پیروزی سناریوی جناح راست حزب سوسیالیست

Shargh - - جهان - اردشیر زارعیقنواتی

دور اول انتخابات ریاســتجمهوری فرانســه با رســیدن «امانوئل ماکرون» و «مارین لوپن» به دور دوم در حالی پایان یافت که کاندیدای دو حــزب اصلی برای اولین بار در تاریــخ جمهوری پنجم از صعود به مرحله بعــد بازماندند. در این دور از انتخابــات کاندیدای ائتلاف چپ «ژاک لوک ملانشــون» نیز بهعنوان پدیده این دوره از انتخابات با کسب بیش از 19 درصد رقابت تنگاتنگی را برای رسیدن به مرحله دوم داشت که بنا بر دلایلی ناکام ماند.

جناح راست حزب سوسیالیســت اولاند–والس که از کاهش اعتبار و شکســت قطعی خود در انتخابات ریاستجمهوری این دوره مطمئن بودند، از یک ســال پیش با ســرمایهگذاری روی امانوئــل ماکرون، وزیر اقتصاد دولت خود بهعنوان یک کاندیدای مســتقل، جایگاهی را شکل دادند که بخشــی از آرای اپوزیســیون را در سبد رأی کاندیدایی تضمین کننــد که هم از طیف آنان بود و هم بســیاری میپنداشــتند او نماینده مستقلی است که خواهان تغییرات بزرگ است.

پیــروزی ماکــرون در دور اول حاصــل همین بــازی زیرکانه جناح راســت حزب سوسیالیســت بود و هماکنون تقریبا مشخص شده است پیروزی «بنوا آمون» در رقابتهای مقدماتی درونحزبی هم تابع همین بازی رقم خورده اســت. دلیل این موضوع هــم در حمایت تقریبا تمام الیگارشــی حزب سوسیالیســت از جمله اولاند و والــس از ماکرون در همان دور اول بود که با نقض اصول تشــکیلاتی و پرنسیبهای حزبی بنوا آمون را ترک کردند و به اردوی او پیوستند.

شاید گفته شــود پیروزی بنوا آمون در رقابتهای درونحزبی طبق معیارهای مرسوم رقم خورده است و هیچ طراحی از پیش تعیینشده در این بازی دخیل نبوده است. اما هماکنون که هیجانها و تلاطمهای اولیه فرونشسته است با رجوع به شواهد موجود مشخص میشود که از همان ابتدا گویا قرار نبود جناح راست و اصلی حزب سوسیالیست با کاندیدای مشخص در دور اول شرکت کند.

در رقابتهای درونحزبی در مرحلــه اول روز 22 ژانویه بین هفت نامزد سوسیالیست انجام شــد که همگی به غیر از بنوا آمون در جناح راســت و میانه حزب بودند که در پایان رأیگیری والس و آمون بیشــتر از دیگران موفق به کســب رأی شــدند و مطابق ضوابط حزبی به دور دوم راه یافتنــد. نکته جالــب دراینمیان رأی جمعی جناح راســت و میانه حامی وضع موجود بود که نزدیک به دوســوم آرای ریختهشــده به صندوق را شــامل میشــد. امــا در دور دوم اتفاقی افتاد که شــاید برای بســیاری غافلگیرکننده بود ولی امروز با توجه به کوچ بسیاری از سوسیالیســتها به اردوی ماکرون در همان زمان نشانههای یک «خط موازی» بین الیگارشــی حزب سوسیالیست و کمپین ماکرون را میتوان مشاهده کرد.

حقیقت همیشه همان چیزی نیست که در عالم واقع به نظر میآید و این موضوع در حوزه سیاست از اهمیت بیشتری برخوردار است. حالا اگر به صحنه انتخابات دور اول فرانســه نگاه کنیم دو وجه از حقیقت نشــان داده میشود که با تغییر در نحوه بازی حزب سوسیالیست تمام قاعده بازی و نتیجه کنونی را بدون شــک دگرگــون میکرد. در حالت اول اگر طبــق پیشبینیها و تصمیم جمعــی ارکان حزبی در تجمیع آرای جنــاح راســت درون حــزب، آمانوئل والس بهعنــوان کاندیدای اصلی وارد میدان رقابت میشــد هرچند او به واســطه ســقوط اعتبار حزب سوسیالیســت توان کســب رأی در مرز 20 درصد را نداشــت اما میتوانســت حدود هشــت تا 10 درصد آرای کنونی ماکرون را به خود اختصاص دهد و او را نیز از رسیدن به دور دوم باز دارد.

