نقش تیلرسون در دولت ترامپ

Shargh - - جهان -

نقش «رکس تیلرسون»، وزیر خارجــه آمریکا، طــی چند هفته پس از تعیین او به این مقام کاملا در حاشــیه قرار داشــت. در این دوره تیلرســون حتــی از بحران استعفای «مارک فلین»، مشاور امنیت ملی، برای توســعه نقش خود در تصمیمسازیهای وزارت خارجه اســتفاده نکــرد؛ حال آنکه همیشــه بین وزارت خارجه و مشــاوران امنیت ملی در بسیاری از موارد رقابت وجود داشت. بالاترین این رقابتها در دولت نخست «ریچارد نیکسون» و بهویژه بین «هنری کیســینجر»، مشــاور امنیــت ملی وقت و «ویلیام راجرز» وزیر خارجه او، بود.

حتی وقتی کاخ ســفید بودجــه وزارت خارجه را تقلیل داد، رکس تیلرســون هیچ واکنشی نشان نداد. این در حالی اســت که کاهش بودجه کاملا بر قدرت ایــن وزارتخانه و نقــش آن تأثیر خواهد گذاشت. همچنین تیلرسون در بسیاری از دیدارهای مهمی که مقامات کاخ سفید با میهمانان خارجی داشتند، حضور پیدا نکرد؛ موضوعی که به عملکرد کاملا ضعیف وزیر خارجه تعبیر شد. همین رویکرد در ســفرهای تیلرســون به آلمان برای حضور در نشســت وزیران خارجه دولتهای گــروه 20، بین 15 تا 17فوریه گذشــته نیز مشــاهده شــد. در آن نشست او نتوانست به انتظارها پاسخ دهد و برای مثال جواب قانعکنندهای به پرســش مهمی بدهد که در اذهان چرخ میخورد و از او میخواســتند معنای شــعار «نخســت آمریکا» و تأثیــر آن را بر سیاســت خارجی این کشــور توضیح دهد. با این همه رفتار او از زمان ســفر آسیاییاش کمی تغییر کــرد. او ابتدا به ژاپن و کرهجنوبی و ســپس چین سفر کرد و درنهایت در نشست ائتلاف بینالمللی واشــنگتن علیه تروریسم در 22 مارس حاضر شد. تیلرسون در سفر اخیر خود تا حدودی موفق بود و توانست پیامی روشن مبنی بر تعهد ایالات متحده به حمایــت از ژاپــن و کرهجنوبی بدهــد و بدون اینکه خشم چینیها را برانگیزد، در پکن مذاکراتی با مقامات این کشــور داشــته و مقدمات سفر آتی رئیسجمهور این کشــور به آمریکا را فراهم کند. تیلرسون همچنین توانست در این دیدارها بهنوعی بر تعهد آمریکا نسبت به ژاپن تأکید کند که نگرانی رهبران چین را در پی نداشته باشد زیرا او دراینباره بر ســه نکته مهم تأکید کرد: یکی پیامدهای ناشی از سیاســتهای حمایتــی آمریکا از تجــارت آزاد بینالمللی کــه محور اصلی سیاســت اقتصادی چین را هم تشــکیل میدهــد. دوم، عدم تحریک چین درباره سیاســتهای ترامپ نسبت به تایوان و نپرداختن به خبرهــای نگرانکنندهای که درباره ارسال ســلاحهای آمریکایی به تایوان منتشر شده بود. ســوم اینکه مســئولیت مهار بلندپروازیهای اتمــی کرهشــمالی را بــر دوش چیــن انداخت و گفت دولت ترامپ در مقابله با برنامه هستهای و موشکی کرهشمالی اولویت را به برخوردهای چین با این کشور میدهد. تیلرسون همچنین تا حدودی موفق شــد نگرانی چین را نســبت به تغییرات در دولت جدیــد آمریکا برطرف کنــد هرچند ترامپ در ایــن بــازه زمانی کمکــی به مأموریت دشــوار وزیــر خارجهاش نکرد. او حتی در طول این ســفر بــا توییتهای خودش پکن را بیش از پیش نگران کرد زیرا در آستانه سفر وزیر خارجهاش توییت کرد که چین برای مهار خطر تســلیحاتی کرهشــمالی هیــچ کاری نمیکنــد. امــا تیلرســون دراینباره زبانی نرمتــر به کار برد و چینیهــا را ترغیب کرد با واشــنگتن برای کاهش تنشها در شــرق آسیا همکاری کنند. او هرچند یادآور شــد واشنگتن در مقابله با سیاستهای تجاوزگرانه کرهشمالی هیچ تردیدی به خود راه نمیدهد اما درعینحال گفت درهــا به روی یک توافق با دولــت پیونگیانگ باز اســت. پررنگشــدن نقش تیلرســون در این سفر امــا الزاما به این معنا نخواهــد بود که او در آینده بازیگــری اصلی بوده یــا در تصمیمســازیهای مهم نقش خواهد داشــت. روشــن اســت که او نمیتواند دراینباره نقشــی جوهری داشته باشد مگــر آنکه تــلاش بیشــتری کند تــا رهنمودهای زیادی را که همچنان از خارج از نهادهای سیاسی ســنتی آمریکا میآید و با هــم فاصله زیادی دارد بــه یکدیگر نزدیک کنــد. او دراینباره با ژنرالهای کارکشتهای که اصلیترین پستها را در نهادهای سیاســت خارجی آمریکا به دست دارند، اختلاف دارد؛ ازجملــه «دیوید متیس» وزیــر دفاع و «اچ. آر.مکمستر» مشــاور امنیت ملی این کشور. توجه داشته باشیم که هرچه فعالیت این دو نهاد بیشتر شــود اهمیت نقش آنها نیز دوچندان خواهد شد. این در شــرایطی اســت که ترامپ اولویت اصلی خود را به مقابله با تشــکیلات داعش و تروریسم در کل اختصاص داده و تکیه بر ابزارهای نظامی را بر ابزارهای دیپلماتیک حداقل در دوره کوتاهمدت آینــده ترجیــح میدهــد. کاهش بودجــه وزارت خارجــه آمریــکا و در عوض افزایــش 10درصدی بودجه وزارت دفاع تنها نخســتین نشانههای این اولویت بود.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.