فرصتی‌برای‌گفت‌و‌گو‌با‌جهان

Jahan e-Sanat - - News -

علی خرم*- رییسجمهور در مراســم تحلیــف میثاقش را با خداوند، مردم و قانون اساسیتجدیدمیکندومتعهدمیشودنسبت به وظایف خود، رفاه و توســعه مردم و کشور گامهای جدی بردارد. اقدامی که رییسجمهور در مراسم تحلیف انجام میدهد از نظر بقیه کشورها موضوع مورد توجهی است؛ اوال اینکه در کشورمان دموکراسی وجود دارد و رییسجمهور بر اســاس رای مردم برسرکار میآید، دوم اهدافی اســت که رییسجمهور در سخنرانی خود در مراسم تحلیف بیان میکند که این اهداف میتواند برای بقیه کشورها مهم باشد چراکه کشورهای حاضر در مراسم با سخنان رییسجمهور تشخیص میدهند که کشور ما در آینده چه راهی را میخواهد برگزیند؟ آیا راه دشمنی را انتخاب میکند یا راه تعامل با دنیا را؟ کشورهای دیگر در این مراسم ارزیابی میکنند که نگاه کشور ایران به جهان، منطقه، مردم، حقوق بشر، دموکراسی و پارامترهای مورد توجه دیگر چگونه است؟ اکنون شاید بتوان گفت چند دهه است که به صورت عرفی رهبران یا نمایندگان کشــورهای جهان در مراسم تحلیف شــرکت میکنند و به نوعی حمایت، پایداری، همکاری و همگامی خود را پس از آنکه رییسجمهور برســرکار آمد، اعالم میکنند.

میزان شــرکت رهبران در مراسم تحلیف نشاندهنده اهمیتی اســت که در جهان بــرای رییسجمهورمان قائل هســتند و از تعداد و سطح شرکتکنندگان در این مراسم میتوان فهمید که دوستان ما چه کسانی هستند. با وجود اینکه این مراسم، عرفی و تشــریفاتی است اما در کنار آن میتواند فرصتی برای سایر کشورها باشد. مقاماتی که در این مراسم حضور دارند و میتوانند بعد از تحلیف با رییسجمهور مالقات کنند و این فرصتی برای کشورهاســت تا در شروع روابط صرفهجویی کنند و مبنایی برای کشورها میشود تا از همان مراسم تحلیف با رییسجمهور مالقات و قرارهای خود را در همان لحظه اول پایهگذاری کنند. به این ترتیب رییسجمهور هم با توجه به کسانی که در مراسمش حضور پیدا میکنند نگاه مثبتتری به این کشورها دارد و راحتتر با آنها همکاری و همفکری میکند.

روحانی میان کشــورهای خارجــی هم مرغوبیت و هم محبوبیت دارد، نه به خاطر شــخص خودش بلکه به خاطر نوع سیاستش که تعامل سازنده با جهان است. ایشان برای رسیدن به این موفقیت جنگیدند و در توافق هستهای نیز این را نشــان دادند. این در حالی است که احمدینژاد سیاستی دیگر در پیش گرفت؛ سیاست تهاجمی با جهان و هیچگاه نه احمدینژاد و نه هیچکس دیگر با سیاست تهاجمی موفق نمیشود چراکه همه بالفاصله در مقابل گارد میگیرند و از آن احساس خطر و سعی میکنند طوری آن را محاسبه کنند که هیچ تاثیر بیرونی نداشته باشد. جهان با کسی که اهل تعامل سازنده باشد نشست و برخاست میکند و به حرفش گوش میدهد و حتی در مقابلش از خود انعطاف به خرج میدهد. لذا بیمورد نیســت که روحانی و ظریف با سیاست تعامل سازنده توانستند موفق شوند. در آینده نیز هرگاه ایران از این سیاســت فاصله بگیرد موفق نمیشود در حالی که در دوره خاتمی و مرحوم هاشمی رفسنجانی نیز این سیاست موفق بود چراکه جهان سیاست تعامل سازنده را میپذیرد و همه براساس همکاری مشترک پیش میروند پس هیچگاه کسی نمیتواند اعالم کند که میخواهم با جهان بجنگم و جهان آن را بپذیرد.طبق روال چهار سال گذشته انتظار میرفت روحانی در مراسم تحلیف اعضای کابینه را معرفی کند اما ظاهرا امروز صدایی از معرفی کابینه از زبان رییسجمهور شنیده نمیشود. همهروسایجمهوربرایاینکههیاتدولتشانرامعرفیکنند از طریق جناحها و احزاب، مراکز قدرت و فشار در داخل و خارج تحتفشارهستند،درعینحالرییسجمهورمیخواهدهمه عوامل را در نظر بگیرد که البته این موضوع مختص به ایران نیست اما ممکن اســت در کشوری با کشور دیگر متفاوت باشد. مثال ممکن است روحانی در خصوص تعیین چند وزیر تردید داشته باشد و از نظر اینکه چه کسی میتواند مشکل دولتش را در آینده حل کند و رای الزم را از مجلس بگیرد و هم اینکه برخی جناحها نسبت به آن وزارتخانه یا عملکرد آن شخص حساس باشند نگرانی در شخص رییسجمهور وجود داشته باشد لذا روحانی ممکن است نتواند مقداری از تردیدهایش را تا آخرین لحظه جمع کند که البته این نیز شکل معمولی در جهان دارد.

نبود مرحومهاشمی در مراسم تنفیذ و تحلیف روحانی مشهود است. مرحوم هاشمی رفسنجانی درسال 1392 کنار روحانی بود ولی در سال 1396 عدم حضورایشان به چشم آمد. تمام دستاندرکاران و کسانی که از نظر فکر و خطمشی اقتصادی- سیاسی شــکل متعادل و اصالحطلبی دارند به هاشمی احترام میگذاشتند چراکه ایشان به نوعی از ابتدای انقالب و تا زمانی که در قید حیات بودند نقش کلیدی و پدرانه بر این جریانات داشتند و از این نظر برای آقای روحانی هم اگر مرحومهاشمی حضور داشت قطعا قوت قلب بیشتری بود چراکه یکی از کسانی که روحانی میتوانست برای انتخاب هیات دولت مشــورت و همفکری کند مرحومهاشمی بود که به هر دلیل تقدیر اینگونه رقم زد و حاال روحانی مجبور اســت راه را خودش ادامه دهد و جای خالی او را خودش و دیگرانی که تا حدودی مناسب هستند، پرکنند. چراکه در این رفتوآمدها با اینکه نبود برخی افراد یک خسارت است ولی چارهای نیست و باید در برابر آن تسلیم بود.

*کارشناسمسایلبینالمللی

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.