ﻧﺨﻮاﺳﺘﯿﻢ ﺑﻰﺑﻬﺎﻧﻪ ﻗﻬﻘﻬﻪ از ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ

ﻣﻬﺪى وﺛﻮﻗﻰ ﺑﺎزﯾﮕﺮ ﻧﻤﺎﯾﺶ »زﻧﺪاﻧﻰ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻧﻮاب«

Shahrvand Newspaper - - فرهنگ و ه -

ﻣﻬﺪى وﺛﻮﻗﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ اﺳــﺖ ﮐﻪ ﺷــﺨﺼﯿﺖ ﻧﻤﺎﯾﺶ »زﻧﺪاﻧﻰ ﺧﯿﺎﺑﺎن دوم« ﺗﺼﻮﯾﺮى ﮐﺎﻣﻞ از ﻫﻤﻪ ﻣﺎﺳــﺖ و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﺷﺮاﯾﻄﻰ ﮐﻪ دارﯾﻢ دﭼﺎر ﻣﺸــﮑﻼت او ﻧﺸــﺪهاﯾﻢ. ﻣﻬﺪى وﺛﻮﻗﻰ ﺑﺎزﯾﮕﺮ ﺑﺎﺳﺎﺑﻘﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ و ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن، ﺑﻌﺪ از ﻣﺪتﻫﺎ دورى از ﺻﺤﻨــﻪ اﯾﻦ روزﻫﺎ ﻣﺸــﻐﻮل ﺑﺎزى در ﻧﻤﺎﯾﺶ »زﻧﺪاﻧﻰ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻧﻮاب« ﺑﻪ ﮐﺎرﮔﺮداﻧﻰ ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ ﻫﻨﺮﮐﺎر اﺳــﺖ. ﻧﻤﺎﯾﺸﻰ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺤﺮان اﻗﺘﺼﺎدى اﻣﺮوز ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣــﺎ ﻣﻰﭘﺮدازد؛ ﺑﺤﺮاﻧﻰ ﮐــﻪ ﺧﺎﻧــﻮادهاى را در ﺣﺪ ﻓﺮوﭘﺎﺷــﻰ ﻣﻰﺑﺮد و اﻧﺴــﺎﻧﻰ را دﭼﺎر ﮔﺴﺴــﺖ از ﺧﻮد ﻣﻰﮐﻨﺪ. ﺑﺎ ﻣﻬﺪى وﺛﻮﻗــﻰ ﮐﻪ اﯾﻔﺎﮔﺮ ﻧﻘــﺶ اﺻﻠﻰ اﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﺶ اﺳــﺖ درﺑﺎره وﯾﮋﮔﻰﻫﺎى ﻧﻤﺎﯾﺸــﻰ ﻧﻘﺸــﺶ ﮔﻔﺖوﮔﻮﯾﻰ ﮐﺮدهاﯾﻢ ﮐــﻪ در اداﻣﻪ ﻣﻰﺧﻮاﻧﯿﺪ:

ﻧﻘﺶ ﻧﺎﺻﺮ در »زﻧﺪاﻧﻰ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻧﻮاب« ﻗﺎﺑﻠﯿﺖ زﯾﺎدى ﺑﺮاى ﺗﺒﺪﯾﻞﺷﺪن ﺑﻪ ﺗﯿﭗ داﺷــﺖ، اﻣﺎ ﺗﻤﺎﺷــﺎﮔﺮ ﭼﻨﯿﻦ ﭼﯿﺰى را ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻧﻤﻰﮐﻨﺪ، ﭼﻄﻮر ﻧﻘﺶ را ﻃﺮاﺣﻰ ﮐﺮدﯾﺪ ﮐﻪ از اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﭘﯿﺸﮕﯿﺮى ﺷﻮد؟

