ﯾﮑﻰ ﺷﺪن ﺻﺤﻨﻪ و ﺟﺎى ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ

ﮔﻔﺖوﮔﻮ ﺑﺎ ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ ﻫﻨﺮﮐﺎر، ﮐﺎرﮔﺮدان ﻧﻤﺎﯾﺶ »زﻧﺪاﻧﻰ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻧﻮاب«

Shahrvand Newspaper - - فرهنگ و ه -

ﻧﻤﺎﯾﺶ»زﻧﺪاﻧﻰﺧﯿﺎﺑﺎنﻧﻮاب«ﺑﻪﮐﺎرﮔﺮداﻧﻰﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻫﻨﺮﮐﺎرﭼﻨﺪىاﺳﺖدرﺧﺎﻧﻪﻧﻤﺎﯾﺶادارهﺗﺌﺎﺗﺮروىﺻﺤﻨﻪرﻓﺘﻪاﺳﺖ؛ ﻧﻤﺎﯾﺸﻰﮐﻪدرآنﻗﺼﻪزنوﺷﻮﻫﺮىازﻃﺒﻘﻪﻣﺘﻮﺳﻂرواﯾﺖﻣﻰﺷﻮد.ﻫﻨﺮﮐﺎراﯾﻦﻧﻤﺎﯾﺶراﺑﺮاﺳﺎسﻣﺘﻦ»زﻧﺪاﻧﻰﺧﯿﺎﺑﺎندوم« ﻧﯿﻞﺳﺎﯾﻤﻮنﺑﺎزﻧﻮﯾﺴﻰﮐﺮدهاﺳﺖودﻏﺪﻏﻪﻫﺎىاﺟﺘﻤﺎﻋﻰواﻧﺴﺎﻧﻰﺧﻮدراﺑﺎﻟﺤﻨﻰﻃﻨﺰدرﺟﺮﯾﺎنﻗﺼﻪﺛﺮﯾﺎوﻧﺎﺻﺮ،زنوﺷﻮﻫﺮ داﺳﺘﺎنﭘﯿﺶروىﻣﺨﺎﻃﺐﻗﺮارﻣﻰدﻫﺪ.

ﻓﺮﺻﺖﮐﻮﺗﺎﻫﻰﺗﺎﭘﺎﯾﺎناﺟﺮاىاﯾﻦﻧﻤﺎﯾﺶﺑﺎﻗﻰاﺳﺖ.درروزﻫﺎىﭘﺎﯾﺎﻧﻰاﺟﺮاىﻧﻤﺎﯾﺶﺑﺎﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻫﻨﺮﮐﺎرﮔﻔﺖوﮔﻮﮐﺮدﯾﻢو اوﺑﻪﭘﺮﺳﺶﻫﺎﯾﻰدرﺑﺎرهﺗﺎزهﺗﺮﯾﻦﻧﻤﺎﯾﺶﺧﻮدﭘﺎﺳﺦداد.

ﭼﻄﻮر ﻗﺼﻪ زن و ﺷﻮﻫﺮى از ﻃﺒﻘﻪ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺗﻮﺟﻪ ﺷــﻤﺎ را ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﮐــﺮد؟ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ دراﻣﺎﺗﯿﮏ آﻧﻬﺎ ﺑﯿﺸــﺘﺮ ﻧﯿﺮوى ﻣﺤﺮك ﺑﻮد ﯾﺎ دﻏﺪﻏﻪﺷﻤﺎﺑﺮاىﺑﯿﺎنﻧﻘﺪاﺟﺘﻤﺎﻋﻰ؟