همچنیــن در حالــت دیگــر بــه دلیــل اینکــه جناح چــپ حزب سوسیالیســت بهشــدت از وضع موجود و بهویژه دوران نخستوزیری والــس ناراضی بود، بســیاری از آنان به او رأی نــداده و بدون تردید به ســمت اردوی ملانشــون میرفتند. نکته با اهمیــت موضوع دقیقا در همین اســت که در این شرایط دوقطبی راســت افراطی )لوپن( و چپ رادیکال )ملانشــون( در دور دوم اتفاق میافتاد؛ درست همانگونه که اولاند در آخرین پیام خود خطاب به مردم فرانسه بهصراحت میگوید: «رسیدن ملانشون و لوپن به دور دوم بزرگترین خطری است که سیستم را تهدیــد میکند». هماکنون در دور دوم رقابــت بین امانوئل ماکرون، نماینده حفظ وضع موجود و نئولیبرالیســم، از یک طرف و مارین لوپن، نماد ملیگرایی افراطی فرانسه، از طرف دیگر رقم خورده است. حمایت یکجانبه احزاب سیســتمی از ماکرون و ترساندن مردم از هیولای لوپن همان قاعده بازی اســت که از ابتدا در ســناریوی جناح راســت حزب سوسیالیست تعیین شده است. حتی بنوا آمون که سرسختانه از مذاکره حول ائتلاف با ملانشــون سر باز زد، اولین کسی بود که چند دقیقه بعد از اعلان اولیه شمارش آرا، قاطعانه از ماکرون حمایت کرد و به دنبال او سریال حمایتها از دو حزب اصلی سوسیالیست و جمهوریخواهان و بسیاری از شخصیتهای سیاسی هم به طرف «پسرک طلایی» سیستم و پاسدار حفظ وضع موجود به راه افتاد.

این سیستم ترکخورده جمهوری پنجم دوباره میخواهد سناریوی ســه دوره قبــل را تکرار کند کــه در دوقطبی «ژان مــاری لوپن» پدر با «ژاک شــیراک» حامی نظم موجــود همه احزاب و مردم را پشتســر شیراک بهصف کرد. اختلاف آرای شــیراک با 82 درصد در مقابل آرای 18 درصــدی ژان مــاری لوپن در آن دوره چراغ ســبز و چک ســفیدی بود که به نئولیبرالیســم فرانسوی داده شــد که امروز نتایج مخرب آن را میتوان مشــاهده کرد. در وضعیت کنونی کــه هر دو کاندیدای دور دوم «تجســم فاجعه» در قالــب تثبیت وضع موجــود حتی در قالب راســتگراتر از دولت اولاند و همچنین راســت افراطی است، این نظر ژاک لوک ملانشون مبنیبر عدم حمایت از این دو کاندیدا بهترین واکنش و موضعگیری بوده است.

فرانســه برعکس آمریکا دارای یک تاریخ غنی سیاســی و میراثدار «انقلاب کبیر» و جنبش «کمون پاریس» اســت و هیچ نیرویی از جمله ماریــن لوپن قادر نخواهد بود نوعی از «ترامپیســم» آمریکایی را در این کشــور پیاده کند. بــه همین دلیل ناراضیان از وضــع موجود میتوانند ضمن پشتکردن به هر دو کاندیدای نامطلوب فعلی یک مبارزه مدنی منفی را برای هشــدار و اصلاح سیستم موجود مدنظر قرار دهند. عدم اســتقبال رأیدهندگان در دور دوم برای رفتن پــای صندوق رأی برای انتخــاب بین «بد» و «بدتر» و همچنین نزدیکی آرای این دو کاندیدا، یک پیــروزی برای منتقدان و مخالفان وضع موجود خواهد بود که در آینده به دلیل درپیشبودن انتخابات پارلمانی فرانســه در ماه ژوئن میتواند بسیاری از سیاســت و برنامههای نئولیبرالیستی و راست را مورد تهدید جدی قرار دهد.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.