آموزگاران برای اندیشه سنجشگرانه و اخلاق

Shargh - - تختهسفيد - مهدی بهلولی عضو کانون صنفی معلمان استان تهران

مــا در ایــران دو تــا روز آموزگار داریــم؛ یکی دوازدهم اردیبهشــت خودمان اســت و یکی هم پنجم اکتبر، روز جهانی آموزگار. یونســکو هر ســاله و به فراخور پنجم اکتبر پیامی میدهد؛ بــرای نمونه: «آموزگاران برای برابری جنســیتی » (2011( یا » به ســود آموزگاران موضع بگیرید »! (2012( یا واپسین پیامش در سال 2016: «ارجنهادن به آموزگاران، بهبود جایگاهشان». به پیروی از یونسکو و فراخور دوازدهم اردیبهشت میتوان پیامهای اینچنین داد: «آموزگاران برای اندیشــه سنجشگرانه و اخلاق» یــا «بهبود آموزش و زندگی آموزگاران را در صدر سیاســتها بگذارید.» اما یک نکته مهم در اینجا این اســت که اگر ما آموزگاران، خواهان بهبود جایگاهمان هســتیم باید ســهم خود را در این فرایند بپذیریم. این سخن بــه معنای نادیدهگرفتن نقش حکومت و وظیفههایی که در این راســتا برعهده دارد، نیست اما خود ما آموزگاران هم یک سازه مهم در این میانه هســتیم. روز- یا بهتر بگویم هفته- آموزگار برای ما آموزگاران میتواند زمانی باشــد برای بازاندیشی به نقشهای اجتماعی، فرهنگی و سیاسی که میتوانیم داشــته باشیم. یک آموزگار یک روشنفکر است کسی که به گفته هنری ژیرو، آموزششناس نامی آمریکایی، مسئول روایتهایی است کــه میآفریند. ما آمــوزگاران نباید از یاد ببریم که «از اســب افتادهایم از اصل که نیفتادهایم»- یا دســتکم نباید بگذاریم که بیفتیم. روز آموزگار فرصتی است تا یادی کنیم از آموزگار- روشنفکران بزرگی همچون پرویز شهریاری یا محمد بهمنبیگی که از قضا روز درگذشت آنان در همین ماه اردیبهشت اســت. چنین الگوهای بزرگی میتوانند سرمشق آموزشگری ما باشــند و به یادمان آورند که یک آموزگار، یک ماشــین خودکار انتقال یکسری اطلاعات به مغز دانشآموزان نیست. اگر ما آموزگاران خواهان نقش بیشــتری در آموزش و در جامعه هســتیم نباید دست روی دست بگذاریم و تنها از زمین و زمان گلایه کنیم؛ ما باید به یک بازاندیشی بنیادین درباره خودمان دست زنیم.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.