مناظرهها جایی برای اشاعه اکاذیب نشود

Shargh - - سیاست - نعمت احمدی

حضور و نمایش و بیــان وعدههای انتخاباتی از طریق رســانهها، فرصتی اســت که توانِ نرمافزاری و ســختافزاری اشــاعه خبر را در اختیار کاندیداها قرار میدهــد تا بتوانند از ایــن بلندگو، صدای خود را به گوش تمامی جمعیــت انتخابکننده در ایران برســانند. در این میان، برنامههای مناظراتی، قطعا از تعداد مخاطب بیشــتری برخوردار خواهند بود و حتــی وعدههای جزئی و مــوردی کاندیداها در این برنامهها به گوش مردم میرســد. اینجاست که به باور من باید نگــران وعدههای دروغین و حرفهای کذب بــود. بر این باورم که ایــن مناظرهها باید فاقد وصف کیفری باشــند و نباید از طریق این کانالهای پرمخاطب، اشــاعه اکاذیب شود چراکه طرح چنین وعدههای پوشــالیای از طریق صداوسیما میتواند توهمــی را در جامعه پخش کند کــه فردِ مدعی از جامهعملپوشــاندن به آنها خــود را مبرا میداند؛ اگرچــه همگان میداننــد چنیــن ادعاهایی اصولا قابلیت اجرا ندارند. در میــان وعدههای انتخاباتی، از ایجاد یک میلیون شــغل ســخن به میــان آمده. اگر براســاس آمارهای جهانی، سرمایهگذاری ایجاد هر شــغل را همان 10 هــزار دلار در نظر بگیریم، آیا فرد مدعی اندیشیده است که چطور میخواهد یک میلیون شــغل در کشــور ایجاد کند؟ آیا میداند که دولت برای این کار اصولا چقدر سرمایه دارد؟ به نظر میرســد این وعدهها صرفا برای انتخابات طراحی میشــوند و متأســفانه میتوانند با مطرحشــدن از طریق رســانهها، توهمی را در جامعه منتشــر کنند کــه بعدها دامــنِ مردمی را میگیرد کــه دل به آن بســتهاند و طبعا از دولت منتخب میخواهند چنین وعدهای را عملی کند اما با مطرحشدن واقعیتها، سرخورده خواهند شد.

دربــاره پرداخــت یارانهها نیز چنیــن وعدههای دروغینی در حال انتشــار هســتند درحالیکه مردم میدانند ایــن وعدهها با ذات پرداخــت یارانهها در کشــور، تناقض دارنــد. اگر میزان یارانــه وعده داده شــده را در جمعیت یارانهبگیر کشور ضرب کنیم و عدد حاصل را در 12 ماه ســال در نظــر بگیریم، به روشــنی معلوم میشــود که این شــعار انتخاباتی تــا چه میــزان با واقعیتهــای آمــاری و عددی و درآمدی کشور ناسازگار است. اگر چنین پیامهایی از طریق تلویزیون به گوش مردم برســد، یا صداوسیما اجازه انتشــار آن را بدهد، به راحتــی از طریق دیگر دسترســیهای مجــازی به مقوله خبــر، مطلب در اختیار مردم قرار میگیرد و آن زمان اســت که توهم بهوجودآمــده در جامعــه، میتواند حتی اشــاعه اکاذیب تلقی شــود. حال آنکه قانونــی هم در این زمینه برای بررســی وعدههای مطرحشده انتخاباتی نداریــم. متأســفانه نبــود ایــن قانون باعث شــده افرادی که در جایگاه تصمیمگیریهای کلان کشــور مینشــینند، با وعدههایی به کارزار انتخابات بیایند و آرایی را کســب کنند اما هیــچگاه در برابر وعدههای خود پاسخگو نباشــند. بنابراین توصیه من این است که بــه جای آنکه به دنبــال دولتهای خدمتگزار باشــیم، دولتهایی را بخواهیم که پاسخگو هستند؛ چراکــه خدمتگزاری، شــأن تصمیمگیری ندارد اما پاســخگویی، به این معناســت که دولــت میتواند بــا طــرح و برنامهریزی پیش برود و موظف اســت نسبت به درســت یا غلط بودن وعده خود به مردم پاســخگو باشــد. همچنین این امیدواری وجود دارد که با برگزاری مناظرههای انتخاباتی در صداوسیما، کاندیداها از یکدیگر بخواهند که نسبت به آمارهای مطرحشــده، وعدههــا و شــعارهای انتخاباتی و... پاســخگو باشــند تا معلوم شــود هر وعدهای با چه قصد و نیتی به مردم داده میشود.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.