تبلیغ درست رفتار یک منتظر

Shargh - - اقتصاد -

برای انجام آن در کنار اعمال عبادی خویش احساس تکلیف میکند، بر آگاهان و عالمان قوم اســت که در برابــر اینگونه امور جمعی مســئولنه برخورد کنند و همتشان بر این قرار گیرد که سنتهای حاکم بر جامعه را نقد کنند. چهبسا در مسیر طولنی تاریخ، پیرامون یک ســنت، زنگارها و انحرافاتی شکل بگیرد و از خلوص آن بکاهد. ایــن فراگرد میتواند ســنت انتظار فرج را نیز تهدید کند. پرســش این اســت که برای رسیدن به یک انتظار مطلوب، چگونه بایــد بود و چه کاری باید انجام داد؟ آیا تاکنون خود را بهعنوان یک منتظر، نقد کردهایم؟ منتظر حقیقی چه صفاتی باید کســب کند؟ بــه چند نمونه رایج در آداب انتظار اشــاره مختصری میشود تا عرصه برای پیشــنهادهای بهتر مهیا شود. اغلب دیده شــده در مجالس و منابر به اموری تأکید میکنند که از جنس کمیت اســت. مناسبتر بود که بیش از پرداختن به گزارههایی مثل کبر سن و یا تعیین مکان زندگی امام منتظر، بر این کیفیت تأکید میشــد که هــر یک از ما در جغرافیای زندگی و ســن خویش تا چه حد در مســیر برآوردن خواستهای آن حضرت گام برداشتهایم؟ اینکه با امکانات، تواناییها و جایگاه اجتماعی، چگونه میتوان بــه مختصات زندگی یک منتظــر واقعی، صــورت عینی بخشــید. در یک مثال امروزی اگر منتظر حقیقی، یک فیلمســاز باشد از خود بپرسد آیا تاکنون توانســته اثری خلق کند که در زمان اســتقرار دولت مهدوی، اعتبار آرشیوشــدن و نمایش مجدد پیدا کند؟ آنچه در آثار یا مجالس به نام حضرت خوانده یا شنیده میشود کاربرد مؤثری برای منتظران ندارد. نقلقول مناقشــهبرانگیز مکان زندگی حضرت، طــرح مبهــم ازدواج یا توصیف نــوع و رنگ لباس و خیمه و مرکــب آن مقام عالی ولیــت، کدام حرکت فردی و اجتماعی رامی تواند باعث شــود؟ اخباری از این دست، عموما از منابع کماعتبار یا با سند ضعیف و براســاس ظن و گمان راویان است. برای مثال گفتن از جزیره خضرا بهعنوان محل زندگی اهل و طایفه ایشان با اوصاف ســنتی قدیم، جز ایجــاد توهم یک فاصله تاریخی، چه رهاوردی برای مشتاقان حضرت میتواند به بار آورد؟ کار بــزرگ مبلغان دینی میتواند عبوری بزرگ از «چهره» به «ســیره» امام عصر )عج( باشد تا براساس آن اثری محسوس در زندگی اخلاقی و آرمانی منتظــران پدید آید. نکته دیگر که معمول از آن غفلت میشــود تأکید بر تقرب الهی و تکبیر پروردگار است، رسیدن به این رمز وصل نیایش ربانی به خودی خود همسویی و همراهی با زمزمههای شبانه غایب منتظر است، زیرا در سیره ایشان و اجداد طاهرش بیش از هر امری گفتوگو با معبود و استعانت از آن فیاض ربوبی اصل اســت و پافشاری و مداومت بر خواندن مناجات شعبانیه در این ماه معظم که ولدت آن حضرت در آن واقع شده یکی از اولویتها میتواند باشد که از منابع اصیل پیشــوایان دین به دست ما رســیده و متأسفانه در محافل جشــنی که به مناســبت میــلاد مبارک آن امــام منجی در میهنمان برپا میشــود تقریبا مهجور و ناگشــوده باقی مانده اســت. با وجود سفارشهای مستقیم و بیواســطهای که از سوی پیشوایان امت بر اهمیت مناجات شعبانیه شده، در رسانهها و بلندگوها، توصیه چندانی بر خواندن و فهم این دعای ارزشــمند نمیشود و بیشتر بر تحریک احساسات تکیه میشود. درحالیکه پیام اصلی این مناجات آن اســت که پیش از هــر اقدامــی، یک منتظــر باید به مقام خاکســاری و بندگــی به درگاه حضــرت حق برســد و در معدن عظمت الهی مســتغرق شــود، تا با ندیدن آنچه غیر اوســت به حریم برگزیدهترین بنده صالح خدا راه یابد. منتظر حقیقی تمنــای رابطه بندگی و اخلاصورزی با معبود ازلی را جســتوجومی کند؛ همان مهمی که در مناجات گهربار شــعبانیه بهطور جامع آمده است. نیک است بهعنوان حسن ختام مطلب به بخشهایی از این نجوای عاشــقانه و توحیــدی بپردازیم: «خدایا! بــر محمد و خاندان محمد درود فرســت و شــنوای دعایــم باش آنگاه که میخوانمت و صدایم را بشــنو در آن دمــی کــه صدایت میکنم و بــه من توجه کن هنگامی که با تو مناجات میکنم، همانا به ســوی تو )از هرچه غیرتوســت( گریختم و در حال درماندگی و زاری در برابرت ایســتادم... و مرا از کسانی قرار ده که ذکرت را همواره بر زبان دارند و پیمانت را نمیشکنند و از سپاســت غافــل نمیشــوند و فرمانت را ســبک نمیشمارند. خدایا مرا به نور عزت بسیار زیبایت برسان تا عارف به وجودت گردم و از غیر تو رویگردان شــود و از تو اندیشه و حذر کنم، ای دارای بزرگی و بزرگواری.»

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.