ﺑﻪﻫﺮﺣﺎل،ﻫﻤﯿﺸﻪﻃﺒﻘﻪﻣﺘﻮﺳﻂﺟﻮاﻣﻊﺑﻪﺧﺼﻮص آﻧﻬﺎﯾﻰ ﮐﻪ از ﻣﯿﺎﻧــﻪ اﯾﻦ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻗﺮار ﻣﻰﮔﯿﺮﻧﺪ، ﻣﻮﺗــﻮر ﻣﺤﺮك ﺟﻮاﻣﻌــﻰ ﻣﺜﻞ ﻣﺎ ﻫﺴــﺘﻨﺪ. از ﻃﺮف دﯾﮕﺮ، ﯾﮏ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻓﮑﺮ ﻣﻰﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻧﻤﺎﯾﺸﻰ ﻣﻰﺗﻮاﻧﺪ اﻻن ﻣﻨﺎﺳﺐ اﺟﺮا ﺑﺮاى اﻣﺮوز ﺟﺎﻣﻌﻪاش ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺑﻪﺧﺼﻮص در ﻣﻮرد ﮐﺴﻰ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﮐﻪ اﺳﺎﺳﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﮐﺎرﻫﺎى اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮔﺮاﯾﺶ داﺷــﺘﻪ اﺳﺖ. دﻏﺪﻏﻪ و ﻣﺸﮑﻼت اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ اﻣﺮوز ﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﮐﻪ در ﻧﻤﺎﯾﺶ »زﻧﺪاﻧﻰ ﺧﯿﺎﺑﺎن دوم« ﻣﻰﮔــﺬرد ﺧﯿﻠﻰ ﻫﻤﺨﻮاﻧﻰ و اﻧﻄﺒﺎقدارد.ﻣﻦﺑﺮاىﻧﺰدﯾﮑﺘﺮﮐﺮدناﯾﻦﻗﺼﻪﺑﻪﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮدم و ﺑﺮاى اﯾﻦﮐﻪ ﺗﻤﺎﺷــﺎﮔﺮ را ﺑﯿﺸﺘﺮ وارد اﯾﻦ ﻓﻀﺎ ﮐﻨﻢ و ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﻮﯾﻢ ﻣﺘﻦ را از ﻧﻤﺎﯾﺸﻨﺎﻣﻪ »زﻧﺪاﻧﻰ ﺧﯿﺎﺑﺎن دوم« ﻧﯿﻞ ﺳــﺎﯾﻤﻮن آداﭘﺘﻪ ﮐﺮدم و ﺑﻪ ﻓﻀﺎى اﻣﺮوز اﯾﺮان آوردم. ﯾﻌﻨﻰ ﻫــﻢ در زﻣﺎن و ﻫﻢ در ﻣﮑﺎندﺳﺖﺑﺮدم،ﻫﻤﭽﻨﯿﻦﺑﺎﺗﻐﯿﯿﺮاﺗﻰﮐﻪدرﺷﺮاﯾﻂو ﺷﺨﺼﯿﺖﻫﺎدادم،اﯾﻦﻣﺘﻦﺟﺪﯾﺪﺷﮑﻞﮔﺮﻓﺖ.

دﻏﺪﻏﻪ ﺷﻤﺎ ﻃﻮرى در ﮐﺎر ﺑﯿﺎن ﻣﻰﺷﻮد ﮐﻪ ﺑﺮاى ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻫﻢ ﺟﺬاﺑﯿﺖ دارد. ﯾﻌﻨﻰ ﻣﺨﺎﻃﺐ زﻣﺎﻧﻰراﮐﻪدرﺳﺎﻟﻦﻣﻰﮔﺬراﻧﺪﻣﻰﺗﻮاﻧﺪﺑﺎﻋﻼﻗﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ را دﻧﺒﺎل ﮐﻨﺪ. رﺳﯿﺪن ﺑﻪ اﯾﻦ ﻟﺤﻦ و ﺑﯿﺎن ﭼﮕﻮﻧﻪﺑﻮدهاﺳﺖ؟

آﻧﭽﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺟﺬب ﻣﺨﺎﻃﺐ در ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﻰﺷﻮد ﭼﻨﺪ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺸــﺨﺺ اﺳﺖ. ﯾﮑﻰ ﻣﺘﻦ و ﻧﻮﺷــﺘﻪ و دﯾﮕﺮى ﻧﺤﻮه اﺟﺮا. ﻧﺤﻮه اﺟﺮا ﻫــﻢ از ﮐﺎر ﮐﺎرﮔﺮدان ﺑﺮﻣﻰآﯾﺪ و ﻫﻢ ﺗﺄﺛﯿﺮات ﻗﻮت و ﻗﺪرﺗﻰ ﮐﻪ ﺑﺎزﯾﮕــﺮان دارﻧﺪ. در اﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﺑﻮده اﺳﺖ. اﮔﺮ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ اﻻن ﺟﺬب ﻣﻰﺷــﻮد - ﮐﻪ اﻣﯿﺪوارم اﯾﻦﻃﻮر ﺑﻮده ﺑﺎﺷﺪ و ﻇﺎﻫﺮا ﺑﺎزﺧﻮردﻫﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ را ﻧﺸــﺎن ﻣﻰدﻫﺪ - اﯾﻦ

