ﺧﺎﻟﻖﻋﻜﺲﻫﺎﻯﺩﻳﺪﻩﻧﺸﺪﻩ

ﮔﻔﺖ ﻭﮔﻮی ﺷﻬﺮﺁﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻠﯽ ﮐﺎﻭﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺧﻼﻕ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺣﻠﻘﻪ ﻣﻔﻘﻮﺩﻩ ﻋﮑﺎﺳﯽ ﯾﺎﺩ ﻣﯽﮐﻨﺪ

Shahrara Institute - - أخبار - ﻣﺮﯾﻢ ﻗﺎﺳﻤﯽ|

ﺩﺭ ﺍﻳــﻦ ﺳــﺎﻝﻫﺎﻯ ﺍﺧﻴــﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﻣﺴــﺘﻨﺪﻧﮕﺎﺭﺍﻧﻪ ﻭ ﻧﺎﺩﺍﺳﺘﺎﻥﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﺸﺮﻳﺎﺕ ﺍﺩﺑﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻛﺘﺎﺏ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺧﻮﺑﻰ ﻣﻰﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﻛﻪ ﻣﺎﻩ ﺻﻔﺮ ﺁﻏﺎﺯ ﺷــﺪﻩ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺑﻪ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ، ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁﺛﺎﺭ ﺭﻭﺍﻳﻰ ﺑﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﭘﻴﺎﺩﻩﺭﻭﻯ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﻮﺩ. »ﺑﻪ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﺎﺩﺭﻡ« ﺑﻴﺴــﺖ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻭ ﻋﻜﺲﻫﺎﻳﻰ ﻣﺴــﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺘــﻰ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﺩﺭ ﻋــﺮﺍﻕ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺮﻣﻰﮔﻴﺮﺩ

ﺩﺭ ﺳﺎﻝ2331 ﻓﻘﻂ 7 ﺳﺎﻝ ﺩﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺯﻧﺪﻩﻳﺎﺩ »ﺣﺎﺝﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺯﺭﺍﻓﺸﺎﻥ« ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦﺑﺎﺭ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ. ﺩﺭﺳــﺖ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻮﺩﻛﻰ ﻣﻰﻛﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺮﻓﻬﻰ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﻟﺬﺕ ﻣﻰﺑﺮﺩ، ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ، ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﻭﺭﻕ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺍﺑﺎﻳﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﻟﺒﺎﺱ ﭘﻴﻨﻪﺑﺴــﺘﻪ ﺑﭙﻮﺷــﺪ ﻭ ﻟﻨﺰ ﺩﻭﺭﺑﻴﻨﺶ ﻧﺎﻥ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﻋﻠﻰ ﻛﺎﻭﻩ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ ﻭﺍژﻩ ﺗﻼﺵ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪ ﻭ ﻫﻢﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺩﺭ ﻣﺠﻼﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﺭﺯﺷــﻰ، ﻭﺭﺯﺵ ﺭﺍ ﺑﻪﺻﻮﺭﺕ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩ؛ ﭼﻮﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺑﻜﺸﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷــﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﻛﺎﻭﻩ ﻋﻜﺲﻫــﺎﻯ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﻯ ﺑﺮﺟﺎﻯ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺎﻥ، ﻋﻜﺲ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍﺣﻞ ﺭﻭﻯ ﺍﺳــﻜﻨﺎﺱﻫﺎ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻴﺐ ﻫﻤــﻪ ﻣﺎ ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻰﺷﻮﺩ.ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺣﻀﻮﺭ ﻭﻯ ﺩﺭ 4ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻟﻤﭙﻴﻚ ﻭ 3 ﺩﻭﺭﻩ ﭘﺎﺭﺍﻟﻤﭙﻴﻚ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻜﺎﺳﻰ ﭘﺮﻛﺎﺭ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺁﻓﺮﻳﻦ ﺑﺪﻝ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻋﻜﺎﺱ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺳــﺎﻝ35 ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﺻﺪﺍﻭﺳــﻴﻤﺎ ﺩﺭﺁﻣﺪ، ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻫﻴــﭻ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ ﺍﻭ ﻧﮕﺬﺍﺷــﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺧﻮﺩﺵ 8 ﺳــﺎﻝ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻘﺪﺱ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺒﻬــﻪ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﻋﻜﺎﺳﻰ ﻛﺮﺩ: »ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻓﻜﺮ ﻛﺮﺩﻡ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﻬﻴﺪﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻢ، ﺑﻪ ﺍﻭ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ؟ ﻣﻦ ﻛﻪ ﻛﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﻣﻤﻠﻜﺘﻢ ﻧﻜﺮﺩﻡ؟« ﺷﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷــﺪ ﺑﻪﺩﻧﺒﺎﻝ ﻭﻳﮋﮔﻰﻫﺎﻯ ﺧﺎﺻــﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻜﺎﺱ ﻣﻄﺮﺡ ﻛﺸﻮﺭ ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ، ﻣﻬﻢﺗﺮﻳﻦ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦﺭﻭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮔﻔﺖﻭﮔﻮﻳﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺶﻛﺴﻮﺕ ﻋﻜﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﻯ ﻛﺎﺭﮔﺎﻩ ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻋﻜﺲﻫﺎﻯ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻘﺪﺳﺶ ﺑﻪ ﻣﺸﻬﺪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻋﻜﺎﺳــﻰ ﺑﺤﺮﺍﻥ، ﺍﺛﺮﺍﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖﻫﺎﻯ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﺧﻼﻕ ﺩﺭ ﻋﻜﺎﺳﻰ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ، ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻛﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.

