همه دردهای کودکان کار

Shahrvand Newspaper - - گـزارش -

علیاکبر اســماعیلپور| ایــن هدیه شــهردار جدید به کودکان کار اســت. از زمانی که بحث کودکان کار و خیابان در کشور برجسته شــد، یعنی حداقل از سال 79 تا االن مسئوالن در دورههای مختلف طرح ساماندهی این کودکان را با نامهای گوناگون- مثل ســاماندهی کــودکان خیابانی یا ســاماندهی کودکان کار و خیابان- اجرا کردهاند. طرحی که از نگاه منتقدان و فعــاالن حوزه کودک یــک چرخه ناقص اســت. این چرخه شامل جمعآوری کودکان از ســطح خیابانهای شهر همراه با ارعاب، تحقیر، توهین و انتقال آنها به مراکز نگهداری کودکان دخترانه و پسرانه بود. این مراکز زیر نظر بهزیستی و شهرداری اداره میشــوند. پس از جمعآوری فرمهای آمــاری به منظور بودجهسازی پر میکنند و بعد از یک هفته تا یکماه خانوادهها به دنبال بچهها میروند و آنها را برمیگردانند.

امسال عرصه تنگتر و فشار بیشتری به این بچهها آورده شد که ناشــی از نگاه امنیتی است. قرار اســت آنها را با زور و اجبار به مراکز نگهــداری ببرند و حتی اعالم کردنــد که اگر کودکی بیشتر از سهبار دستگیر شود، از خانوادهاش جدا میشود. راهی که نهتنها از نظر انسانی غلط اســت بلکه به نظر میرسد حتی عملی هم نباشد. این رویکرد موجب فروپاشی ساختار خانواده میشــود، فقط به این دلیل که خانواده فقیر اســت و کودکش مجبور به کار است.

کودکان دو نوع اشــتغال دارند، اشــتغال آشــکار و اشتغال پنهان. اشتغال آشکار آن کودکانی هستند که در خیابانها کار میکنند و بخش کوچکی از کودکان کار را تشــکیل میدهند. کودکانی که در کارگاهها، مزارع و بخشهای تفکیک دســتی زباله کار میکنند، بخش پنهان اشتغال کودکان هستند. تمام طرحهایی که برای اشــتغال کودکان در نظر گرفته میشوند، کــودکان کار را در کودکانــی که در خیابانهــا کار میکنند، خالصه کردهاند و تمام طرحهای ضربتی و توانمندســازی در این جهت اســت که با حضور کودکان در خیابان مقابله شود و این مسأله چند دلیل دارد. این کودکان در انظار عمومی هستند و عواطف انســانی را جریحهدار میکنند و همچنین میتوانند عامل روشــنی برای توســعهنیافتگی جامعه باشند. این دالیل و بسیاری دیگر، باعث شده همیشــه با این کودکان به صورت ضربتی مقابله کنند، درصورتی که اشــکال پنهان کار کودکان که وزارت رفاه و تأمین اجتماعی مسئولیت آن را برعهده دارد، همواره فراموش شــدهاند. شــاید به این دلیل کــه کار پنهان کودکان سود زیادی به سوداندوزان و کسانی که از کار کودکان نفع میبرند، میرساند.

صدای کارگران خردسال به جایی نمیرسد، آنها ضعیفند و قدرت ســخنگویی ندارند، در نتیجه همواره بخش پنهان کار کودکان به فراموشی سپرده میشود. درصورتی که وزیر رفاه هر سال در اجالس جهانی بشارت اجرای مقاولهنامه 182 سازمان جهانی کار را میدهد که عنوانش «شناســایی و محو بدترین اشکال کار کودکان» اســت. به جای اینکه به اصل اجرای این مقاولهنامه پرداخته شــود و برای مثال از کشوری مانند برزیل الگوبرداری کنند که در یک دوره هشتساله موفق شد اشتغال کودکان را کاهش دهند، به مجامع جهانی گزارشهای غیرواقع میدهند و کودکان در این روند، استثمار میشوند.

این یک تناقض آشکار است. چطور با اشتغال کودکان مخالف هستند اما به اشکال پنهان آن توجه نمیکنند و هیچ برنامهای برای رفاه و تأمین و اجتماعی و بهبود شرایط دستمزد و حقوق آنها ندارند؟ در مجلس ششــم قانون خارجکــردن کارگاههای زیر 01نفر از شــمول قانون کار وضع شد و از آنجایی که بیشتر کودکان در کارگاههای کوچک اشتغال دارند، دستشان باز شد که هرگونــه قانونی وضع کنند که در جهت اســتثمار آنها بود. همه اینها دردهای کودکان کار است. در این بین، طرح ضربتی جمعکردن کودکان کار از سطح خیابانها همان نگاه زیباسازی و مبلمان شــهری به پدیده اشتغال کودکان است. این کودکان در خیابان نباشند، هر کجا که میخواهند باشند.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.