ماجرای تلخ بچههای گمشده در ایستگاههای قطار هند

Jameh Pouya - - جهان کودکان -

زمانی که از خواب بیدار شدند، کودک خردسالشان رفته بود. وقتی والدین در نزدیکی سکوی 14 خواب بودند، فردی توانســته بود دختر سهساله آنها را بدزدد. آنها تقاضا کردند دوربینهای مداربسته تمام آن محل بررسی شود، اما هیچ رد پایی پیدا نشــد. هیچ شاهدی هم برای این ماجرا وجود نداشــت. در همان روز و در فاصله ساعت سه تا پنج بامداد نیز کودک دیگری در ایســتگاه قطار سیلدا در شهر کلکته هند گم شد. تعداد کودکانی که در 20 سکوی این ایستگاه ناپدید شدهاند، مشخص نیست. در فاصله ماه ژوئن 2016 تا ماه می ســال جاری حدود هزار و 600 کودک آسیبپذیر در این ایستگاه شناسایی شدند که از این میزان بیشترین آمار مربوط در این زمینه در ایســتگاههای قطار هند است. از میان آنها 134 نفر دختر بودند و در میانشــان کودکان چهار ساله نیز دیده میشدند. اینها درواقع بخش کوچکی از هزاران کودکی هستند که در طول سال تنها برای فرار از فقر و خشونت خانه و به امید یافتن کار و زندگی بهتر وارد این ایستگاهها میشوند. آنها ممکن است ماهها در این ایستگاه زندگی کنند و ناگهان ناپدید میشوند و سرنوشتشان برای خانوادهها و مقامات هندی کامال نامشــخص است. یکی از دالیل باالبودن این آمار، پرترددبودن این ایســتگاه است. روزانه حدود 750 قطار وارد ایستگاه سیلدا میشود و نزدیک به دومیلیون نفر از این مسیر تردد میکنند که این میزان هفتبرابر بیشــتر از ایستگاههای قطار در شهری همچون لندن است.

این مســئله به یکی از موضوعات حساس سیاسی در ســالهای گذشته تبدیل شده و آنچه بیشتر باعث تعجب شده این است که هیچ نشانهای مبنی بر کاهش گمشدن این کودکان در ایســتگاههای قطار دیده نمیشود. اگرچه اطالعات دقیقی درباره سرنوشت آنها در دست نیست؛ اما گفته میشود بسیاری از آنها بهعنوان کودک کار در سطح شهر مجبور به فعالیت میشوند. خطوط سکوی شماره یک از ساختمانهای اصلی ایســتگاه جدا میشود و به همین دلیل هر فردی در شــب میتواند دسترسی آسانی به آنجا داشته باشد؛ بر همین اساس یکی از سکوهای خطرناک در این ایستگاه به حساب میآید. گروهی از دختران که کمتر از 21سال دارند و بیشترشان یتیم هستند، بیش از ششماه اســت در این ســکو زندگی میکنند و خطر هر لحظه در کمینشان است. با خلوتترشدن ایستگاه بهراحتی میتوان مردانی را مشــاهده کرد که در اطراف این دختران در حال تردد هســتند. بابو دی، یکی از اعضای سازمان غیردولتی «کمک بــه کودکان در کلکتــه»، در این زمینه میگوید: ششماه پیش توانستیم سهنفر از این دختران را از چنگال تعدادی از این مردها نجات دهیــم. البته دی عقیده دارد سکوی 4a از تمام قسمتهای این ایستگاه خطرناکتر است و به دلیل آنکه فضای سبز گستردهای در اطراف آن وجود دارد، بیشتر ناپدیدشدن کودکان نیز همینجا اتفاق میافتد.

آخرین آمار و ارقام منتشرشده از سوی نیروهای پلیس نشان میدهد کودکربایی یک جرم درحالافزایش در هند اســت و گزارشهای موجود حکایت از این دارد که ربودن کودکان از 51هزار نمونه در سال 2011 به 14هزار در سال 2015 رسیده است. یکی از پیچیدگیها و سختیهای این موضوع، شناســایی قاچاقچیان کودک است. آنویشا سین، یکی دیگر از اعضای این سازمان غیردولتی، اینطور میگوید: این قاچاقچیان کامال شبیه افراد عادی هستند. بیشتر مواقع نیز کودکان هنگام راهرفتن در کنار آنها مجبور به لبخندزدن هســتند و بر همین اساس شناسایی قربانیان بسیار دشوار است.

از سوی دیگر، شناسایی این افراد برای کودکانی که در سکوهای این ایستگاه زندگی میکنند، بسیار دشوار است. آکیل 51ســاله که حدود 18 ماه در ایستگاه سیلدا زندگی کرده اســت نیز به این مشکل اشاره میکند که شناسایی این افراد بههیچوجه راحت نیست و از سوی دیگر بیشتر این کودکرباییها در زمان خواب آنها صورت میگیرد. جوجا وارگیس، مدیر سازمان خیریه بینالمللی «کودکان راهآهن» در این رابطه میگوید: پیداکردن این کودکان پس از اینکه دزدیده میشوند بسیار دشوار است؛ زیرا محل زندگی آنها دائماتغییرمیکند.

در نزدیکی همین ایستگاه پارکینگی قرار دارد که تعداد زیادی از کودکان شــب را در آنجا سپری میکنند. یکی از آنها آکیل اســت که بهخوبی میداند بسیاری از بچهها از همینجا دزدیده میشوند. این نوجوان درحالیکه استیصال در صدایش بهوضوح مشخص است، صحبتهایش را اینطور ادامه میدهد: «من هرگز نمیتوانم بهراحتی استراحت کنم. مشکل اینجاست که این پارکینگ یک فضای کامال باز است و هر فردی بهراحتی میتواند وارد آن شود. افرادی که مست هستند و اهداف شومی در سر دارند، دائما در اطراف بچهها و بهخصوص دختران رفتوآمد میکنند».

برخی دیگر به این مســئله اشاره میکنند که خشونت پلیس یکی از مشــکالت اصلی در این منطقه به حســاب میآید. دیوا 31ساله که شبها در این پارکینگ میخوابد، عقیــده دارد خشــونت نیروهای پلیس حتــی از تهدید قاچاقچیان نیز بیشتر است. البته مشکالت این کودکان به همینجا هم ختم نمیشود و استفاده از مواد مخدر موجب شده آنها به اهدافی آسیبپذیر تبدیل شوند. ماده مخدری به نام «دندریت» وجود دارد که کودکان سیلدا بهطور فراوان از آن اســتفاده میکنند. آکیل میگوید: در گروه 81نفره دوستان او، هفتنوجوان از این مواد مخدر استفاده میکنند؛ مادهای که فقط پنجروپیه قیمت دارد و نزدیک به 42ساعت بچهها را در وضعیت بیهوشــی قرار میدهد. همین مسئله کافی اســت تا قاچاقچیان و کودکربایان راحتتر قربانیان خود را انتخاب کنند.

خشونت پلیس یکی از مشکالت اصلی در این منطقه به حساب میآید. دیوا 31ساله که شبها در این پارکینگ میخوابد، عقیده دارد خشونت نیروهای پلیس حتی از تهدید قاچاقچیان نیز بیشتر است. البته مشکالت این کودکان به همینجا هم ختم نمیشود و استفاده از مواد مخدر موجب شده...

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.