گفتوگو با « » آنوآممرچايمسكکای،درباايا ب خرهطلارتنمتاحدهكعدتازرترايمپن؛ كشور جهان

Shargh - - جهـان - ترجمه: فرهاد مرادی

آیا عدم توجه کافی کلانرسانهها به تغییرات آبوهوایی و گسترش تسلیحات هستهای مایه نگرانی شما نیست؟

اگر میخواهید درباره ســلاحهای هســتهای بدانید، یا اینکه دستگیرتان بشــود که چرا حرفــی از این موضوع به میان نمیآیــد، نگاهی بیندازید به «مجموعه پژوهشهای دانشمندهای هستهای» که اول ماه مارس امسال منتشــر شــد. در آنجا مقالهای چشــمگیر وجود دارد به قلم دو کارشناس واقعی: هانس.ام.کریســتینس و تِد پاســتال از مرکــز مطالعات تکنولوژی ماساچوســت. در واقع موضوعی که این دو کارشناس به بحث میگذارند، این اســت که در دولت «باراک اوباما»، و تحت برنامه نوســازی این دولت، یک دســتگاه ردیابی جدید اختراع شد که دولت دونالد ترامپ گسترش آن را با شــدت و حدت بیشــتری دنبال میکند. چنین چیــزی خیلی خطرناک است. اطلاعات فاششــدهای – که پایه ادعای این دو کارشناس را تشکیل میدهد – ثابت میکند سیســتم موشــکی آمریکا در یک چشم بههمزدن میتواند دخل سیســتمهای دفاعی روســیه را بیاورد. چنین چیزی قدرتی بیش از اندازه ویرانگر محسوب میشــود و روسیه نیز بهخوبی میداند در برابر این قدرت ویرانگر حتی توان هســتهای هم نمیتواند بازدارنده باشد؛ بنابرایــن وضعیت پیشآمــده به یک چیز دلالــت دارد: یک تهدید کوچک علیــه روسها میتواند آنها را به پیشدســتی در حملــه وادارد؛ چون در غیراینصورت مرگشــان حتمی اســت. معنای این اتفــاق را هم که دیگر میدانید؟ همه ما میمیریم.

«نیویورکتایمز» و باقی کلانرسانهها – طبق روال همیشه – آمریکا و حمله اخیر ترامپ به ســوریه را ســتایش میکنند؛ درعینحال ضجه میزنند و سیاســت خارجی ترامــپ را ازجملــه بداههنوازیهای وی میدانند. با این اوصاف انتخاب اعضای کابینه من را به یاد دولت بوش پســر میاندازد. آنها ادعا میکنند در حال مبارزه علیه تروریسم و مقابله با گسترش سلاحهای هستهایاند؛ ولی به نظر میرسد مشغول تشدید و افزایش این موارد باشند.