ﻣﺸﺨﺺﻣﻰﮐﻨﺪﮐﻪﻫﻢﻣﺘﻦدرﺳﺘﻰاﻧﺘﺨﺎبﺷﺪهوﻫﻢ ﺑﻪدرﺳﺘﻰاﺟﺮاﻣﻰﺷﻮد.اﯾﻦارﺗﺒﺎطاﻻنﺑﻪﻃﻮرﻣﺸﺨﺺ اﺗﻔﺎقﻣﻰاﻓﺘﺪواﯾﻦﻧﺘﯿﺠﻪﮐﺎرىاﺳﺖﮐﻪﻋﻮاﻣﻞاﺟﺮاﯾﻰ آن را ﺑﻪدرﺳﺘﻰ اﺟﺮا ﻣﻰﮐﻨﻨﺪ. اﮔﺮ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﺑﯿﻔﺘﺪ ﻫﻤﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮﻫﺎﻣﻰﺗﻮاﻧﻨﺪدرﺟﺬبﻣﺨﺎﻃﺐﻣﻮﻓﻖﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻧﮑﺘﻪ ﺑﻌﺪى در ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺻﺤﻨﻪﻫﺎ و رﺳﯿﺪن ﺑﻪ اﯾﻦﺗﻨﻮﻋﻰاﺳﺖﮐﻪدرﺗﻘﺴﯿﻢﺻﺤﻨﻪﻣﻰﺑﯿﻨﯿﻢ. اﯾﻦ ﭼﻘﺪر ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ از ﻧﻤﺎﯾﺸﻨﺎﻣﻪ ﻧﯿﻞ ﺳﺎﯾﻤﻮن اﺳــﺖ و ﭼﻘﺪر از ﮐﺎر ﺷﻤﺎ ﺑﺮﻣﻰآﯾﺪ؟ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﻬﺎﯾﺘﺎﺗﻐﯿﯿﺮدﮐﻮرىرادرﻧﻤﺎﯾﺶﺷﺎﻫﺪﻧﯿﺴﺘﯿﻢ، وﻟﻰﺑﻪﻧﻈﺮﻣﻰرﺳﺪﺑﺎﺑﺎزىﻫﺎﯾﻰﮐﻪﺑﺎﻧﻮرﻣﻰﺷﻮد، ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣﻰﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻨﻮﻋــﻰ را در ﻫﻤﺎن ﻓﻀﺎى ﻣﺤﺪودﺗﺎﻻرﺧﺎﻧﻪﻧﻤﺎﯾﺶﺣﺲﮐﻨﺪ.

ﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﻋﺎﻣﻞ دارﯾﻢ. ﯾﮑﻰ ﻓﺮﺿﻰ ﮐﻪ ﻧﻮﯾﺴــﻨﺪه اول، ﻧﯿﻞﺳﺎﯾﻤﻮنداردوﻓﻀﺎﻫﺎىﭼﻨﺪﮔﺎﻧﻪاىرادرﻧﻤﺎﯾﺸﺶ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﻰﮐﻨﺪ. ﻣﺎ درﻋﯿﻦﺣﺎل ﮐﻪ ﻓﻀﺎى ﻧﺸــﯿﻤﻦ را ﻣﻰﺑﯿﻨﯿﻢ،ﺑﺨﺸﻰازاﺗﺎقﻫﺎ،آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ،ﺑﺎﻟﮑﻦوﻓﻀﺎﻫﺎى دﯾﮕﺮ را ﻫﻢ در آنﺟﺎ ﻣﻰﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺗﺸــﺨﯿﺺ دﻫﯿﻢ. در ﻓﻀﺎى ﺣﺪود 20 ﻣﺘﺮﻣﺮﺑﻌﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ در اﺧﺘﯿﺎر دارﯾﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﺗﻨﻮﻋﻰ را ﻧﻤﻰﺗﻮاﻧﺴــﺘﯿﻢ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷــﯿﻢ. ﺟﺪا از اﯾﻦﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﻮدم ﻻزم ﻫﻢ ﻧﻤﻰداﻧﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻪﭼﯿﺰراﺑﻪﻋﯿﺎنﺑﺮاىﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰﺑﻪﻧﻤﺎﯾﺶﺑﮕﺬارﯾﻢ. ﻣﺎﻣﻰﺗﻮاﻧﯿﻢﺗﺨﯿﻞﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰراﺗﻘﻮﯾﺖوﻓﻀﺎﻫﺎىﺑﯿﺮون ﺻﺤﻨﻪراﺑﺮاﯾﺶﺗﻌﺮﯾﻒﮐﻨﯿﻢوﻓﻀﺎﻫﺎىدرونﺻﺤﻨﻪرا ﺑﺎ ﭼﻨﺪ اﻟﻤﺎن در ﻧﻈﺮش ﮔﺴﺘﺮش ﺑﺪﻫﯿﻢ. ﻣﺎ ﻣﻰﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺑﺎﻟﮑﻨﻰ را ﮐﻪ در ﺻﺤﻨﻪ دارﯾﻢ ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﻰ ﺟﻠﻮى ﺻﺤﻨﻪ و ﺑﻪ ﭘﺸــﺖ ﺻﺤﻨﻪ ﺟﺎﺑﻪﺟﺎ ﮐﻨﯿﻢ. ﭼﯿﺰى ﮐﻪ ﺑﺮاى ﻣﻦ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد ﻫﺮﮔﺰ ﻫﯿﭻ ﯾﮏ از ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮان ﻧﭙﺮﺳﯿﺪ اﯾﻨﻬﺎ ﮐﻪﺑﺎﻟﮑﻦﺷﺎنﺟﻠﻮىﺻﺤﻨﻪاﺳﺖ،ﭼﻄﻮرﯾﮑﺒﺎرهﺑﻪﻋﻘﺐ ﺻﺤﻨﻪ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻰﺷــﻮد و اﺗﻔﺎﻗﻰ را ﻣﺎ در ﭘﺸﺖ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺴﺘﯿﻢ؟ ﺗﺨﯿﻞ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع و آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ و ﻓﻀﺎﻫﺎى ﺑﯿﺮوﻧﻰ را ﺣﻞ ﮐﺮد. ﺑﺎ ﭼﻨﺪ اﻟﻤﺎن ﻣﺤﺪود اﯾﻦ

