جشنواره جهانی فیلم، یک فستیوال معتبر و استاندارد

Shargh - - سیاست -

مهرزاد دانش:

معمــولا وقتی از اقدامات مثبت در حوزه ســینما در دوران دولت حســن روحانی یاد میشــود، عموما به دو نکته بازگشایی خانه سینما و نیز راهاندازی گروه هنر و تجربه اشــاره میکنند. این دو، البته قدمهای مهمی در مهار بحرانهای صنفی و نیز سامانیافتهترشــدن وضعیت اکران فیلمهای خاصتر بودنــد، ولی یک اقدام دیگــر که جلوهاش را همین هفته گذشته شــاهد بودیم، معمولا در این یادآوریها فراموش میشــود و آن عبارت از احیای بعد بینالمللی جشنواره فیلم فجر است؛ روندی که اکنون سومین دورهاش نیز ســپری شد و مخصوصا از سال قبل که ســیدرضا میرکریمی متولی اداره آن شد، نشــانههای ارتقا و بهبود بهروشنی در فضایش هویداست.

جداســازی بخش خارجی جشــنواره فیلم فجر از بخش داخلی، با وجود اینکه منتقدانی داشــت و دارد، اقدامی بســیار درســت بود. واقعیت آن است که جشــنواره فجر ما که هر ســال بهمنمــاه برگزار میشــود، کمتر نشــانی از یک فســتیوال سینمایی شســتهرفته با معیارهای متعــارف دارد و علت آن هــم به کارکرد پیچیدهای برمیگردد که در بافت این محفل تنیده شــده و قرار اســت انتظارات و توقعات قشــرهای زیادی را فراتر از حد و حدود یک جشنواره سینمایی تأمین کند. این جشــنواره، نامش جشنواره اســت؛ ولی موقعیت وجودیاش به یک دورهمی و محفل هنری، مدیریتی، صنفی، سیاسی، دیپلماتیک، اقتصــادی، جامعهشناســانه و... نزدیکتــر اســت. در جشــنواره فجر قرار اســت بیلان سیاستگذاری یکساله مدیران ســینمایی ارشاد در معرض ارزیابی ناظــران قــرار داده شــود، وضعیت جــواز نمایش فیلمها معلومتر شــود، فیلمسازها در بازخوردهایی کــه از مخاطبان میبیننــد اصلاحــات مقتضی در آثارشان انجام دهند، سینمادوستان یا علاقهمندان به سلبریتیهای سینمایی به تفریحشان برسند، منتقدان سینمایی نقدشــان را بنویســند، جناحهای سیاسی بیانیههای خود را به بهانه نفی و اثبات فیلمها علیه یا له دولت بنویســند، اکران ســال آینده مشخصتر شــود و... در چنین وضعیت پرزاویهای، حالا اگر قرار باشــد فیلمهای خارجی هم در زمینههای مختلف منطقهای، موضوعی، هنری، تاریخی و... به نمایش درآینــد و با هم رقابت کننــد، کار به همان اوضاعی میکشد که تا قبل از دولت یازدهم برقرار بود: اینکه عموم ایــن آثار دیده نمیشــد و در غبــار بحبوحه و جنجالهــای جــاری در بخش فیلمهــای ایرانی اهمیتشان گم میشد.

کار بزرگ میرکریمی و همکارانش در اعتباربخشی دوبــاره به وجهه بینالمللي این جشــنواره از طریق اختصــاص زمان و مــکان جداگانه برگــزاریاش از یــک طــرف و تمرکزســازی و طراحــی هدفمند بر معرفــی و نمایش فیلمهای مطرح جهــان فارغ از گندهنماییهــای بیبرنامــهای که تا قبــل از این در نمایش غیرمنضبط هــر فیلمی از هر کجا برقرار بود از طرف دیگر شکیلسازی استاندارد کموکیف حضور علاقهمندان در جشــنواره و نظم قابل تحســین امور رســانهای آن از جانبی دیگر، حالا دیگر این اطمینان را به وجود آورده است که میتوان به افقهای بالاتر و مهمتر در سالهای بعد اندیشید. جشنواره جهانی فیلم فجر، حالا یک فســتیوال منطبق بر تعریفها و معیارهای فرهنگی و جهانی اســت و این دســتاورد اندکی نیست. بله... محفلهایی هم هستند که عمدتا بنا بر وابستگیشــان به عناصر جناحی و قدرتخواه دولت پیشــین، همواره با غرولندهای رقتبار در باب اینکه هزینه فلان بخش چقدر شــد و چرا همســایه باجناق پسرعموی مدیر فلان بخش در جشنواره دارد راه میرود و چرا فلان فیلم ترســناک ما را نترســاند، وظیفه تشکیلاتی/سیاســی خود را انجام میدهند و صدالبته عرض خود میبرند، بیآنکه زحمت کسی

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.