حافظ دانای رازها و بازگوکنندۀ اسرار است

Shahrara Institute - - گفتگــــو -

بــدون شـک حافظ شــیــرازی، شاعر پــرآوازۀ سدۀ هشتم، از مقدس ترین و بزرگ ترین شاعران غزل سرای پارسی است. مردم ایران و پارسیزبانان سراسر جهان، دیوان او را دارای اهمیت فراوان میدانند و از همان گذشتههای دور با دیوان این شاعر، که به «لسانالغیب» معروف بود، فال میگرفتند. حافظ را دانای رازها و بازگوکنندۀ اسرار میدانند؛ همچنین همۀ غزلیات او عارفانه و اشعارش حاصل کشف و شهود عارفانه است. حافظ هر چه هست، شاعری است که رموز مستی و رندی را میداند و در دیر مغان شیدای شیداییان است. برخی از اندیشه های حافظ بر اساس دیوان اشعارش دارای چند بعد است: بُعد « توجه به بزرگان ایــران در دورۀ باستان» که دراینخصوص میگوید: « بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی/ مــیخــوانــد دوش درس مقامات معنوی». بُعد « اشـــارات دینی » که حافظ در اینمورد عنوان میکند: «شبان وادی ایمن گهی رسد به مراد/ که چند سال به جان خدمت شعیب کند». « تکیه بر قضا و قــدر » ، مـورد دیگری است که در این ابعاد جای می گیرد و حافظ در این باره می گوید : « در دایرۀ قسمت ما نقطۀ تسلیمیم/ لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی». «تضاد میان عقل و عشق» بُعد دیگری از اشعار حافظ به شمار میآید که مثالش این شعر است: «مشورت با عقل کردم گفت حافظ می بنوش/ ساقیا می ده به قول مستشار مؤتمن». از ابعاد اشعار حافظ که بگذریم، باید به این موضوع که برخی اشعار او بهعنوان ضرب المثل میان مــردم استفاده می شود، اشاره کرد ، مـواردی مانند: « یا رب مباد آنکه گدا معتبر شود » ، « توبه فرمایان چـرا خـود توبه کمتر میکنند؟»، «هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد».

*پژوهشگر و عضو گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیان خراسان رضوی

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.