ﻓﻀﺎﻫﺎ را اﯾﺠﺎد ﮐﺮدﯾﻢ. ﻓﮑﺮ ﻣﻰﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺷﯿﻮه ﻧﮕﺎه دﯾﮕﺮى ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪﮔﺬارى اﺗﻔﺎق ﻣﻰاﻓﺘﺪ و ﻓﻀﺎى ﺑﯿﺮون ﺻﺤﻨﻪ و داﺧﻞ ﺻﺤﻨﻪ ﯾﮑﻰ ﻣﻰﺷﻮد، ﺟﺎﯾﮕﺎه ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ و ﺻﺤﻨﻪ ﯾﮑﻰ ﻣﻰﺷﻮد و ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ دﯾﮕﺮ ﺑﯿﺮون ﺻﺤﻨﻪ ﻧﻤﻰﻣﺎﻧﺪ؛ﺑﻪداﺧﻞﻧﻤﺎﯾﺶﮐﺸﯿﺪهﻣﻰﺷﻮد.

ﻧﮑﺘﻪ ﺑﻌﺪى اﯾﻦﮐﻪ اﻻن زﺑﺎن ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻫﻢ ﺑﺎ زﺑﺎﻧﻰ ﮐﻪ 05ﺳﺎل ﭘﯿﺶ در ﺗﺌﺎﺗﺮ دﻧﯿﺎ ﺑﻮد، ﺗﻔﺎوت ﭘﯿﺪا ﮐﺮده اﺳﺖ. درواﻗﻊ در ﺟﺮﯾﺎن اﻧﺘﻘﺎل ﺻﺤﻨﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ و ﺳــﯿﺮ زﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ در ﻃﻮل 6 ﻣﺎه در اﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻣﻰﮔﺬرد، ﺳﻌﻰ ﮐﺮدﯾﻢ ﺑﺎ زﺑﺎن اﻣﺮوزىﺗﺮ و ﻣﺨﺼﻮص ﻗﺮن ﺑﯿﺴﺖوﯾﮑﻢ ﭘﯿﺶ ﺑﺮوﯾﻢ. ﺗﻘﻄﯿﻊ ﻧﻮر ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺷــﮑﻞ اﺳﺖ. ﺳﻮاى ﻓﻀﺎﻫﺎىﭘﻨﺞﮔﺎﻧﻪﻣﺘﻦﺳﺎﯾﻤﻮن،ﻓﻀﺎﻫﺎىدﯾﮕﺮىراﻫﻢ درﻃﻮلاﯾﻦﮐﺎرﺗﻌﺮﯾﻒﮐﺮدﯾﻢﮐﻪﺑﻪﺳﺎدﮔﻰوﺑﺎﻧﻮرﻫﺎى ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺎده از ﻫﻢ ﺟﺪا ﺷﺪهاﻧﺪ. ﺑﺎز ﻫﻢ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﻣﻰﮐﻨﻢ ﻣﺎ اﺻﻼ ﮐﺎر وﯾﮋهاى ﺑﺎ ﻧــﻮر ﻧﮑﺮدﯾﻢ، ﯾﮏ ﻧﻮر ﻣﺮﮐﺰى دارﯾﻢ و ﻧــﻮر ﻋﻤﻮﻣﻰ. ﻫﯿــﭻ ﮐﺎر وﯾﮋهاى در ﻣــﻮرد ﻧﻮر اﻧﺠﺎم ﻧﻤﻰدﻫﯿﻢ.