اﮔﺮ ﻣﻰﺧﻮاﺳــﺘﻢ ﮐﻤﻰ ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ ﻇﺮﻓﯿﺖ ﺑﻪ ﻧﻘﺶ ﺑﭙﺮدازم، ﻣﻰرﻓﺖ ﮐــﻪ ﺑﻪ ﺗﯿﭗ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﻮد؛ اﻣﺎ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﺎرى ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ارﺗﺒﺎط ﺑﺮﻗﺮارﮐﺮدن ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻃﺐ دﭼﺎر ﺧﺪﺷــﻪ ﻧﺸﻮد. اﯾﻦ ﻣﺴــﺄﻟﻪ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺑﺎ ﮐﺎر ﻫﻤﺬاتﭘﻨﺪارى ﮐﻨــﺪ ﺑﺮاى ﻣﺎ ﺧﯿﻠﻰ ﺑﯿﺸــﺘﺮ اﻫﻤﯿﺖ داﺷــﺖ ﺗﺎ ﺑﺮاﯾﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺳــﺎﻋﺖ ﺧﻮﺷــﻰ را ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﻨﯿﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃــﺮ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑــﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪام و ﺻﺤﺒﺖﻫﺎﯾــﻰ ﮐــﻪ در ﺣﯿﻦ ﮐﺎر داﺷــﺘﯿﻢ ﺗﻼﺷــﻤﺎن ﺑﺮ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﮕﺬارﯾﻢ ﻧﻘﺶ ﺑﻪ آن ورﻃﻪ ﺑﻐﻠﺘﺪ.

درواﻗﻊ در اﯾﻦ اﺛﺮ ﻣﻰﺧﻮاﺳــﺘﯿﻢ دﺳﺖ روى زﺧﻢ و درد ﺑﮕﺬارﯾﻢ، ﻧﻪ آنﮐﻪ ﺑﻪ واﺳــﻄﻪ اﯾﻦ درد و زﺧﻢ ﻣــﺮدم را ﺑﺨﻨﺪاﻧﯿﻢ و در ﺟﻨﺒﻪ ﻃﻨﺰ اﺛﺮ ﻏﻠﻮ ﮐﻨﯿﻢ. از اﺑﺘﺪا ﺑﺮاى ﮔﺮوه ﻣﺎ اﯾﻦ ﻣﺴــﺄﻟﻪ ﻣﻬﻢ ﺑﻮد و ﺻﺤﺒﺖﻫﺎﯾﻰ ﮐﻪ ﺑــﺎ ﮐﺎرﮔﺮدان ﻫﻢ داﺷــﺘﯿﻢ ﭘﯿﺮاﻣﻮن اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اﮔــﺮ ﻣﺎ ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ زﺧﻢ و درد را ﺑﻪدرﺳﺘﻰ ﻧﺸــﺎن دﻫﯿﻢ، ﻣﻮﻓﻖ ﻫﺴــﺘﯿﻢ وﮔﺮﻧﻪ اﮔﺮ ﻣﻰﺧﻮاﺳــﺘﯿﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺧﻮﺷــﻰ را ﺑﺮاى ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﻨﯿﻢ، ﮐﺎرى ﻧﺪاﺷــﺖ و ﺑــﺎ ﭼﻨــﺪ دﯾﺎﻟــﻮگ و ﺑﺎزى ﻏﯿﺮﻣﺘﻌﺎرف ﻣﻰﺷــﺪ ﻗﻬﻘﻬﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ را ﻫﻢ

ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ دارد، ﺑﺎزى در اﯾﻦ آﺛﺎر در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﮐﻪ راﺣﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻰرﺳﺪ، ﺳﺨﺘﻰﻫﺎى زﯾﺎدى دارد؛ ﭼﻄﻮر ﺗﻮاﻧﺴــﺘﯿﺪ ﻋﻼوه ﺑﺮ ﺣﻔﻆ ﻣﻠﻤﻮسﺑﻮدن ﻧﻘﺶ آن را ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﺧﻮدﺗﺎن ﮐﻨﯿﺪ؟

