»كرامت«، ملاك ديندارى انسان هاست

KHABAR JONOOB - - اخبار -

فاصله بيــن ولادت حضرت معصومه (س) و ولادت ثامــن الائمه (ع) با عنوان دهه كرامت نام گذارى شده كه مقارن است با جشن ها و آيين هاى فراوان در سراسر ايران. همچنين ســال 1386 در شوراى فرهنگ عمومى استان فارس نام گذارى يك روز به نام بزرگداشــت شــاهچراغ (ع) مطرح گرديد و تصميم بر اين شد كه در دهه كرامــت يعنــى حد فاصل تولد حضــرت معصومه (س) و امام رضــا (ع) يك روز به عنوان روز بزرگداشت حضرت احمد بن موسى شاهچراغ (ع) تعيين شود.

در اين ارتباط بايد گفت كه كرامت به معناى بزرگوارى اســت و اصل كرامت در روايات ائمه معصوم (ع) ملاك ديندارى انســان ها شــناخته مى شود، آن چنان كه پيامبــر اكرم (ص) فرمودند: »بزرگوارى مرد همان دين او اســت«. همچنين از پيامبر اكرم (ص) روايت اســت كه كرامت دورى از گناهان است. بنابر رواياتى ديگر، كرم آن است كه انسان دنيا را كوچك بشمارد.

عــلاوه بر اين، اميرالمومنين على (ع) مى فرماينــد: »هر كه براى خود كرامت قائل باشــد، دنيا در نظرش خوار و كوچك مى شود«، پس كرامت به معناى كوچك شــمردن دنيا نيز اســت. اميرالمومنين على (ع) همچنين فرموده اند: »كسى در حقيقت كرم و بخشــندگى دارد كه هواى نفس خود را مهار كند و به نفســش بخل بورزد«. ايشــان همچنين مى فرمايند: »هواى نفســت را مهار كن و بــر آن بخيل باش كه اگر كســى بر نفس بخل بــورزد، حقيقت كرامت را يافته اســت«. برخى ديگر از روايات، وفادارى را به بزرگوارى تعبير مى كنند.

اميرالمومنيــن علــى (ع) در ايــن باره مى فرماينــد: »وفادارى بــه پيمان ها از بزرگوارى انسان است«.

كرامــت قبل از هــر چيز ديندارى و دورى از گناه و بخل داشــتن نفس اماره و بعد كوچك شــمردن دنيا را شــامل مى شود و از اين مسير به مقصد صبر و شكيبايى مى رســد، از اين رو اســت كه اميرالمومنيــن على (ع) مى فرماينــد: »بزرگوارى و كرامت، نيكو شكيبايى كردن است«.

كســى كه دنيا در مقابلش كوچك باشــد شــكيبايى اش نيز بالا مى رود و اين فرد نه تنها برابر مشــكلات كم نمى آورد بلكه بار مشــكلات ديگران را نيز بر دوش مى كشــد و حضرت على (ع) در اين باره مى فرمايند: »بزرگوارى و كرم اين اســت كه بار ديگران بر دوش كشيده شود«.

از دنيا شكايت نكردن نيز نشانه كرامت است، همچنين از اخلاق كريمان خلوص و يكرنگى اســت و نا خالصى از اخلاق انســان هاى فرومايه است. اميرالمومنين على (ع) مى فرمايند: »كريمان كسانى هستند كه شكيباتر و پرتحمل ترند«، همچنين ايشان مى فرمايند: »شــتاب در عفو و گذشــت از اخلاق كريمان اســت«. آن حضرت تاكيد دارند اگر كســى كه كريم به او كرامت كرد، بى ادب تر شــد ديگر نبايد با كرامت با او برخورد كرد بلكه اهانت و بى احترامى او را درست مى كند.

تمامى رواياتى كه بيان شد از امام معصوم (ع) است و امام تا خود به آن ها عمل نكند ديگران را به آن عمل دعوت نمى كند؛ حضرات معصومين (ع) به عنوان امامان كريم هم شناخته مى شوند پس نخستين كرامت كنندگان اند.

در پاســخ به چرايى تقارن دهه كرامت با ايام ولادت ثامن الائمه (ع) بايد گفت همه ائمه (ع) تجلىگاه اســماء الهى هســتند، يعنى وقتى ايشــان را رضا مى ناميم اين صفت تنها به امام هشتم(ع) محدود نمى شود بلكه همه ائمه (ع) به رضاى الهى رضا هستند اما تجلى خاص اين رضايت در زندگانى امام على بن موسى الرضا (ع)، ايشان را به رضا شــهره كرده است. ايشــان با رضايت به خواست الهى هجرت كردند. امام رضا (ع) به عنوان عالم آل رســول (ص) شــناخته مى شوند چرا كه اين علم در زمان مامون و طى برگزارى مناظرات تجلى خاص يافت و مامون مى كوشيد علم امام (ع) را زير سوال ببرد اما عكس اين اتفاق رخ داد.

براى پاســخ دقيق به چرايــى تقارن دهه كرامت با ايام ولادت با ســعادت ثامن الائمــه (ع) بايد گفت كه كرامت و بزرگوارى ايشــان در مزين كردن ايران به وجود مباركشان، اصلى ترين دليل اين نام گذارى است چرا كه حضور نورانى و مقدس آن حضرت ايران را مركز حقيقى تشيع و اسلام ناب قرار داد.

همان گونه كه از خصوصيات معصومين (ع) هدايتگرى بشــر اســت درباره امام على بن موسى الرضا (ع) هم اين گونه است و ايشان كرامت ويژه اى دارند. كرامات حضرت ثامن الائمه (ع) به حيات ايشــان محدود نيســت بلكــه پس از حيات ظاهرى نيز ايشان كرامات خود را شامل حال ما مى كند و اين البته از صفات همه معصومين (ع) است.

گفتنى اســت، بالاتريــن مطلبى كه حضــرات معصومين (ع) به ما يــاد دادند و خواستند كه به آن عمل كنيم اين است كه ما در مقام تقوا قرار بگيريم. همان گونه كه در دعاى كميل مى گوييم از اين ترســانم كه فرداى قيامت از دوستان تو جدا شوم و بهترين دوستان خدا حضرات معصومين (ع) هستند كه اگر اين را درك كنيم و متوسل به آن ها شويم خيلى از مشكلات ما برطرف مى شود.

از اين رو اســت كه در عيون اخبارالرضا (ع) از اباصلت نقل شــده كه حضرت ثامــن الائمه (ع) با هر مليتى به زبان خودشــان صحبت مى كردند و حتى وقتى وارد نيشابور شدند با پيرزنى به زبان محلى سخن گفتند. اباصلت مى گويد وقتى از چرايى اين مساله پرسيدم امام (ع) فرمودند: ما اماميم و حجت خدا بر خلق.

پس اگر معرفت داشته باشيم، در مى يابيم كه قدرت در كف آن ها است و اين خواست خدا است كه آنها پيشواى مردم قرار بگيرند و ما در دعاى توسل مى گوييم: اى حجــج خدا روى زمين و آنها بحق خلفاى الهى روى زمين هســتند كه معرفت به آنها ما را به حقيقت رهنمون مى شود.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.