اﻟﺒﺘﻪﻣﻦﻣﻰﺧﻮاﺳﺘﻢﯾﮏﻧﻮرﺑﮏوﯾﮏﭘﺮده ﺑﮏ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ در ﻓﻀﺎى ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ اﯾﻦ اﻣﮑﺎن در اﺧﺘﯿﺎر ﻣﻦ ﮔﺬاﺷــﺘﻪ ﻧﺸــﺪ. ﻫﻢ ﻣﺤﺪودﯾﺖ اﺑﺰارى ﺑﻮد و ﻫﻢ ﻣﺤﺪودﯾﺖ ارﺗﻔﺎع. ﻣﻦ ﻧﻮرى ﻣﻰﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺮاى ﺻﺤﻨﻪ آﺧﺮ ﮐﻪ ﺑﺮف ﻣﻰآﯾﺪ ﻣﻨﺎﺳــﺐ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎز ﺑﻪ دﻟﯿﻞ ﻫﻤﺎن ﻣﺤﺪودﯾﺖﻫﺎ ﺧﯿﻠﻰ ﻧﺘﻮاﻧﺴــﺘﻢ اﯾﻦ ﻧﻮر را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷــﻢ. در ﻣﻮرد ﺑﺎرش ﺑﺮف ﻫﻢ ﻓﻘﻂ ﺣﺴﻰ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻧﻮر روى ﻟﺒﻪ ﻓﺮﯾﻢ ﭘﻨﺠﺮه ﻣﻰاﻓﺘﺪ را دارﯾﻢ. ﭘﺲ ﮐﺎر ﺧﺎرقاﻟﻌﺎدهاى ﻧﮑﺮدﯾﻢ، ﻧﻮر ﺳــﺎدهاى دارﯾﻢ وﻟﻰ ﺳﻌﻰ ﮐﺮدﯾﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻤﺎم اﺑﺰارﻫﺎﯾﻰ ﮐﻪ در ﻃﻮل اﯾﻦ ﮐﺎر ﻫﺴﺖ، ازﺗﻤﺎمﻋﻮاﻣﻞﺳﺎدهاﺳﺘﻔﺎدهﺣﺪاﮐﺜﺮىداﺷﺘﻪﺑﺎﺷﯿﻢ.

ادﺑﯿﺎت،ﮐﻼموﻃﺮزﺣﺮفزدنﺷﺨﺼﯿﺖﻫﺎى ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺑﺮﺧﻼف اﻏﻠﺐ ﮐﺎرﻫﺎﯾﻰ ﮐﻪ آداﭘﺘﻪ ﺷﺪه، ﺣﺎلوﻫﻮاىﺑﻌﯿﺪىازادﺑﯿﺎتﺧﻮدﻣﺎﻧﺪاردواﻧﮕﺎر ﮐﻼم ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﻣﺮدم ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ اﺳﺖ. اﯾﻦ ادﺑﯿﺎت ﭼﻘﺪر در ﺟﺮﯾﺎن ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﺘﻦ از ﺳﻮى ﺷﻤﺎ ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪ و ﭼﻘﺪر ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺷﻬﺮام زرﮔﺮ ﺷﻤﺎ را ﺑﻪاﯾﻦﺳﻤﺖﻫﺪاﯾﺖﮐﺮد؟

