پس قيد لژيونر شدن را بزنيد

Jahan e-Sanat - - News - تلكس

فاطمه„رحيمي- شامگاه پنجشنبه گذشته مسعود شجاعي و احسان حاجصفي كه عضو تيم پانيونيوس يونان هستند، در ديدار برگشت مرحله حذفي ليگ اروپا مقابل مكابي اسراييل در يونان حضور يافتند. اين دو ورزشكار ايراني در مسابقه رفت كه در اسراييل برگزار شده بود، شركت نداشتند.

اقدام اين دو بازيكن موجي از واكنشها را برانگيخته است. حاضر نشدن ورزشكاران ايراني مقابل اسراييليها از ديرباز به قانوني نانوشته بدل شده كه ورزشكاران يا براي خود مصدوميت جور ميكنند يا اينكه به حريفان خود ميبازند كه با ورزشكاران اسراييلي روبهرو نشوند.

جديدترين مثال در اين زمينه، مسابقه المپيك ناشنوايان بود كه هفته گذشته در تركيه برگزار شد؛ دختر كاراتهكاي ايراني براي اينكه با حريف اسراييلي روبهرو نشود، دور قبل از قصد به حريف ايتاليايي باخت. يكي از معروفترين نمونهها آرش ميراسماعيلي، قهرمان جودوي مسابقات جهاني ۳۰۰۲ در اوزاكا بود كه در دور اول المپيك آتن به حريف اسراييلي خورد و با توسل به بهانه اضافهوزن حاضر به مسابقه نشد، از اين دست مثالها در ورزش ايران به وفور يافت ميشود.

اگر قبول كنيم كه فوتبال ورزشي حرفهاي است و بازيكنان در تمام جهان ملزم به رعايت قرارداد و عمل كردن به تعهد خود هستند، هيچگاه اينگونه در مورد اين دو بازيكن كه از قضا يكي از آنها كاپيتان تيم ملي فوتبال كشورمان هم هست، قضاوت نميكرديم. شايد باري به هر جهت رفتار كردن در فوتبال ايران عادت شــده و از حرفهاي بودن ورزش كه فقط ژســت گرفتن آن را ميدانيم، باعث شده هجمههاي فراواني عليه اين دو به راه بيفتد.

تكرار و تاكيد اين نكته ضروري اســت كه ورزشكاران ما در بسياري از رشتهها چه تيمي و چه انفرادي از ساير كشورهاي جهان كه امكانات بهتري هم دارند، يك سر و گردن باالتر هستند پس چرا حاضر نشدن و مسابقه ندادن را بهترين روش براي تحقير حريف خود ميدانيم. كاش با بازنگري در اين قانون نانوشته و اجباري با روبهرو شدن با اسراييل و شكست در زمين ورزش، آنها را شكست ميداديم.

ورزش را سياســي نكنيم. ورزش پديدهاي است براي سالمتي جسم و روح، بــا سياســي كردن آن فقط و فقــط روح آن را آلوده ميكنيم و با چارچوببنديهاي دستوپاگير ذات آن كه لذت بردن و سرگرمي است آن را به نبردي تن به تن بدل ميكنيم.

حساسيت بيمورد از سوي كساني كه نميتوانند خود را جاي اين دو بازيكن بگذارند، امر اشــتباهي است چراكه در بازي رفت اين دو بازيكن با پذيرفتن شرايط مالي سنگين حاضر به همراهي تيمشان در سفر به اسراييل نشدند پس نميتوان تنها آنها را مقصر دانست.

كاش پيشــداوري نميكرديم، كاش مهرداد پوالدي ديگري از اين دو نسازيم، كار را به جايي نرسانيم كه با زمزمههاي محروميت، اين دو عطاي تيم ملي را به لقايش ببخشند و ترك وطن كنند از ترس اتهامات و حكمهاي سنگيني كه هر كس كه از جايش بلند ميشود، براي اين دو صادر ميكند. گستردگي فضاي مجازي و سرعت انتقال باالي اخبار هم به نوعي شايد در دامن زدن به اين رويداد، بيتاثير نباشد چراكه حضور مهرداد ميناوند، بازيكن اشترومگراتس اتريش مقابل هاپوئل اسراييل در سال ۰۰۰۲ با بياعتنايي رسانهها و مسووالن ايراني روبهرو شد. او هيچ مشــكلي پيدا نكرد و پنج هفته بعد هم براي تيم ملي ايران بازي كرد. آن خبر را همه فراموش كرده بودند. دليل اين قضيه احتماال اين است كه شــبكههاي اجتماعي به اندازه امروز گسترده نبودند و فدراسيون و مطبوعات هم پوشش ندادند.

بحث بر سر اين نيست كه آنچه در رابطه فلسطين و اسراييل ميگذرد را بايد ناديده گرفت، بحث بر سر اين است كه اگر قرار باشد ورزش به طور خاص فوتبال ما صاحب لژيونر شود، آنها غير از انجام تعهد خود كاري ندارند در غير اين صورت بايد قيد لژيونر شدن ورزشكارانمان را بزنيم.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.