دنیایی که لکنت زبان را میفهمد!

Setare Shargh - - صفحه اول - زینب سادات علویزاده کارشناس مامایی

از سال 1998، بیست و دوم اکتبر برابر با سیام مهرماه، «روز جهانی توجه به لکنت زبان» نامگذاری شده است. طبق آمارهای جهانی، یک درصد از افراد هر جامعه دچار لکنت زبان هستند که این مقدار در سنین آغاز دبستان به حدود سه درصد هم میرسد. این عارضه در پسران شایعتر از دختران است. به اختلال در روانی گفتار و الگوی زمانی طبیعی آنکه سخن گفتن را دشوار میسازد لُکنَتِ زبان گفته میشود. این اختلال عمدتاً در خردسالی آغاز میشود و یک پدیده خاص دوران کودکی به شمار میرود. لکنت زبان از مهمترین و متداولترین اختلالات تکلمی است که از بدو تولد همراه فرد است و از سنین پیشدبستانی که فرد وارد محیطهای جدیدتری میشود، بیشتر از گذشته خود را نشان میدهد. در این سنین فرد به لحاظ ویژگیهای عاطفی و سازگاری اجتماعی مستعد بروز این اختلال است. اگر در همین سنین کودکی به این اختلال توجه شود بهمرور بهبودی حاصل میشود و تا حد زیادی از شدت لکنت و اختلال تکلم کودک کاسته میشود. لکنت زبان منجر به بروز مشکلات روحی و روانی دیگری از جمله عدم اعتمادبهنفس، مشکلات اجتماعی، مسائل تحصیلی، مشکلات ازدواج و ... میشود. بهبود، کنترل و درمان لکنت کار سختی نیست. با پیشرفت علم پزشکی و گسترش آن در شاخههای متعدد، زمینه پیگیری و درمان این مسائل بهظاهر جزئی نیز فراهم شده است. با مراجعه به کلینیکهای گفتاردرمانی معتبر میتوان مشکلات ناشی از این اختلال را کاهش داد. بیشتر این افراد برای کنترل این عارضه سرعت صحبت کردن خود را کم میکنند، شمرده شمرده و آهسته صحبت میکنند، بین کلمات مکث میکنند و بهطورکلی برحسب شرایط خود و توصیههای گفتار درمان معالج، روشهایی از این قبیل را به کار میبرند. بنیاد گفتار روان و انجمن لکنت ایران بهصورت مستمر در این رابطه فعالیت دارند. در این انجمن جلسات گروهی برگزار میشود که افراد با استفاده از روشهای درمانی که طی جلسات گفتاردرمانی آموزش دیدهاند، راجع به موضوعات و مسائل مختلف به بحث و گفتگو میپردازند و بدین ترتیب روشهای درمانی را در کنار هم نوعان خود تمرین میکنند. شعار امسال این روز جهانی «دنیایی که لکنت زبان را میفهمد» است. مردم راجع به مسائل مختلفی جُک میسازند و شوخی میکنند، گاهی این شوخیها واقعاً خندهدار و جالب است اما وقتی راجع به اختلالی همچون لکنت زبان باشد نهتنها خندهدار نیست بلکه آثار مخرب فردی و اجتماعی بسیاری به جا میگذارد. این افراد بسیار حساس و در برخی موارد خجالتی هستند و کوچکترین برخورد نامناسب میتواند منجر به گوشهگیری و خانهنشین شدن آنها شود. در برخورد با آنها صبور باشیم و عجلهای برای به پایان رساندن مکالمه نداشته باشیم. اعتمادبهنفس یا عدم اعتمادبهنفس این افراد تا حد زیادی متأثر از پذیرش و عدم پذیرش از سوی جامعه است.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.