نمونههایی از طرحهای حملونقل در آینده

Jameh Pouya - - جهان شهری -

استفاده از وســایل حملونقل عمومی در جهان بهسرعت در حال افزایش اســت. براساس آماری که سازمان حملونقل عمومی آمریکا منتشر کرده، در سال 2014 نزدیک به 10.8 میلیون مسافرت از طریق وسایل نقلیه عمومی صورت گرفته است که باالترین میزان در 58 سال گذشته به حســاب میآید. تعداد مســافران خطوط ریلی و مترو در انگلستان نیز به حدود 1.7 میلیون رســیده که این رقم از سال 1995 تقریبا دو برابر شده است. همزمان با گرایش بیشتر مردم به این وسایل، مهندسان و طراحان فعال در حوزه شهری به ســمت ایجاد و طراحی خودروهاییبرایحملونقلعمومی رفتهاند که عالوهبر جابهجایی تعداد بیشتری از مسافران و صرفهجویی در زمان، بتواند با محیط زیست نیز سازگار باشد.

خداحافظی با رانندگان اتوبوس

درحالیکه فنــاوری خودروهای بدون سرنشــین در سالهای گذشته رشــد فزایندهای داشته و شرکتهایی همچون تسال و گوگل سعی کردهاند در این زمینه پیشگام باشــند، برخی به این فکر افتادهاند که اتوبوسهای بدون سرنشین را وارد سامانههای حملونقل عمومی نیز کنند. وجود حســگرهای متعدد و هــوش مصنوعی مهمترین ویژگی این اتوبوسها به شــمار مــیرود. البته این طرح فقط در حد حرف باقی نمانده و شهرهای هلسینکی در دانمارک، واشنگتن و سنگاپور نمونههایی از آن را آزمایش کردهاند. یک نمونه موفق در این زمینه، مینیبوس برقی و بدون راننده «الی» اســت که شرکت ‪Local Motors‬ در آریزونــا طراحی و ســاخت آن را بر عهــده دارد. این شــرکت برای اولینبار از فناوری هوش مصنوعی در این مینیبوس استفاده کرده تا با کمک آن بتواند با مسافران ارتباط برقرار کند. این خودرو به سؤاالت مسافران درباره مسیرها و نزدیکترین مکانهای تفریحی پاسخ میدهد و همچنین میتواند با شبکههای اجتماعی مسافران ارتباط برقرار کند. البته این وسایل حملونقل عمومی بدون راننده مانند خودروهای شخصی در این صنعت پیشرفته نیستند؛ برای مثال اتوبوسهای بدون راننده در هلسینکی خدمات محدودی ارائه میکنند و ظرفیتشــان کمتر از 10 نفر است.

اتوبوسهای فراگیر در چین

مالکیت خودروهای شخصی در چین بهسرعت در حال افزایش است و تخمین زده میشود که هر سال 20 میلیون راننده جدید به تعداد رانندگان این شهر اضافه شود. به همین دلیل، آلودگی هوا و ترافیکهای سنگین یکی از چالشهای مهم شهرها در چین به حساب میآید. درحالیکه دولتهای محلی امیدوارند با شدیدترکردن قوانین و مقررات تاحدودی از شدت ترافیک بکاهند، مهندسان و طراحان راهحل این معضل را در فناوری جستوجو میکنند. یکی از سؤاالتی که آنها برای حل این مشکل مطرح کردهاند، این است که آیا اتوبوس شهری وجود دارد که بتواند بدون آنکه حجمی از خیابانها و جادهها را اشغال کند، بیش از یک هزار مسافر را جابهجا کند؟ به نظر میرسد مسئوالن شهری در شهرهای مهمی همچون پکن ایــن راه را مدنظر قرار دادهاند. مؤید آن طرحی تحت عنوان «اتوبوسهای فراگیر» بود که سال گذشته و در نوزدهمین اکسپو بینالمللی در پکن مطرح شــد. برخی از کارشناســان این طرح را آینده حملونقل عمومی در چین دانستهاند.

این اتوبوس دو خط ترافیکی را شــامل میشود و قادر اســت بیش از هزار 400و مســافر را در خود جای دهد. سرعت این اتوبوس بیش از 64 کیلومتر در ساعت است که باالتر از سطح زمین و روی یک خط ویژه حرکت میکند. فضای میانی این اتوبوس خالی بوده و ارتفاعی حدود دو و نیم متر دارد که باعث میشود خودروها بهراحتی زیر آن حرکت کنند. مهمتر از همه اینکه این اتوبوس با برق کار میکند و میتواند جایگزیــن 40 اتوبوس معمولی شود. از سوی دیگر بنا به گفته طراحان ایــن پروژه، مصرف سوخت تا 800 تُن و پخش کربن تا دوهــزار و 500 تُن کاهش پیدا میکند. همچنین هزینه ســاخت هریک از این اتوبوسها از ساخت متــرو و حفر زمین بهمراتب کمتر است.

گذرگاههای برقی در لندن

شــرکت بینالمللــی معماری NBBJ در لنــدن اخیــرا طرحی را پیشــنهاد کرده کــه در صورت اجرائیشــدن، خط مترو به یک گذرگاه عابر پیاده تبدیل شود. این خط مترو که ساالنه 114 میلیون نفر را جابهجا میکند، یکی از شــلوغترین خطوط حملونقل ریلی در پایتخت انگلیس است و بیشتر اوقات نیز تأخیرهایی دارد. این طرح که از تکنولوژی بهکاررفته در فرودگاههای معتبر دنیا اســتفاده میکند، گذرگاههای برقی و در کنار هم را جایگزینقطارهایزیرزمینیمیکند.

هر کدام از این گذرگاهها، رنگ و سرعت متفاوتی دارد. مسافران در ابتدا واردکندترین خط (پنج کیلومتر در ساعت) شده و در ادامه با رفتن به دیگر خطوط، سرعت خود را نیز باالتر میبرند. سریعترین خط 24 کیلومتر بر ساعت است. طراحان این ایده میگویند کــه حملونقل از این طریق ســالمتر بوده و لذت بیشتری نیز به همراه دارد. با افزودن انیمیشنهای مختلف در فضای این مسیر، طراحان قصد دارند رســیدن به مقصد را برای مردم لندن و گردشگران خارجی مفرحتر کنند. اگر ایــن طرح در آینده نزدیک به تصویب برسد و اجرائی شود، هر گذرگاه برقی میتواند سه برابر یک خط مترو، مسافر جابهجا کند.

البته این تنها طرح پیشنهادشده در لندن برای تغییر حملونقل عمومی نبود. در سال ،2015 متروی لندن شروع به آزمایش فناوری کرد که به میزان قابل توجهی میتواند بــرق الزم برای حرکت قطارها را کاهش دهد. این فناوری انرژی صرفشــده برای کمکردن سرعت قطارها را ذخیره کرده و آن را به شبکه برق فشار قوی فرستاده تا بتواند برای دیگر قطارها استفاده شود. مرکز انرژی و محیطزیست لندن میگوید که در صورت اجرای این فناوری، این شهر میتواند ساالنه حدود 9.2 میلیون دالر پسانداز کند.

براساس آماری که سازمان حملونقل عمومی آمریکا منتشر کرده، در سال 2014 نزدیک به 10.8 میلیون مسافرت از طریق وسایل نقلیه عمومی صورت گرفته است که باالترین میزان طی 58 سال گذشته به حسابمیآید

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.