پایان باز زندگي

كيارستمي و ديگر هيچ

Salnameh Shargh - - هنر - ﭘﺮﻭﯾﺰ ﺑﺮﺍﺗﯽ دبیر گروه هنر

ﺁﻏﺪﺍﺷﻠﻮ: ﻣﺮﺩﻥ ﺍﻣﺮ ﭘﯿﭽﯿﺪﻩ ﻭ ﺣﺴﺎﺳﯽ ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺁﺩﻡ ﺑﺎ ﻭﻗﺎﺭ ﺑﻤﯿﺮﺩ، ﮔﺮﯾﻪ ﻭ ﺯﺍﺭﯼ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﺁﻭﯾﺰﺍﻥ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﻧﮕﻮﯾﺪ ﻧﺠﺎﺗﻢ ﺑﺪهﯿﺪ! ﮐﯿﺎﺭﺳﺘﻤﯽ: ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯ ﺑﯿﻔﺘﯿﻢ. (ﺳﺎلﻨﺎﻣﻪ ﺷﺮق ﻧﻮﺭﻭﺯ )93 تصاویر را مرور میکنیم: فرش قرمِز پهنشــده برای استقبال از پیکر عباس کیارستمی در فرودگاه امام خمینی؛ گفتوگوی شــجریان با ایرانیان مقابل دوربین با موی تراشیده و سخنگفتن از بیماریاش، رفیق 51ساله؛ فروریختن ساختمان پالسکو در قلب تهران، همدردی آتشنشــانان جهــان با حادثهدیــدگان و «مادری که همراه با پالســکو فرو ریخت» ؛ برخورد دو قطار مسافربری در محور سمنان - دامغان با دهها کشته و زخمی و آتشی که بر جانها زبانه کشید؛ گورخوابهای نصیرآباد شهریار خیره به قاب دوربین و آهی که در دلها خانه کرد. 95 را اگر ســال شوکهای مدام ندانیم، چه بدانیم؟ سالی که میتوان آن را در مفهوم «نابهنگامــی» صورتبندی کرد؛ درگذشــت آیتاهلل هاشمیرفســنجانی، پیروزی یک دالل ملکــی در انتخابات آمریکا، خروج انگلیــس از اتحادیه اروپا، کودتای ترکیه، ترور ســفیر روسیه در آنکارا در افتتاحیه نمایشــگاه و... . هر کدام از این رخدادها به خودی خود نابهنگام بود و شــوکآور و عالمی را در حیــرت فرو بُرد و فرهنگ و هنر در چنین نابهنگامیهایی نفس کشید. بارت گفته بود: «معاصربودن یعنی نابهنگامی». 95 برای اهل فرهنگ و هنر ســال ســختی بود؛ همچنان آسیبپذیر از آن هشت سال؛ آغشــته با رکود و ایســتایی این چهار ســال. دولت یازدهم آمد تا ویرانههای آن هشت ســال را از نو بنا کند؛ حجم ویرانیها اما آنقدر زیاد بود که با گذشــت چهار سال هنوز خاکبرداریها ادامه دارد. تقالی شــبانهروزی ماشــینهای روایِت دلواپسان را هم اگر اضافه کنیم به همه دشــواریها و چالشها، به اینجا میرســیم که بگوییم: 95 سال فقدانها بود و هراسها؛ سال َرشک و اشک، سال فیلمنامههای تلخ، سال کنسرتهای لغو، تیزرهای دردسرســاز، کتابهای کمتیراژ، خوانندگان سردرگم، سازهای سرگردان. در چنین وانفسایی، اگر سینمای ِشبهاجتماعی ایران بخواهد با مشایعت فعاالنه «فقر» و «فالکت» و بهرهکشــی از لوکیشنهای فرســوده جنوب شهر، روایتی دستکاریشده تحویل مخاطب دهد؛ ســینما تحویل نداده، واقعیت را بَزک کرده است. با این حال 95 سالی بود که هنرمندانی تالش کردند امید را از شر «شکست» یا حتی «پیروزی» نجات دهند. آفرین بر آنها. ***

96 اولین سالی است که نوروزش را بدون کیارستمی آغاز میکنیم. سال 97سالهشدن ِبهرام بیضایی هم هســت. امسال در سالنامه «شــرق» صفحاتی را به این دو بزرگمرد ســینما و هنر ایــران اختصاص دادیم تــا 96 را با یاد و خاطره کیارســتمی و با آرزوی سالمتی بیضایی آغاز کنیم.

به یاد کیارستمی به سالمتی بیضایی

طﺮح:جاللﭘﯿﺮﻣﺮﺯﺁﺑﺎﺩ

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.