وضعيت اسفبار فوتبال پايه

Iran Varzeshi - - صفحـــه آخـــر -

از شانسي كه كنفدراســيون فوتبال آسيا براي فوتبال پايه در اختيارمان گذاشته، فقط سربرگهاي مهر خوردهاش است كه لحظهاي از دســتمان نميافتد. در واكنش به هر انتقادي، پز آســياويژن را ميدهيم؛ بيآنكه دركش كرده باشيم و يا حتي بدانيم بودجه به دســت آمده از آن را كجا و چطور بايد خرج كنيم. مشــكالت فوتبال پايه را بارها گفته و شنيدهايم اما يك نفر پيدا نشده كه بپرســد اين همه شتاب براي چيست؟ چرا تيمهاي ردههاي پايه در يك ماه بايد 7 بازي انجام بدهند؟ آن هم در حالي كه بازيكنان پايه به خاطر جثه و توان جسميشان نياز بيشــتري به مراقبت دارند و اينكه بازيهايشان هر چهار روز يك بار برگزار شــود، چيزي جــز مصدوميت براي آنها در پي نخواهد داشت. فدراسيون مصر است كه بازيهاي ردههاي پايه تا پيش از زمســتان به پايان برســد امــا واقعا چه دليل قانعكنندهاي وجود دارد براي اين همه عجله؟ آيا تيمهاي ليگ برتري تاب ميآورند اين فشــردگي را كه فوتباليست هاي كم سن و ســال و كمتجربه به آن محكوم شدهاند؟ اين البته تنها مشكل فوتبال پايه ايران نيســت و مشكل بزرگتر را بايد در ورزشگاههايي بيابيم كه ميزباني از بازيهاي تيمهاي پايه را به عهده دارند. ورزشگاههايي در مناطق دورافتاده و حاشيه شهر كه حتي رسيدن به آنجا هم بيخطر نيست. پيشتر اينگونه بود كه چهار ورزشگاه به طور مشخص و در حالي كه نمايندههاي هيات فوتبال هم آنجا مستقر بودند، برگزاري بازيهاي پايه را به عهده ميگرفتند؛ ورزشــگاه شهداي كن در غرب، ورزشگاه استقالل جنوب در نازيآباد و ورزشگاههاي شهيد شيرودي و شهيد كشوري در مركز تهران. حاال اما هر تيم بايد در ورزشگاه خودش ميزبان حريفان باشــد و امكانات مــورد نياز هر بازي را هم تدارك ببيند. اتفاقي كه شــرايط را ســختتر هم كرده و فرصت سوءاســتفاده را به ميزبانها داده اســت. اينگونه كه مثال ميزبــان بازيكنان ديگر تيمهاي خود در ردههاي مختلف را بهعنوان تماشاگر پشت نيمكتها مينشاند تا با تشويقها و فريادهايشان جو بازي را تغيير بدهند و حتي تصميمات داوري را تحــت تاثير قرار بدهند. بدتــر از آن، زمان برگزاري بازيها در ســاعتهاي اوليه صبح و يا ســر ظهر است كه تيمها براي تحت فشار گذاشتن ميهمانشان به آن تن ميدهند و عجيب اينكه كميته مسابقات همه ساعتهاي پيشنهادي ميزبانها را ميپذيرد. ورزشگاههاي ميزبان اما معموال شرايط جالبي ندارند و حتي پيش آمده كه دو تيم در ورزشــگاهي كه وســط يك پارك قــرار دارد و معتادان احاطهاش كردهاند، بازي میكنند. يا به خاطر نبود رختكن مجبور شــدهاند لباسهايشــان را در دستشــويي عوض كنند. باورش ممكن است سخت باشد اما مربيان رده پايه ديگر عادت كردهاند كه به خاطر نبود امكانات، وايتبردهايشــان را از اين ورزشگاه به آن ورزشگاه دنبال خود بكشانند و يا ساعتها دنبال آدرس ورزشگاهي بگردند كه قرار است تيمشان آنجا بازي كند. متاسفانه فوتبال پايه به درستي نظارت نميشود و «آسيا ويژن» هم كه قرار بود فرصتي باشد براي پيشرفت، بهانهاي شده براي سوءاستفاده از شرايط.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.