ﺑﺎزﻫﻢﻣﻦﺑﺎﯾﺪازﺗﺮﺟﻤﻪﺑﺴﯿﺎرﺧﻮبﺷﻬﺮامزرﮔﺮﯾﺎد ﮐﻨﻢ و ﻣﻌﺎدلﺳﺎزىﻫﺎى ﺧﯿﻠﻰ ﺧﻮﺑﻰ ﮐﻪ داﺷﺘﻪ، وﻟﻰ ﺑﻪﻫﺮﺣﺎل ﻣﺘﻦ آﻣﺮﯾﮑﺎﯾﻰ اﺳﺖ و ﻣﺘﺮﺟﻢ ﻫﻢ آن ﻓﻀﺎ را ﺑﻪ ﻓﺎرﺳﻰ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪه اﺳﺖ. ﺷﺨﺼﯿﺖﻫﺎ، ﻓﻀﺎﻫﺎ و ﺣﺘﻰ ﻟﺤﻦ ﻫﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﮑﺮده اﺳﺖ. اﻣﺎ ﻣﻦ در آداﭘﺘﺎﺳﯿﻮن ﮐﺎر اﯾﻨﻬﺎ را ﺗﻐﯿﯿﺮ دادم و ﻓﻀﺎ را ﺑﻪ اﯾﺮان آوردم. ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ اﻏﻠﺐﮐﺴﺎﻧﻰﮐﻪﺑﻪدﯾﺪنﻧﻤﺎﯾﺶآﻣﺪﻧﺪ،ﺗﺄﯾﯿﺪﮐﺮدﻧﺪو ﮔﻔﺘﻨﺪاﯾﻦﻓﻀﺎاﯾﺮاﻧﻰﺑﻮد.اﯾﻦﻧﺸﺎنﻣﻰدﻫﺪﮐﻪاﻗﺘﺒﺎس ﺑﻪدرﺳﺘﻰ ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ و اﻏﻠﺐ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ آﻣﺪﻧﺪ اﯾﻦ ﺿﺮورت اﻗﺘﺒﺎس را ﺗﺄﯾﯿﺪ ﮐﺮدﻧﺪ. اﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ اﯾﻦﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺿﺮورى ﺑﺎﺷﺪ آداﺑﺘﺎﺳﯿﻮن در ﻣﻮرد اﯾﻦ ﻣﺘﻦ ﯾﺎ ﻫﺮ ﻣﺘﻦ دﯾﮕﺮى اﺗﻔﺎق ﺑﯿﻔﺘﺪ، ﭼﻨﺎنﮐﻪ ﻣﺘﻦ اﺻﻠﻰ ﻧﻤﺎﯾﺸﻨﺎﻣﻪ »زﻧﺪاﻧﻰﺧﯿﺎﺑﺎندوم«ﻫﻤﺰﻣﺎندرﺳﺎﻟﻦدﯾﮕﺮىدرﺣﺎل اﺟﺮاﺳــﺖ، اﻣﺎ ﺑﺎ ﻓﺮﺿﻰ ﮐﻪ ﺑﺮاى ﺧﻮد ﻣﻦ ﻣﻄﺮح ﺑﻮد، اﻗﺘﺒﺎس ﺿﺮورى ﺑﻮد و ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺖ. درواﻗﻊ ﺿﺮورت اﻗﺘﺒﺎسدرﺷﯿﻮهاﺟﺮاﯾﻰﻣﺎﻧﻤﺎﯾﺎناﺳﺖ.

ﮐﺎر ﺑﺎ اﯾﻦ وﯾﮋﮔﻰﻫﺎ و اﯾﻦ ﺟﺰﯾﯿﺎت در ﺳﺎﻟﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ روى ﺻﺤﻨﻪ رﻓﺘﻪ اﺳــﺖ، در ﭘﺎﯾﺎن ﻓﺼﻞ زﻣﺴــﺘﺎن. اﯾﻦ ﭼﻘﺪر اﻧﺘﺨﺎب ﺷﻤﺎ ﺑﻮده و ﭼﻘﺪر ﺷﺮاﯾﻄﻰ ﺑﻮده ﮐﻪ وﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﺤﻤﯿﻞﮐﺮدهاﺳﺖ؟

ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺪى ﻧﯿﺴــﺖ، ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﭘﺎى آن ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﯾﺸــﻰ ﮐﻪ در ﮐﻮﭼﻪ ﭘﺎرس ﺑــﻮده و اﻻن ﯾﮏ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻣﺘﺮوﮐﻪ اﺳــﺖ، ﻧﻤﻰرﺳﺪ، اﻣﺎ ﺧﺐ ﻃﺒﯿﻌﺘﺎ ﻣﺤﺪودﯾﺖﻫﺎىﻓﻀﺎىﻓﻌﻠﻰﺗﺌﺎﺗﺮﯾﮏﻣﻘﺪاراﯾﻦﺳﺎﻟﻦ را ﺑﻪ ﻣﺎ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﮐﺮده اﺳﺖ و ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﮐﻪ اﻣﮑﺎﻧﺎت ﺗﺌﺎﺗﺮ اﻻن ﺑﻪ اﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﻰﺷــﻮد و ﻣﺎ ﻧﻤﻰﺗﻮاﻧﯿﻢ از ﺳــﻬﻢ ﻋﺎدﻻﻧﻪاى ﺑﺮاى ﮔﺮوهﻫﺎى ﺧﻮب در ﺗﺌﺎﺗﺮ اﯾﺮان اﺳﺘﻔﺎدهﮐﻨﯿﻢ.ﺧﯿﻠﻰﻣﺤﺪودﯾﺖﻫﺎراﺧﺎﻧﻪﻧﻤﺎﯾﺶواﯾﻦ زﻣﺎن آﺧﺮ ﺳﺎل و ﺷﺐ ﻋﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺮدم اﺻﻼ دﻏﺪﻏﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻧﺪارﻧﺪ ﯾﺎ ﺧﯿﻠﻰ ﮐﻢ دارﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﮐﺮده اﺳــﺖ. ﺟﺪاى از اﯾﻦ، ﭼﻨﺪ ﻣﺴﺄﻟﻪ وﺟﻮد دارد. ﺳﺎﻟﻦﻫﺎى دوﻟﺘﻰ، ﻧﻪ ﻫﻤﻪ وﻟﻰ ﺧﯿﻠﻰﻫﺎ، اﻧﮕﺎر اﺻﻼ دﻏﺪﻏﻪ ارﺗﻘﺎى ﺳﺎﻟﻦ در آﻧﻬﺎ ﻧﯿﺴﺖ و دﻏﺪﻏﻪ ﺟﺬب ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﻫﻢ ﺑﻪ آن ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﺪارﻧﺪ. در ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﻟﻦ اداره ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺗﺎ ﯾﮏ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻣﻰﺧﻮاﻫﺪ ﺷﮑﻞ ﺑﮕﯿﺮد و ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺧــﻮد را ﺟﺬب ﮐﻨﺪ و دﯾﺪه ﺷــﻮد و ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺧﻮدش را ﺑــﺮوز ﺑﺪﻫــﺪ و ﺧﻮد ﺳــﺎﻟﻦ را ارﺗﻘﺎ ﺑﺪﻫﺪ، ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻨــﺎر ﺑﺮوى و ﺟﺎى ﺧﻮدت را ﺑﻪ ﻧﻔﺮ ﭘﺸــﺖ ﺳﺮ ﺑﺪﻫﻰ؛ اﻧﮕﺎر در ﯾﮏ ﺻﻒ اﯾﺴﺘﺎدهاى و ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﺑﺮوى ﺗﺎ ﻧﻔﺮ ﺑﻌــﺪى ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺟﺎﯾﺖ را ﭘﺮ ﮐﻨﺪ. ﺑﺮﺧــﻰ ﻧﻤﺎﯾﺶﻫﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ را روﻧﻖ ﻣﻰدﻫﻨﺪ، ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﻫﻢ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﻰﮐﻨــﺪ و ﺑﻌﺪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﻰﺷــﻮى ﭼﺮا در اوج آن ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺷــﻮد و ﮐﺎرﻫﺎى دﯾﮕﺮى ﺑﯿﺎﯾﺪﮐﻪاﺳﺎﺳﺎﺣﺘﻰﺑﻌﻀﻰازﺷﺐﻫﺎﺗﻮان ﺟﺬب ﯾﮏ ﺗﻤﺎﺷــﺎﭼﻰ را ﻫﻢ ﻧﺪارد. ﺣﺘﻰ ﯾﮏ ﺑﺎزﺧﻮرد ﻣﺜﺒﺖ درﺑﺎره آن ﮐﺎر ﮔﺬاﺷــﺘﻪ ﻧﻤﻰﺷﻮد. ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﻫﻢ ﻣﺎ ﻣﺠﺒﻮرﯾﻢ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎن اﯾﻦ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺮوﯾﻢ و ﻇﺎﻫﺮا ﺑﻪ ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻌﺪ از ﻣﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﮐﺎرﻫﺎى دﯾﮕــﺮ ﻣﻰآﯾﺪ. ﻧﮑﺘﻪ ﺑﻌﺪى ﻓﻘﻂ درﺑﺎره ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ و اﯾﻦ ﺳــﺎﻟﻦﻫﺎى دوﻟﺘﻰ ﻧﯿﺴﺖ. اﺳﺎﺳﺎ ﯾﮏ رﺳﻢ و ﻣﺪى در ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺎ آﻣﺪه ﮐﻪ ﻣﻰداﻧﻢ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ ﮐﻤﺒﻮد اﻣﮑﺎﻧﺎت ﻓﻌﻠﻰ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ، وﻟﻰ ﺑﺴﯿﺎر آزاردﻫﻨﺪه اﺳﺖ و آن ﭘﺮﺗﺎﺑﻞ ﺑﻮدنﻫﻤﻪﮐﺎرﻫﺎﺑﻪﮔﻮﻧﻪاىاﺳﺖﮐﻪدرﯾﮏﺳﺎﻟﻦدو، ﺳﻪ اﺟﺮا ﻣﻰروﻧﺪ. آن ﻫﻢ درﺣﺎﻟﻰﮐﻪ ﻣﺎ اﻣﮑﺎﻧﺎت ﺳــﺨﺖاﻓﺰارى را ﺑــﺮاى ﭼﻨﯿﻦ ﻗﻀﯿــﻪاى ﻓﺮاﻫــﻢ ﻧﮑﺮدهاﯾﻢ. اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ﻓﺸﺎرﻫﺎى زﯾﺎدى ﺑﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪان ﺗﺤﻤﯿﻞ ﻣﻰﮐﻨﺪ. از آن ﻃﺮف ﻫــﻢ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺳــﺎﻟﻦﻫﺎ دﻏﺪﻏﻪ ﺑــﻪ ﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﺸــﮑﻼت اﯾﻦ ﻗﻀﺎﯾﺎ را ﻧﺪارﻧﺪ. اﯾﻦ ﻣﺸــﮑﻼت ﺑﻪ ﺗﻮ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﻣﻰﺷــﻮد، ﻫﻨﺮﻣﻨﺪان در دﺳــﺖ و ﭘﺎى ﻫــﻢ ﻣﻰﭘﯿﭽﻨﺪ، ﺗﻮ ﻣﺠﺒﻮرى از ﺑﺴــﯿﺎرى از اﯾﺪهﻫﺎىﺗﺼﻮﯾﺮىواﺟﺮاﯾﻰ ﺻﺮفﻧﻈﺮﮐﻨﻰ،درﻋﯿﻦﺣﺎلﻫﺮ ﺷﺐﺑﺮاىاﺟﺮاﻓﺮﺻﺘﻰﺑﺮاىآﻣﺎده ﮐﺮدن و رﺳﺎﻧﺪن ﮐﺎر ﻧﺪارى، ﺗﻤﺎم اﯾﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﻣﻰﺷﻮد و اﺻﻼ ﭼﯿﺰ ﺟﺎﻟﺒﻰ ﻧﯿﺴﺖ. ﻫﻤﻪ اﯾﻨﻬﺎ در ﺷﺮاﯾﻄﻰاﺳﺖﮐﻪاﻏﻠﺐﺳﺎﻟﻦﻫﺎﺑﻪ ﻏﻠﻂ دو اﺟﺮا و ﺳﻪ اﺟﺮا ﻣﻰروﻧﺪ. اﯾﻦ ﺷﮑﻞ از ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﻨﺪ. ﻓﺮﺻــﺖ اﺟــﺮا در ﺳــﺎﻟﻦﻫﺎى ﺣﺮﻓﻪاىﺑﺎﯾﺪﺑﻪﮐﺎرﻫﺎىﺣﺮﻓﻪاى اﺧﺘﺼﺎﺻﻰ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ و ﮐﺎرﻫﺎﯾﻰ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠــﻪ ﺣﺮﻓﻪاى ﺷﺪن ﻧﺮﺳﯿﺪهاﻧﺪ ﻧﯿﺎزى ﻧﯿﺴﺖ در ﺳﺎﻟﻦ ﺣﺮﻓﻪاى اﺟﺮا ﺑﺮوﻧﺪ. اﯾﻦ ﺷــﮑﻞ ﭼﻨﺪ اﺟﺮاﯾﻰ در ﯾﮏ ﺳــﺎﻟﻦ، ﮔﺮوه ﻣﺎ را واﻗﻌﺎ اذﯾﺖ ﮐــﺮد و ﻣﻦ ﻧﻤﻰﺗﻮاﻧﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﮔﻼﯾﻪاى را ﺑﻪ زﺑﺎن ﻧﯿﺎورم.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.