حــدادی در بالروس) برای خــود و کنار مربیان شخصیشان تمرین میکردند هر چند ایــن امر در جهان ورزش رایج اســت و دو و میدانیکاران ارشد جهانی نیز مربیان شخصی دارند اما در کشور آنها این ورزش از یک رشد عمومی چشــمگیر برخوردار اســت و به هر جا سر بزنید پیســتها و سالنهای ویژه آن برقرار اســت و استقبال مردمی از آن عظمت محسوســی دارد ولی در ایــران ما فقط یک سالن اختصاصی دو و میدانی (آفتاب انقالب) را داریم و تا همتهای بزرگ شخصی در کار نباشد، در برهوت کمتوجهیها سوپر استارها ساخته نمیشــوند و این مشکل بزرگی است کــه حتی وقتی اعضای جامعــه دو و میدانی هــم در این ورزش مصدر کار و سررشــتهدار امــور بودهاند (کیهانی هم مثل کریمی مردی از این قماش اســت) گشایشی در این قضیه حاصــل نیامده و دو و میدانــی غریبه و تنها مانده و کار تشکیالتی فراگیری در آن صورت نپذیرفته است. عبورهای اندک از دیوارهای آهنین این نکته کــه ویزای نفــرات اعزامی به مســابقات جهانی لندن بسیار دیر صادر شده و بــه تبع آن حضــوری دیرهنــگام در آنجا داشــته و به خوبی با محیط اخت نشــدهاند و برابر آن ســطح رکوردهایشان پایین آمده، دور از حقیقت نیســت اما آنچه ســبب شــد دو و میدانــی کاران ما در لنــدن کم بیاورند، نداشتن کالس و درجهای از پیشرفت بود که برای کسب مدالهای جهانی به آن نیاز است و حدادی و حدادیها فقط هر 50 ســال یک بــار میتوانند از درون ایــن دیوارهای آهنی عبور کنند و فاصلههــای عظیم فوق را بیاثر ســازند و اگر عبــوری دایمــی را میطلبیم، باید کاری سیســتماتیک و بسیار گسترده با مشــارکت وزارتخانههــای ورزش، آموزش و پرورش، فدراســیون دو و میدانی و فدراسیون ورزشهــای همگانــی و البته باشــگاههای عالقهمنــد صورت پذیرد تــا دو و میدانی در جامعه نهادینه شــود و به جای ســتارههای خودجوش قهرمانان برخاسته از سیستمهای گسترده پرورشی سر درآورند. چیزی که یک «کیهانی» تنها قادر به انجام آن نیست.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.