وزير آموزشوپرورش بايد مديري توانمند و اثرگذار باشد

Jahan e-Sanat - - NEWS -

مهدي بهلولي*- هيچ شــكي نيست كه بهسازي نهادي به گستردگي آموزشوپرورش، نياز به تالشهاي فردي و گروهي بســيار دارد و از حد توان يك شــخص با عنوان وزير فراتر ميرود. اينكه بهبود آموزشوپرورش ما نيازمند عزمي ملي است، نكته چندان شگفتانگيز و ناشنيدهاي نيســت اما به اين معنا هم نيست كه دولت يا شخص وزير در اين داستان هيچ نقشي ندارند. در سالهاي پس از انقالب، وضعيت آموزشوپرورش در دولتهاي متفاوت كامال يكسان نبوده و در ميان آنها تفاوتهايي ديده ميشود. در چهار سال دولت دهم كه متاسفانه و برخالف قانونمديريتخدماتكشوري،افزايشحقوقساالنهفرهنگيان،برابرتورمرسمي افزايش نيافت، اگر وزيري نيرومند در دولت حضور داشت چهبسا ميتوانست جلوي اين تضييع حقوق آشكار و بزرگ را بگيرد. تنها همين يك نمونه خالف قانون دولت دهم در عرض چهار سال، چيزي حدود ۰۳ تا ۰۵ درصد از افزايش قانوني حقوق فرهنگيان را نابود كرد و هيچ صداي اعتراض و انتقادي هم از وزير و هيچكدام از فرادستان ديگر آموزشوپرورش آن زمان شنيده نشد. تجربه حدود ۰۴ سال مديريت پس از انقالب و آزمودن وزراي گوناگون آموزشوپرورش نشان داده است كه اگر وزير آموزشوپرورش، شخصيتي اثرگذار و باانگيزه كافي براي گرفتن حق و حقوق آموزشوپرورش و فرهنگيان باشد، ميتواند بر هيات دولت و ديگر ركنهاي مهم قدرت، تاثير بگذارد و در اين راستا همراهي و همسويي بيشــتري پديد آورد. و اين ويژگي داشتن شخصيت مقتدر و مدير و اثرگذار، يكي از مهمترين ويژگيهاي وزيري است كه ميخواهد بر وزارتخانهاي همچون آموزشوپرورش مديريت كند كه هماكنون سالهاست با چالشها و كمبودهاي فراوان دست به گريبان است. وزير آموزشوپرورش بايد مدير توانمندي باشد كه بتواند نهتنها از بيشتر پس افتادن اين نهاد جلوگيري كند بلكه گامهايي جدي در راه بهسازي آن بردارد. ناگفته پيداست كه اين، كار سختي است و چنين كسي با موانع بسياري روبهرو خواهد بود.

اما اين روزها متاسفانه خبرهايي كه از چينش كابينه دولت دوازدهم به گوش ميرسد، خبرهاي اميدواركنندهاي نيست و گزينهاي كه مطرح ميشود و از منابع گوناگون، انتخاب شدنش بهعنوان گزينه نهايي براي معرفي به مجلس تاييد ميشود كسي نيست كه بتواند در مسند وزارت، كاري درخشان از خود برجا گذارد. آشنايي با آموزشوپرورش و پيشينه باال در آن، گرچه يك شاخص مهم براي وزير اين نهاد است اما تجربه برخي وزراي گذشته آموزشوپرورش نشان داده است كه نبايد به عنوان تنها شاخص نگريسته شود؛ كسي كه ميتواند در پستهايي پايينتر از وزارت، عملكردي متوسط يا خوب داشته باشد اما در جايگاه وزير، نتواند مقتدرانه از حقوق آموزشوپرورش دفاع كند. وزير آموزشوپرورش- به ويژه در حال حاضر كه همانگونه كه در باال گفته شد آموزشوپرورش با مشكالت بسياري دست به گريبان است- بايد شخصيت نسبتا مطرحي در سطح ملي باشد كه با پشتوانه مديريتهاي موفق و درخشان گذشته خود بتواند به بسيج نيروها دست بزند. در روزهاي گذشته كسي همچون شهيندخت موالوردي مطرح بود كه متاسفانه گويا به خاطر زن بودن از پست وزارت كنار گذاشته شد. اما نكتهاي مهم كه حسن روحاني، رييسجمهور محترم نبايد فراموش كند، اين است كه بخش بزرگي از فرهنگيان در انتخابات با اميد بهبودي در گستره آموزش، به جد و با همه توان به سود ايشان پا به كارزار انتخابات گذاشتند. اگر ايشان به راستي قصد پاسخ مثبت دادن به اين اميدواري و تالشها را دارد، بايد در انديشه گزينش وزيري نيرومند براي آموزشوپرورش باشد و در آينده نيز از ايشان به جد دفاع كند تا دولت بتواند در بهبود و بهسازي آموزشوپرورش كشور، كاري نمايان و درخشان انجام دهد. * عضو كانون صنفي معلمان استان تهران

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.