ﻣﺮﺍﺩﺍﺯﻫﺠﺮﺕ

ﮔﻔﺖوﮔﻮیﺷﻬﺮآرا ﺑﺎرﺳﻮلﻣﺮادیدرﺑﺎره ﺗﻤﺎﯾﻞﺣﺮاﺟﯽﻫﺎیﺧﺎرﺟﯽﺑﻪﺧﻂاﯾﺮاﻧﯽ

Shahrara Institute - - News - ﻣﺮﯾﻢ ﻗﺎﺳﻤﯽ|

ﻧﻔﻴﺲﺗﺮﻳﻦ ﻛﺘﺎﺑ ِﺖ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﺑﻪﺻﻮﺭﺕ ﻛﺎﻣﻞ ﻭ ﺩﻭ ﺣﺎﻓﻆ ﻧﻔﻴﺲ ﺍﺯ ﻣﻬﻢﺗﺮﻳﻦ ﺁﺛﺎﺭ ﺭﺳﻮﻝﻣﺮﺍﺩﻯ، ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺲ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﺸﻬﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﻮﺷــﺘﻦ ﻛﺘﺎﺏﻫﺎﻳــﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴــﻰ ﻣﻰﮔﺬﺭﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺘﻮﻟــﺪ ﺳــﺎﻝ4331، ﺑﺮﻧﺪﻩ ﻟﻮﺡ ﺳﭙﺎﺱ ﻭ ﺗﻨﺪﻳﺲ ﻛﺘﺎﺏ ﻫﻨﺮﻯ ﺳﺎﻝ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺁﻣﻮﺯﺵﻭﭘﺮﻭﺭﺵ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨــﺪﻩ ﺩﺍﻳﻢ ﻣﺠﻤﻊ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﻏﻼﻡﺣﺴﻴﻦ ﺍﻣﻴﺮﺧﺎﻧﻰ، ﻣﺼﻄﻔﻰ ﻣﻬﺪﻳﺰﺍﺩﻩ ﻭ ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ ﻣﻮﺳﻮﻯ ﻣﺸﻖ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺳﻴﺲ ﺷﻌﺒﻪ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴــﺎﻥ ﻛﺎﺷــﻤﺮ، ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴﺎﻥ ﻣﺸــﻬﺪ ﻭ ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺷﻮﺭﺍﻯ ﻋﺎﻟﻰ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﺑﺨﺸﻰ ﺍﺯ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖﻫﺎﻯ ﺍﺟﺮﺍﻳﻰ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻳﻜﺼﺪ ﺳﺮﻣﺸﻖ ﻧﺴﺘﻌﻠﻴﻖ، ﺗﺮﺍﻧﻪﻫﺎﻯ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻰ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ، ﺩﻳﻮﺍﻥ ﻧﻔﻴﺲ ﺣﺎﻓﻆ ﺑــﺎ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺑﻬﺎءﺍﻟﺪﻳﻦ ﺧﺮﻣﺸــﺎﻫﻰ، ﻭﻳﮋﻩﻧﺎﻣــﻪ ﺳﻴﺪﺣﺴــﻴﻦ ﻣﻴﺮﺧﺎﻧﻰ، ﻣﺠﻠﻪ ﺣﺮﻭﻑ ﻋﺮﺑﻴﻪ ﺍﻣﺎﺭﺍﺕ ﻣﺘﺤﺪﻩﻋﺮﺑﻰ 2002 ﻭ ﮔﺰﻳﺪﻩ ﻏﺰﻟﻴﺎﺕ ﺷﻤﺲ ﺗﺒﺮﻳﺰﻯ ﺍﺯ ﺗﺎﻟﻴﻔﺎﺕ ﻭ ﻛﺘﺎﺏﻫﺎﻯ ﻣﻨﺘﺸﺮﺷﺪﻩ ﺍﻭ ﺑﻪﺷﻤﺎﺭ ﻣﻰﺁﻳﺪ ﻛﻪ ﺩﺭﻛﻨﺎﺭ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﻯ ﺩﻩﻫﺎ ﻧﻤﺎﻳﺸــﮕﺎﻩ ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻭ ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻛﺎﺭﻧﺎﻣﻪ ﻫﻨﺮﻯ ﭘﺮﻭﭘﻴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺮﺟﺎﻯ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮔﻔﺖﻭﮔﻮﻯ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺸﻬﺪﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻣﻠﻰ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻪ ﺗﺮﻛﻴﻪ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺭﻭﺍﺝ ﺷﻴﻮﻩ »ﻧﻘﺎﺷﻰﺧﻂ« ﺑﮕﻮﻳﺪ.

ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺷــﻤﺎ ﺩﺭﺣﺎﻝﺣﺎﺿــﺮ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴــﺎﻥ ﺑﻪ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺩﺭ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﺳــﺖ؟ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻛﺸﻮﺭ ﺑﻪﮔﻮﻧﻪﺍﻯ ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳــﻤﺖ ﺗﺮﻏﻴﺐ ﻣﻰﻛﻨﺪ؛ ﭼﻮﻥ ﻣﻰﺑﻴﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻨﺮﺷــﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺧﺮﻳﺪﺍﺭ ﺑﻴﺸــﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺑﻪﺣﺴــﺎﺏ ﻣﻰﺁﻳﺪ. ﻣﻦ ﺩﺭ ﺗﺮﻛﻴــﻪ، ﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﻛﺸــﻮﺭﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻩ ﮔﺬﺍﺷــﺘﻢ ﻭ ﺟﻮﺍﻳﺰ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﻦ، ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻳــﻪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ؛ ﭼﺮﺍﻛﻪ ﻫﻨﺮﺷﺎﻥ ﺑﻪﺧﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻛﺸــﻮﺭﻫﺎﻯ ﻻﺗﻴﻦﺯﺑﺎﻥ ﺑﺴــﻴﺎﺭ ﺟﺬﺍﺏ ﺍﺳــﺖ ﻭ ﺧﺮﻳﺪﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳــﻦ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻰﺷﻮﺩ ﻫﻨﺮ ﻣﺎ ﺗﺮﻭﻳﺞ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ. ﻣﻦ ﺧﻮﺷــﺤﺎﻟﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺷــﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻛﺸــﻮﺭﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻛﺮﺩﻩﺍﻡ ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﺗﺮﻛﻴﻪ، ﺟﺪﻯﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑﻫﺎﺳﺖ. ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻰﺭﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻛﺸﻮﺭ ﺗﺮﻛﻴﻪ ﻛﺎﺭ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ. ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﺮﻛﻴﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ؛ ﭼﺮﺍﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﺭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﮔﺬﺍﺭﻯ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳــﺖ. ﻋﻠﺖ ﺁﻥ ﻫــﻢ ﺑﺮﻣﻰﮔﺮﺩﺩ ﺑﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺧﻂ ﺁﻥﻫﺎ ﺍﺯ 08ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﻭ ﺷﻜﺎﻑ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻛﺸﻮﺭﺷــﺎﻥ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳــﺖ. ﺁﻥﻫﺎ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻳﻚ ﺟﻮﺍﻥ ﺗُﺮﻙ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺁﺛﺎﺭ ﮔﺬﺷــﺘﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻛﻨــﺪ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦﺭﻭ ﺳــﺎﺯﻣﺎﻥ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺍﻳﻦ ﻛﺸــﻮﺭ ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ 02ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩ ﺑــﻪ ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴــﻰ ﺳــﻨﺘﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ؛ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﻳﻚﺑﺎﺭ ﺟﺸــﻨﻮﺍﺭﻩﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴــﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﮔــﺰﺍﺭ ﻣﻰﻛﻨﺪ؛ ﺑــﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻨﻈــﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺳــﺎﻳﺮ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎ ﻫﻢ ﺩﻋﻮﺕ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳــﺖ ﻭ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴــﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﻛﺸــﻮﺭﻫﺎﻯ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﻪ ﺭﻓﺘﻦ ﺷﺪﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺗﺎ ﺣﺪ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻫــﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻜﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯﻃﺮﻓﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻫﻢ ﺣﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻪﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷــﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺭﺍ ﻣﻰﺷﻮﺩ ﺑﺎ ﺟﺬﺏ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺻﻔﻮﻯ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻛﺮﺩ؟ ﺑﻠﻪ، ﺩﺭ ﻫﻨﺪ ﭘﺎﺩﺷــﺎﻫﺎﻥ ﮔﻮﺭﻛﺎﻧﻰ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺟﻬﺎﻥﺷﺎﻩ ﻭ ﺍﻛﺒﺮﺷــﺎﻩ ﺍﻋﻼﻡ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺲ ﻭ ﺗﺬﻫﻴﺐﻛﺎﺭﻯ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮﻭﺩ، ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻛﺎﺭ، ﭘﺴﺖ ﻭ ﻣﻨﺼﺐ ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻫــﻢ ﺑــﻪ ﺍﻭ ﻣﻰﺩﻫﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺴــﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﻛﺮﺩﻧــﺪ ﺑﻪ ﻫﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﺭﻭﻳﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻫﻢ ﻣﺘﺪﺍﻭﻝ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﻣﺜﻼ ﻭﻧﻜﻮﻙ ﻳﻚ ﻧﻘﺎﺵ ﻫﻠﻨﺪﻯ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻪ ﭘﺎﺭﻳﺲ ﻧﺮﻓﺖ، ﻣﺸﻬﻮﺭ ﻧﺸﺪ.

ﺍﻟﺒـﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺿﺮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴﻰ ﻛﺸﻮﺭ ﻣﺎ ﺑﻪﺣﺴﺎﺏ ﻧﻤﻰﺁﻳﺪ؟ ﺑــﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨــﺪﺍﻥ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺧﻮﺑﻰ ﺍﺳــﺖ، ﺑﻪﺷﺮﻃﻰﻛﻪ ﻫﻨﺮﺷــﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺗﺮﻛﻴﻪ ﻛﺎﺭﺷﻨﺎﺳــﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﺴــﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪﺧﻮﺑﻰ ﻣﻰﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺧﻮﺷــﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴﺎﻥ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻫﻮﺵ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻫﻨﺮﻯ ﭼﺸﻤﮕﻴﺮﻯ ﻫﺴــﺘﻨﺪ. ﻫﻤﻴــﻦ ﺳــﺎﻝ ﮔﺬﺷــﺘﻪ ﻳﻚ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺲ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻛﻪ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺍﺳــﺘﺎﺩﺍﻥ ﺗﺮﻛﻴــﻪ ﺛﻠــﺚ ﻛﺎﺭ ﻣﻰﻛﺮﺩ، ﻫﻤــﻪ ﺟﻮﺍﻳﺰ ﺟﺸــﻨﻮﺍﺭﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻂ ﺛﻠﺚ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﻮﺩ ﻛﺮﺩ. ﺍﺯﻃﺮﻓﻰ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﻪ ﺿﺮﺭ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﭘﺎﻯ ﻫﺮ ﺍﺛﺮ ﻫﻨﺮﻯ، ﺍﺳﻢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﻛﺸﻮﺭﺵ ﺭﺍ ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﺪ؛ ﻣﺜﻼ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻻﻥ ﻭﻧﻜﻮﻙ ﺭﺍ ﻧﻘﺎﺷﻰ ﻫﻠﻨﺪﻯ ﻣﻰﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﻦ، ﺍﻳــﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﺪﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳــﺖ ﻭ ﺑﺎﻋــﺚ ﺍﺷــﺎﻋﻪ ﻓﺮﻫﻨــﮓ ﻣﺎ ﻣﻰﺷــﻮﺩ، ﺩﺭﻋﻴﻦﺣﺎﻝ ﻛﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻰﺁﻭﺭﺩ.

ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻰﺭﺳﺪ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴﻰ ﺩﺭ ﻛﺸﻮﺭ ﻣﺎ ﺑﻪﮔﻮﻧﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻪ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ؟ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﻣﻦ 03ﺳــﺎﻝ ﻛﺎﺭ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻛﺮﺩﻡ. ﻛﺘﺎﺏﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻧﻮﺷﺘﻢ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻩﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻛﺸــﻮﺭ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻛــﺮﺩﻡ، ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳــﻦ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑــﺎ ﻗﺎﻃﻌﻴﺖ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ 03ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷــﺘﻪ، ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴــﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺁﻥﻫﻢ ﻭﻗﺘﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺷــﺮﺍﻳﻂ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺗﺜﺒﻴﺖﺷــﺪﻩﺍﻯ ﻧﺪﺍﺷــﺘﻨﺪ. ﻳﺎﺩﻡ ﻣﻰﺁﻳﺪ ﺩﺭ ﺩﻫــﻪ06 ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﺴــﻴﺎﺭ ﻛﻤﻰ ﺍﺳــﺘﺎﺩ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴﻰ ﺩﺍﺷــﺘﻴﻢ ﻭ ﺍﻻﻥ 004ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﺍﺭﻳــﻢ. ﺩﺭﻛﻨــﺎﺭ ﺁﻥ 053ﺷــﻌﺒﻪ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴﻰ ﻓﻌﺎﻝ ﺍﺳــﺖ، ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷــﺖ، ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﻴﻤﻮﺭﻯ ﻭ ﻗﺎﺟﺎﺭ، ﻣﻘﺎﻳﺴــﻪ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻣﻌﺎﺻﺮ، ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴﻰ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ..

ﺍﻣــﺎ ﺑﺮﺧــﻰ ﺍﺳــﺘﺎﺩﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﻭﺭﻩ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻣﺜﻼ ﺷﻴﻮﻩ ﻧﻘﺎﺷــﻰﺧﻂ، ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﻪﺳﻤﺖ ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﺷﺪﻥ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﻚ ﺟﻮﺭ ﺍﻓﻮﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺵﻧﻮﻳﺴﻰ ﺑﻪﺣﺴﺎﺏ ﻣﻰﺁﻳﺪ. ﻣﻦ ﺍﺻﻼ ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﻫﻨﺮ ﻧﻤﻰﺩﺍﻧﻢ. ﻫﻨﺮ ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻭ ﻛﺎﺭﺑﺮﺩﻯ ﺩﺭﺍﺻﻞ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺴــﺖ. ﺑﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻣﻦ، ﻫﻨﺮ ﺑﻪﻃﻮﺭﻛﻠﻰ ﺯﺍﻳﻴﺪﻩ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﻪ ﻃﺎﻟﺒﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻘﺎﺷﻰﺧﻂ ﺍﻻﻥ ﺩﺭ ﺣﺮﺍﺟﻰﻫﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻴﺸــﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻂ ﻛﻼﺳﻴﻚ ﻣﺸــﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ، ﺿﻤــﻦ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﺧﻂ ﻛﻼﺳــﻴﻚ ﻫﻢ ﻫﻴﭻ ﺿﺮﺑــﻪﺍﻯ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻤﻰﻛﻨﺪ. ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﭼــﻮﻥ ﻓﺮﺵ ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻫﺴــﺖ، ﻓﺮﺵﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﻛﺴــﻰ ﻧﻤﻰﺷﻨﺎﺳﺪ ﻳﺎ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻧﻤﻰﺷــﻮﺩ! ﻓﺮﺵ ﻫﻨﺮﻯ ﺟﺎﻳﺶ ﺩﺭ ﻣﻮﺯﻩﻫﺎﺳﺖ؛ ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭ ﻛﻪ ﻫﻨﺮ ﻛﻼﺳﻴﻚ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺧــﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ ﻭﮔﺮﻳﺰﻯ ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ ﻧﺴــﻞﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻰﻛﻨﺪ؟ ﻧﻪ. ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﭼﻮﻥ ﺷﻌﺮ ﻧﻮ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳــﺖ، ﻛﺴــﻰ ﺣﺎﻓﻆ ﻭ ﺳﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰﺷﻨﺎﺳــﺪ ﻭ ﻧﻤﻰﺧﻮﺍﻫــﺪ. ﻫﺮﻛــﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦﻫــﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﺧــﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﺳــﺎﻝ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﮕﺬﺭﺩ، ﺑﺎﺯ ﺍﻓــﺮﺍﺩﻯ ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍ ﻣﻰﺧﻮﺍﻧﻨﺪ.

