به بهانه اکران فیلم رگ خواب؛

Jahan e-Sanat - - News -

سعید نوروزجو- پرده نق//رهای س//ینما میتواند منعکسکننده هر تصویری باشد! شاید از همین روست که س//ینما هن//ری بیمرز اس//ت. هنری که به پروازه//ای تخیل بال میدهد تا واقعی شوند. اما در ایران همه چیز مرزهای خ//ودش را دارد و این مرزها پرده نقرهای سینما را هم تسخیر کردهاند. استثنائا این بار قرار نیست از سانسورهای بیدلیل و ل//ج و لجبازیهای یک ارگان با ارگان دیگر حرف بزنیم. این بار قرار است درباره خودمان حرف بزنیم. اساسا ما، بهعنوان مخاطب برای چ//ه فیلمهایی ارزش قائلی//م؟ کدام ژانرها محبوبیت بیشتری دارند؟ اینها سوالهایی اس//ت که بیشک تهیهکنندگان هم هنگام کلید زدن یک فیلم از خودشان میپرسند، چراکه طبیعی است اولین شرط تولید یک فیلم حداقل برای تهیهکنندهاش بازگش//ت سرمایه و سود مالی است. در نتیجه سلیقه ما در تولیدات سینمای بدنه شرط اول است. حال برگردیم به اول داس//تان، ما بهعنوان مخاط//ب مرزهای پرده نق//رهای را چگونه ترسیم کردهایم؟

با یک نگاه ساده به فیلمهای پرمخاطب سینما جواب سوال را پیدا میکنیم. دو حالت دارد، یا باید در حد دل درد بخندیم، یا باید در حد حالت تهوع بغض کنیم! رگ خواب هم از این قائده مس//تثنا نیس//ت. فیلمنامه ضعیف و نریشنهای سطحی که شاید صرفا به واسطه بازی لیال حاتمی و دکوپاژ حمید نعمتاهلل است که کمی عمق میگیرند اما کارگردان هم در بعضی س//کانسهای فیلم برای پوشاندن ضعف فیلمنامه مجبور است از بازیگرانش بازی اگزجرهای را درخواست کند که نتیجهاش میشود همان سکانسی ک//ه کوروش تهامی در خانه ایس//تاده و به شامی که لیال حاتمی درست کرده است به صورت اغراق شدهای میخندد و لیال حاتمی مدام سعی میکند بغضش را مخفی کند. از این دست سکانسها در فیلم رگ خواب زیاد اس//ت. چرا کارگردانهای ایران به هر دری میزنن//د که مخاطب بغض کند یا بخندد؟ جواب این سوال را قبال دادهایم. این مرزی است که ما برای آنها کشیدهایم.

رگ خ//واب هم مثل اکث//ر فیلمهای ژانر اجتماعیدرایرانسیاهنماست.چنینفیلمهایی قدرت تفکر و تحلیل را از مخاطب میگیرند و به جایش همزادپنداری را به آنها میدهند البته این یک روال عادی در سینماست و در بسیاری از فیلمهای دنیا این اتفاق میافتد اما اینکه در ایران صرفا با چنین سینمایی مواجهیم دالیل زیادی دارد، هر چند مهمترین دلیلش ماییم، به عنوان مخاطب سینما.

ژانرهای سینمایی بینهایتاند. در سینمای جهان فیلمهایی تولید میشوند که نمیتوان آنها را در ژانر خاصی طبقهبندی کرد و عمال ژانر خودشان را میسازند. بگذارید پیشبینی کنم، همه فیلمهای موفقی که قرار اس//ت در سینمای ایران در 10 سال آینده اکران شوند یا کمدیاند یا اجتماعی!

در نهای//ت این به آن معنا نیس//ت که در ای//ران فیلمی در فضاهای دیگ//ر وجود ندارد بلکه به این معنی اس//ت که فیلم موفقی در فضاهای دیگ//ر وجود ندارد. نگاه مخاطبان و سینماگرانوسرمایهگذارانبهفیلمهایتجربی به قدری منفی است که جرات تجربه کردن را از فیلمسازان ایرانی میگیرد و تا وقتی که اوضاع به این روال اس//ت فقط باید بخندیم و بغضکنیم.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.