ﺷــﻤﺎ ﻋﻜﺎﺳــﻰ ﻫﺴــﺘﻴﺪ ﻛﻪ ﺩﺭﻛﻨﺎﺭ ﻓﻀﺎﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﺭﺯﺷــﻰ، ﺩﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰﺗﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻛﺸﻮﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﺪ، ﺑﻪ ﻧﻈﺮﺗﺎﻥ ﻳﻚ ﻋﻜﺎﺱ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﭼﻪ ﻭﻳﮋﮔﻰﻫﺎﻳﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪ ﻋﻜﺎﺳﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖﻫﺎﻯ ﻭﺭﺯﺷﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﺍﺯ ﻳﻚﺩﻭ ﻣﺎﻩ ﻗﺒﻞ ﻣﻰﺳﭙﺎﺭﻡ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺭﺯﺷﻰ ﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺯﻭﺍﻳﺎ ﻋﻜﺎﺳﻰ ﻛﻨﻨﺪ؛ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﭼﻨﻴــﻦ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ ﺑﻪﺳﺮﻋﺖ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻰﺍﻓﺘﺪ، ﻓﻘﻂ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻛﻤﻚ ﻣﻰﻛﻨﺪ؛ ﺑﻪﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻰﺑﻴﻨﻰ ﻳﻜﻰ ﻣﺪﺍﻝ ﻃﻼ ﻣﻰﮔﻴﺮﺩ، ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻴﭻ ﻣﺪﺍﻟﻰ ﻧﻤﻰﮔﻴﺮﺩ. ﻋﻜﺎﺱ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ ﺁﻥﻫﺎ ﻋﻜﺲ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺟﺎﻛﺎﺭﺗﺎ، 033ﻭﺭﺯﺷﻜﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ 06ﻧﻔﺮ

ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺧﺎﺹ ﺍﺯ ﭘﯿﺎﺩﻩﺭﻭی ﺍﺭﺑﻌﯿﻦ

ﻛﻪ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﻛﺘﺎﺏ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺖ ﺍﻧﺘﺸــﺎﺭﺍﺕ ﺑﻪﻧﺸــﺮ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖﻫﺎ ﺍﺣﺴﺎﻥ ﺣﺴﻴﻨﻰﻧﺴﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻋﻜﺲﻫﺎﻯ ﻣﺴــﺘﻨﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭﺍﻥ ﺣﺴــﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﭘﻴــﺎﺩﻩﺭﻭﻯ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﺳﻴﺪﺍﻟﺸــﻬﺪﺍ)ﻉ( ﺍﺯ ﻣﻠﻴﺖﻫﺎ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﻋﻜﺎﺳﺎﻥ ﺁﻥ ﻭﻫﺐ ﺭﺍﻣﺰﻯ، ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﺠﻴﺪ ﻗﻮﺍﻣﻰ، ﺭﻭﺡﺍ... ﺧﺴﺮﻭﻯ ﻭ ﺷﻬﺮﻩ ﺑﻬﺮﺍﻣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻣﺎﺟﺮﺍی ﯾﮏ ﻏﺮ ﯾﻖ ﺩﺭ ﮐﺎﻓﻪ ﮐﺘﺎﺏ

ﻛﺘﺎﺏ »ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻛﻪ ﺭﻳﺤــﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﺏ ﺑﺮﺩ« ﺩﻭﻣﻴﻦ ﺁﻥﻫﺎ ﻣــﺪﺍﻝ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻣ ِﻦ ﻋــﻜﺎﺱ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻓﻘﻂ ﻋﻜﺲ ﻣﺪﺍﻝﺁﻭﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻰﮔﻴﺮﻡ. ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭﻯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ ﻛﻪ ﻣﺪﺍﻝ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳــﺖ، ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ. ﺍﺻﻼ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ، ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺣﺮﻑ ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮ ﺭﺍ ﻣﻰﺯﻧﺪ. ﺷــﻤﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﺁﺗﺶﻧﺸﺎﻥﻫﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺣﺎﺩﺛﻪﻫﺎ ﺍﺯ ﺑﻴــﻦ ﻣﻰﺭﻭﻧﺪ. ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻥﻫــﺎ ﺩﻭﺭﻩﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻭﺭﺯﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻓﻨﻮﻥ ﺭﺍ ﻣﻰﺩﺍﻧﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﻋﻜﺎﺳﻰ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻳﺎ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﺤﻨﻪ ﺁﺗﺶﺳﻮﺯﻯ ﻋﻜﺎﺳﻰ ﻛﻨﺪ؟

ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺴﺎﺏ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﺳﺎﻧﻪ، ﻋﻜﺎﺱ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻜﺎﺳﺎﻧﻰ ﻛﺘﺎﺏ ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﺑﺎﺑﺎﻳﻰ، ﺩﺍﺳﺘﺎﻥﻧﻮﻳﺲ ﻣﺸﻬﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻣﺸﻬﺪ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷــﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩﺍﻯ ﺭﻭﺳــﺘﺎﻳﻰ ﻣﻰﮔﺬﺭﺩ ﻭ ﺩﺍﺳــﺘﺎﻥ ﮔﻢﺷﺪﻥ ﺯﻧﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﻮﻉ ﺳــﻴﻼﺏ ﺩﺭ ﺳﺎﻝﻫﺎﻯ ﺩﻫﻪ02ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﻭ ﻫﻢﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻣﺘﻔﻘﻴﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻙ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻛﺘﺎﺏ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ 62ﻣﻬﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﻋﺖ 71ﺗﺎ 91ﺩﺭ ﻛﺎﻓﻪﻛﺘﺎﺏ ﺳﻼﻡ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺳﻪﺭﺍﻩ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ، ﺍﺑﻦﺳﻴﻨﺎﻯ6، ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻭ ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻫﺎﻟﻰ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﻣﺸﻬﺪ ﻧﻘﺪ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﻓﻀﺎﻳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻜﺎﺱﻫﺎﻳﻰ ﻫﺴﺖ؟ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﺍﮔﺮ 01ﻋﻜﺎﺱ ﺩﺍﺭﺩ، 2ﻧﻔﺮﺷﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖﻫﺎﻯ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺷــﻨﺪ؛ ﻣﺜﻼ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻻﻥ ﺩﺭ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻥ ﺳــﻴﻞ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳــﺖ. ﻃﺮﻑ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﻋﻜﺎﺳﻰ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻰﺷﻮﺩ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻋﻜﺎﺱ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥﻗﺪﺭ ﻗﻮﻯ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺭﺳﺎﻧﻪﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻜﺎﺳﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻛﻨﻨﺪ. ﺍﺻﻼ ﭼﺮﺍ ﺭﺍﻩ ﺩﻭﺭ ﺑﺮﻭﻳﻢ؟ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻋﻜﺎﺳﻰ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺍﻧﺘﻈﺎﻣﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﻜﺎﺱ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥﻗﺪﺭ ﻗﻮﻯ ﺑﺎﺷــﺪ ﻛــﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺑﺮﻭﺩ؛

