زندگی در حصار

شرایط سخت بردههای کاری در داغستان

Jameh Pouya - - جهان آسیباجتماعی -

بایــد راهی طوالنی و پرپیچوخم را از میان کوهســتانها و درههای داغستان طی کرد تا کارخانهای آجرسازی دیده شود؛ دود و غبار شدید و افقی خالی تنها صحنههایی است که میتوان در این منظره مشاهده کرد. در میان این آجرها و کورهها، مردی حضور دارد که میگوید هرگز برای کاری که انجام داده، پولی دریافت نکــرده و امکان فرارش نیز بــه هیچوجه وجود ندارد. ذکی اسماعیلاف و الکسی نیکیتین که از فعاالن سازمان ضد بردهداری Alternativa در روســیه هستند، بارها با اقدامات و تالشهای خود کمک کردهاند چنین کارگرانی از این وضعیت نجات پیدا کنند. آنها یک برنامه استاندارد و ساده در این زمینه دارند: بهســرعت وارد کارخانه شده، فردی را که نیاز به نجات و رهایی دارد، شناسایی کرده و پیش از آنکه مشکلی شروع شود، آنجا را ترک کنند.

البته این کار اصال ساده نیست. گزارشهای مختلف میگوید بیش از یــک میلیون نفر به عنوان بردههــای عصر جدید در روسیه حضور دارند. بسیاری از آنها در کارخانههای تولید آجر و مزرعههای کوچک در داغستان (یک جمهوری پرتنش در قفقاز شــمالی) مجبور به فعالیتهای سخت هستند. بیخانمانها، سربازها و حتی یک خانواده کامل گزارش دادهاند که برخالف میل و خواستهشان مجبور به استفاده از مواد مخدر شده، دزدیده یا مجبور به کار شدهاند.

مردم معموال تحت شــرایط غیرعادی و نامســاعدی وارد داغستان میشوند. آنها بهعنوان مهاجر از مناطق پرآشوب روسیه یا کشــورهای تابعه شوروی سابق، به امید یافتن کار بهتر وارد مسکو میشوند. سرنوشت تلخی که در ادامه در انتظار آنهاست؛ از ایستگاههای قطار پایتخت شروع میشود. اینجا دقیقا محلی است که قاچاقچیان انســان بهعنوان کارفرما به این مهاجران نزدیک میشــوند. این افراد، مهاجران را به ناهار یا نوشــیدنی دعوت کرده و از شغلهای پردرآمد برای آنها تعریف میکنند. همین غذای ســاده باعث بیهوشــی مهاجران شده و پس از آنکه چند ساعت دیگر بیدار میشوند، خود را داخل اتوبوس یا قطاری میبینند که به سمت مناطقی همچون داغستان حرکت

میکند؛ مناطقی که هیچ راه فراری از آنجا برایشان وجود ندارد.

الکسی در این زمینه میگوید: «ساالنه میلیونها نفر برای پیداکردن کار و شرایط بهتر زندگی وارد مسکو و متأسفانه دهها هزار نفر از آنها ناپدید میشوند». این شرایط موجب شده بازار کار اجباری در داغستان بهشدت داغ باشد. قاچاقچیان از فروش هرکــدام از این مهاجران بهعنوان برده حــدود ۰۲ هزار روبل (۵۸۲ پوند) به دســت میآورند؛ البته این مبلغ برای صاحبان کارخانههای آجرپزی چندان گزاف نیســت، زیرا آنها در ادامه از کارگرانی اســتفاده میکنند که هرگز پول و حقوقی دریافت نمیکنند.

ذکی و الکسی در مسیر تالشهای خود بارها بهشدت کتک خورده، مورد اهانت قرار گرفته و تهدید به مرگ شدهاند. آنها برای یافتن این افراد مجبورند با نیروهای پلیس فاسد، سیاستمداران و زمینداران قدرتمند روبهرو شــوند. ذکی ۵۳ساله در این باره میگوید: «این کار به معنای واقعی خطرناک است. گاهی اوقات اتفاق افتاده که برخی به مغازه نزدیک خانهام رفته و به مغازهدار گفتهاند این پیام را به من برسانند که اگر به تالشهایم در نجات کارگران از کارخانههای آجرپزی پایان ندهم، یا خودم کشــته میشوم یا خانوادهام در معرض خطر قرار میگیرند».

تنها مشخصاتی که الکســی و ذکی از افراد گمشده دارند، چند عکس ســاده یا مشــخصات ظاهری آنها است و معموال بیشتر کارها را به صورت شخصی انجام میدهند. یکی دیگر از مشکالت این است که در منطقه داغستان بیش از ۰۰۵ کارخانه آجرپزی وجود دارد و حتی برخی از آنها در مناطق کوهستانی واقع شــدهاند و این یعنی آنها نمیتوانند به چنین مکانهایی مراجعه کنند. داغستان ســابقهای طوالنی در خشونت دارد و فضای این منطقه در دهههای اخیر بهشدت امنیتی شده است. در این میان مردم محلی از این موضوع شــکایت میکنند که بهعنوان شهروند درجه دوم در نظر گرفته میشوند. شدتگرفتن خشونتها موجب شده داغستان بهعنوان خطرناکترین منطقه در اروپا شناخته شــود. نمونه آن بمبگذاریهای سال ۳۱۰۲ بوستون بود که عامالن آن با داغستان ارتباط داشتند.

موقعیت جغرافیایی پهناور داغســتان در کنار این حقیقت که بســیاری از صاحبان مزارع و کارخانهها مدارک کارگران را ضبط میکنند، موجب شده فرار از این منطقه تقریبا غیرممکن باشــد. حتی آنهایی که موفق به فرار میشوند، برایشان عدالت اجرا نمیشود. برای مثال چندی پیش یک سرباز که موفق به فرار شده بود، به نیروهای پلیس گفت حدود ۰۱ سال در یکی از کارخانههای آجرپزی بهعنوان برده مشغول به کار بوده است؛ نتیجه این شد که مقامات نظامی او را به دلیل فرار از خدمت به مدت دو سال زندانی کردند.

الکســی و ذکی درحالیکه با سرفههای شدید از میان دود غلیظ کورههای آجرپزی عبور میکنند، به دنبال فردی به نام دیمیتری هســتند. در نهایت او را پیــدا میکنند، اما صاحب کارخانه میخواهد بداند او کجا میرود. دیمیتری میگوید دیگر طاقت زندگی در این شرایط را ندارد و در ادامه خواهان پاسپورت خود میشــود. ادامه همین بحثها باعث میشــود تعدادی از کارگران دور آنها حلقه بزنند، اما برخی که اوکراینی هســتند، بهخوبــی میدانند ناآرامیهای چند ســال اخیر، وطنی برای بازگشت آنها باقی نگذاشته است.

کار اجباری در روســیه غیرقانونی اســت و مقامات روس و داغستان از سال ۹۰۰۲ نسبت به این موضوع اطالع پیدا کردند و آن زمانی بود که یک برنامه تلویزیونی در این زمینه مستندی تهیه کرد. درحالیکه مقامات اطالعاتی داغستان وجود بردههای کار اجباری در این منطقه را تأیید کردهاند، اما مقامات قضایی تاکنون نتوانســتهاند مدارکی در این زمینه پیدا کنند. الکسی درحالیکه میتــوان ناامیدی را بهوضوح در کالمش شــنید، میگوید: «بردهداری در داغستان وجود دارد زیرا افراد برای انجام آن هرگز مجازات نمیشوند. این برای صاحبان کارخانهها کامال طبیعی است که نیروهای کاریِ رایگان داشته باشند».

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.