ﻣﺴــﺌﻠﻪ ﻣﻬﻢ ﺧﻮﺩﺗــﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻛﺘﺎﺏﻫﺎﻯ ﻧﻔﻴﺴﻰ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺑﻴﺴﺖﺑﺎﺭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭼﺎپ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺩﻭ ﻛﺘﺎﺑﺖ ﺣﺎﻓﻆ ﻛﻪ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺁﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻳﻮﻧﺴﻜﻮ ﺑﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﻜﻞ ﻣﻤﻜﻦ ﭼﺎپ ﻛﺮﺩ. ﺣﺎﻻ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﻣﻬﻢ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﺷــﺮﺍﻳﻂ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ، ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﻛﺘﺎﺏﻫﺎ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﭼﺎپ ﻣﻰﺷــﻮﺩ؟ ﻣﺜﻼ ﺁﻳﺎ ﻛﺴــﻰ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﻰ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﺘﺎﺑﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺗــﺎ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﭘﻴﺶ 005ﻫﺰﺍﺭﺗﻮﻣﺎﻥ ﻗﻴﻤﺖ ﺩﺍﺷــﺖ، ﺑﺎ ﻗﻴﻤﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ 2ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ، ﺑﺨﺮﺩ؟

ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ، ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺗﺮﻏﻴﺐ ﻧﻤﻰﻛﻨﺪ؟ ﻣــﻦ ﺩﺭ ﻛﺸــﻮﺭﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠــﻒ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻣﻰﻛﻨﻢ، ﺑﻪﮔﻮﻧﻪﺍﻯﻛﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﻫﻨﺪ، ﺗﺮﻛﻴﻪ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﻛﺸــﻮﺭﻫﺎﻯ ﻋﺮﺑﻰ، ﺗﻚﺗﻚ ﺁﺛﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﻣﻰﺷﻨﺎﺳــﻨﺪ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﺸــﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻛﺸــﻮﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟــﺰﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻣﻦ ﻛﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﻦﺟــﺎ ﻛﻪ ﻫﺴـــــﺘﻢ، ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻢ.

ﺩﺍﺭﯾﻮﺵ ﺍﺭﺟﻤﻨﺪ، ﺑﺎﺯ ﯾﮕﺮ: ﭼﺮﺍ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﺎ ﻓﺪﺍی ﮐﻤﯿﺖ ﺁﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﭼﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﺍﺭﺍی ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻏﻨﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ، ﺑﺎﯾﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ؟ ﻣﻦ ﺑﺮﺍی ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﮐﺸﻮﺭﻡ ﺣﺮﻑ ﻣﯽﺯﻧﻢ، ﺑﺮﺍی ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩی ﮐﻪ ﭘﻮﻝﻫﺎی ﻫﻨﮕﻔﺖ ﺑﺮﺍی ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﻫﻨﺮﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.