ﭘﻮﺷﺶ ﻧﻤﺎﯾﺸﮕﺎﻩ ﮐﺘﺎﺏ ﺩ

ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﻛﻪ ﻣﺴــﺌﻮﻻﻥ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻩ ﺑﻴﻦﺍﻟﻤﻠﻠﻰ ﻛﺘﺎﺏ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺑﺮﺧــﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﺷــﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﻳـ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺗﺎﺯﻩﺗﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺍﺭﺷﺎﺩ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺧﺮ ﻛﻞ ﺻﺪﺍ ﻭ ﺳﻴﻤﺎﻯ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩ ﺍﻳﻦ ﺩﻳــﺪﺍﺭ ﺟﻌﻔﺮ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﻣ ﺣﻀﻮﺭ ﻓﻌﺎﻝﺗﺮ ﺩﺳــﺘﮕﺎﻩﻫﺎ ﻣﺸﻬﺪ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻪ ﮔﻔ ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺪﺍ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻧﺘﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﻣﺪﻳــﺮﺍﻥ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻭ ﻣﺸﻜﻞ ﺭﺍ ﺣﻞ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻋﻜﺎﺱ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﮔﻴﺮ ﺑﻴﻔﺘﺪ، ﻋﻜﺴﺶ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻰﺭﻭﺩ. ﻣﻦ ﻧﺪﻳﺪﻡ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸــﮕﺎﻩ ﻳﺎ ﻣﺮﻛﺰﻯ ﺩﻳﮕﺮ، ﻋﻜﺎﺳــﻰ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ ﺷــﻮﺩ؛ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻰﺩﺍﻧﻢ ﻣﺜﻼ ﺁﺗﺶﻧﺸﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ ﻋﻜﺎﺱ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﻧﻤﻰﻛﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎ ﻋﻜﺎﺳﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴــﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﭘﻮﺷــﺶ ﺩﻫﻴﻢ. ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﻛــﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻴﺪ، ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﺪ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﺳــﺮﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﻳﻜﻰ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺻﻔﺮ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﺗﻔﻨﮓ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻰﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﻣﻰﮔﻮﻳﻨﺪ »ﺷﻠﻴﻚ ﻛﻦ« ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺳﺮﺑﺎﺯﻯ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧــﺪ ﺑﺎ ﺗﻔﻨﮓ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺳــﻜﻮﻳﻰ، ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﭙﺮﺩ ﻭ ﻏﻠﺖ ﺑﺰﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻜﺎﺳــﺎﻥ ﻧﺪﻳﺪﻡ ﺍﻳﻦﻃﻮﺭ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀــﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ، ﺩﻭﺭﻩ ﺧﺎﺻﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻳﺪ؟ ﺍﻭﺍﻳــﻞ ﻛﺎﺭﻡ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻳﻰ ﺩﻳﺪﻡ؛ ﻣﺜــﻼ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﭼﻄﻮﺭ ﺍﺯ ﻫﻠﻰﻛﻮﭘﺘﺮ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﭙﺮﻡ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻰﻛﺮﺩﻡ. ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺷــﻨﺎ ﻣﻰﺭﻭﻡ، ﭘﻴﺎﺩﻩﺭﻭﻯ ﻣﻰﻛﻨﻢ ﻭ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻖ ﻛﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻰﺑﺮﻡ. ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻓﻜﺮ ﻣﻰﻛﻨﻢ ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄﻰﻛﻪ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻢ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻛﻨﻢ، ﭼﺮﺍ ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺷﻮﻡ ﻭ ﺗﻮﻯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﻔﺘﻢ؟ ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳــﺖ ﻭﻗﺘﻰ ﻭﺭﺯﺷﮕﺎﻫﻰ، ﺟﺎﻳﻰ ﻣﻰﺭﻭﻡ، ﻫﻤﻪ ﻫﻤﻜﺎﺭﺍﻧﻢ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﻰﮔﻮﻳﻨﺪ: »ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﻭﻝ ﻧﻤﻰﻛﻨﺪ.«

ﮔﺎﻩ ﻋﻜﺎﺳﻰ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖﻫﺎﻯ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ، ﺍﺛﺮﺍﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺭﻭﻯ ﻋﻜﺎﺱ ﻣﻰﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖﻫﺎ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ ﺭﻭﻯ ﺷﻤﺎ ﺍﺛﺮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ؟ ﻫﻤﻴﻦﻗﺪﺭ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺍﻻﻥ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ، ﻫﻤﺴــﺮﻡ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ ﺗﻨﺪﺧﻮ ﺷــﺪﻩﺍﻡ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺧﻮﺍﺳــﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡﺭﺿﺎ)ﻉ( ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺪﻫﺪ، ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺣﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﻌﻰ ﻛﺮﺩﻩﺍﻡ ﺷــﺮﺍﻳﻂ ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﺍﻡ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻛﻨﻢ، ﭘﺲ ﻧﻤﻰﺷﻮﺩ ﻣﻨﻜﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺛﺮﺍﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺪ؛ ﺍﺛﺮﺍﺗﻰ ﻛﻪ ﮔﺎﻩ ﺗﺎ ﻣﺪﺕﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺧﻰ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﭘﺎﻙ ﻧﻤﻰﺷﻮﺩ.

ﺍﻭﺍﻳﻞ ﺍﻧﻘﻼﺏ، ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ ﺍﻋﺪﺍﻣﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻋﻜﺎﺳﻰ ﻣﻰﻛﺮﺩﻳﺪ. ﺍﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ ﺭﻭﻯ ﺷﻤﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺛﺮ ﻣﻰﮔﺬﺍﺷﺖ؟ ﺑﻠﻪ، ﻳﺎﺩﻡ ﻣﻰﺁﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ، ﺗﺎﺯﻩ ﻋﻜﺲ ﭼﻨﺪ ﺍﻋﺪﺍﻣﻰ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﻓﺮﺩﺍﻳﺶ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﻭﻡ؛ ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ 9ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺍﻋﺪﺍﻡ ﻛﻨﻨﺪ. ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻦ ﺩﻳﺸــﺐ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻧﺨﻮﺍﺑﻴﺪﻩﺍﻡ. ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﻢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﻭﻡ ﻋﻜﺎﺳــﻰ ﺍﻋﺪﺍﻡ. ﺩﺭﺳــﺖ ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻰﺷﺪﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻰﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻡ ﻭ ﺍﻋﺪﺍﻡﻫﺎ

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.