اﯾﻦ ﻧــﻮع ﻧﻤﺎﯾﺶﻫﺎ رﯾﺸــﻪ در ﺗﺎرﯾﺦ دارﻧﺪ و ﭼﯿﺰى ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﺪود ﺑﻪ اﻻن، دﯾﺮوز و ﻓﺮدا ﺑﺎﺷــﺪ، ﺷــﻤﺎ در ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪاى ﮐﻪ ﭘﺎ ﺑﮕﺬارﯾﺪ ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ اﻓــﺮادى از ﻃﺒﻘــﺎت اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﻰﮐﻨﯿﺪ. اﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﺸــﻨﺎﻣﻪ ﺧﻮﺑﻰاش ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎرﯾﺦ ﻣﺼﺮف ﻧﺪارد و ﭼﯿﺰى اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﯿﺖ دارد و ﺑﺎز ﻫﻢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺣﺮﻓﻰ ﺑﺮاى ﮔﻔﺘﻦ دارد و ﻣﻰﺗﻮاﻧﺪ دو ﺳﻪ ﻗﺪم از اﻃﻼﻋﺎت و آﮔﺎﻫﻰ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺟﺰو ﻫﻤﯿﻦ ﻃﺒﻘﻪ ﻣﺘﻮﺳﻂ رو ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ و دﭼﺎر روانﭘﺮﯾﺸﻰ ﻫﺴــﺘﯿﻢ، اﻣﺎ از آنﺟﺎ ﮐﻪ ﺷﺮاﯾﻂ اﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻣﺎن ﻧﻤﻰﮔﺬارد ﺳــﺮاغ رواﻧﭙﺰﺷــﮏ ﻧﻤﻰروﯾﻢ وﮔﺮﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻣﺮﯾﺾ ﻫﺴﺘﯿﻢ.

ﮐﺎر ﮐﻢ ﭘﺮﺳــﻮﻧﺎژ اﺳــﺖ و ﺣﺠﻢ ﮐﺎر ﺳﻨﮕﯿﻨﻰ را ﺑﺮ دوش دارﯾﺪ، در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎزﮔﻰ و ﺷﺎداﺑﻰ ﺑﺎزى ﺧﻮد را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﯿﺪ، ﭼﻄﻮر اﯾــﻦ ﮐﺎر را اﻧﺠﺎم ﻣﻰدﻫﯿﺪ و ﭼﻘــﺪر در ﺗﻤﺮﯾﻦﻫﺎ ﺑﺮاﯾــﺶ زﻣﺎن ﮔﺬاﺷﺘﯿﺪ؟

ﺑﺮاى ﻣﻦ در 26ﺳــﺎﻟﮕﻰ ﮐﻤﻰ ﮐﺎر ﺳــﺨﺖ ﺑــﻮد و در ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻢ ﻣــﻰآوردم. ﺑﺮاى ﻫﻤﯿﻦ ﻓﮑﺮ ﮐــﺮدم ﮐﻪ ﭼﻄﻮر ﺻﺤﻨﻪﻫــﺎى اﺑﺘﺪاﯾﻰ را ادا ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺑﺎ اﻧﺮژى ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺻﺤﻨﻪﻫﺎى ﺑﻌﺪى را ﺑــﺎزى ﮐﻨﻢ. ﺑﺮاى ﻫﻤﯿــﻦ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﯾﻦ و ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺑﺨﺸﻰ از ﻣﺘﻦ را ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﻰﮐﺮدﯾﻢ ﻟﻄﻤﻪاى ﺑﻪ ﮐﺎر ﻧﻤﻰزد، ﺳﻌﻰ ﮐﺮدﯾﻢ اﯾﻦ اﻧﺮژى را ﺑﻪ ﺷــﮑﻠﻰ ﺗﻘﺴــﯿﻢ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ از ﭘﺲ ﮐﺎر ﺑﺮ ﺑﯿﺎﯾﻢ. ﺗﺎ ﭼﻪ اﻧــﺪازه از ﻧﺘﯿﺠــﻪ ﮐﺎر راﺿﻰ ﺑﻮدﯾﺪ؟ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﭼﻄﻮر ﺑﻮده اﺳﺖ؟

ﻣﻦ از ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮐﺎر ﺻﺮﻓــﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺎزﺧﻮردى ﮐﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮان داﺷــﺘﻪاﻧﺪ، راﺿﻰ ﻫﺴﺘﻢ؛ اﻣﺎ از ﻣﯿﺰان اﺳــﺘﻘﺒﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﻣﻰﺷــﻮد ﭼﻨﺪان راﺿﻰ ﻧﯿﺴﺘﻢ و ﺣﯿﻒ ﻫﻢ ﻫﺴــﺖ. ﻣﻦ از ﺑﺎزﺧﻮردﻫﺎ راﺿﻰ ﻫﺴﺘﻢ؛ اﻓﺮادى ﮐﻪ آﻣﺪﻧﺪ، ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﻦ را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺧﻮﺷﺒﯿﻦ ﮐﺮدهاﻧﺪ.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.