بهطور قطع آنها در حال مبارزه علیه گســترش ســلاحهای هســتهای نیستند؛ چون اگر چنین ارادهای از جانب آنها وجود داشت، میتوانستند به جای پرداختن به موضوعاتــی پیشپاافتاده اقدامات مؤثرتری انجام دهند. بهعنوان مثال پرونده هســتهای ایران – که البته هیــچگاه موضوع مهمی نبود – میتوانســت سالها قبل حلوفصل شــود . «سِلسو آموریم » - سفیر سابق برزیل – کتابی جذاب دارد تحت عنوان «اقدام جهانی». او در کتابش توضیح میدهد ســال ۲0۱0، همراه با ترکیه، برای فیصلهدادن به مســئله هســتهای ایران چه تلاشهایی کرده اســت؛ درحالیکه ما امروز با یکی از بزرگترین تهدیدهای تاریخ بشــر روبهرو هستیم، آنها در سال ۲0۱0 با ایران توافق کردند تا اورانیومهای غنیشــدهاش را به انبارهایی در ترکیه تحویل دهــد و در عوض قدرتهای غربی – یا همان آمریکا – نیز ســوخت لازم را برای رآکتورهای ایران تأمین کنند. موضوعی که از اســاس باید تمامشــده تلقی میشــد؛ ولی «باراک اوباما» و «هیلاری کلینتون» شــروع به وَررفتن با آن کردند. آنها نمیخواســتند به غیر از خودشــان کس دیگری عهدهدار رســیدگی به این مسئله باشد. علت روشــن اقدام آنها نیز این بود: کلینتون در آســتانه وضع تحریمهایی جدید علیه ایران به وســیله شــورای امنیت ســازمان ملل قرار داشت و نمیخواســت مجموعه اقدامهای انجامشده را تضعیف کنــد. همین یک رقم میتواند نشــاندهنده کل رویکرد آنها به مســئله منع گسترش ســلاحهای هستهای باشــد. در واقع کسی خارج از ایالاتمتحده آمریکا مسئله هستهای ایران را تا این حد جدی تلقی نمیکند. داستان کرهشــمالی نیز به همین ماجرا شــباهت دارد. اقدامات اخیر، یک وضعیت تهاجمی بیشــتر را علیه کرهشــمالی اعلام میکند. در وضعیتی که موشــکهای نیروی دریایی دارند خطرناکتر میشوند سؤال اصلی این است: آیا هنوز یک راهکار دیپلماتیک وجود دارد؟ و پاسخ: بله، وجود دارد. چین و کرهشــمالی پیشــنهادی معقول دارند. آنها میگویند کرهشمالی به گســترش ســلاحهای اتمی خود پایان میدهد. به این معنا که کرهشمالی برنامه گســترش ســلاحهای اتمی را خاتمه خواهد داد؛ ولــی آنچه را به دســت آورده، حفظ میکند. در عــوض چین و کرهشــمالی میخواهند تا ایالاتمتحــده نیز مانورهای خصمانهاش در مرزهای این کشــور را متوقف کند. قدر مســلم آمریکا به این پیشــنهاد تن نداده است. آن برنامه نوسازی – کــه در ابتــدای این بحث به آن اشــاره کردم – به وضــوح ثابت میکند اولویت آمریــکا تأمین امنیــت و بالابردن توان دفاعی خویش نیســت. به عبارت دیگر موضوع بر ســر تأمین امنیت آمریکا نیســت، بلکه مســئله بر ســر افزایش قدرت تخریبگری آمریکا به منظور درهمکوبیدن توان دفاعی دشــمنهای این کشــور اســت. یگانه تأثیر این رویکرد آمریکا نیز بالابردن احتمال حملههای پیشگیرانه به آمریکا از طرف دشمنهای آن است. چنین حمله پیشگیرانهای نیز یک زمستان اتمی را رقم خواهد زد.

نیاز به یادآوری نیســت که مــا آمریکاییهــا در آن منطقه حضور نظامی داریم. به خاطر دارم یکبار مطرح کردید ســلاحهای هستهای کرهشــمالی ارتباطی به توان دفاعی این کشــور ندارنــد و نوک پیکان نظامیگری کرهشمالی بهطور مشخص ســئول و ارتش ایالات متحده را نشانه رفته است.

اگر ایالات متحده به کرهشــمالی حمله کرده بود، آنها میتوانستند کل این کشــور را تخریب کنند؛ ولی کرهجنوبی نیز همراه با کرهشمالی به کلی تخریب میشد. توپخانه قوی کرهشمالی سئول را هدف گرفته است و هیچ بنیبشری نمیتواند این توپخانه را متوقف کند.

با توجه به رابطــه فعلی ایالات متحده و ســوریه، آیا هنوز راهحل سیاســی وجود دارد؟ در آخرین گفتوگوی «مــدهآ بنیامین» با «اِمی گودمــن »، وی گزینههای سیاســی را در این زمینه طــرح کرد که هرگز امتحان نشدهاند؟

پیشــنهادهایی در ســال ۲0۱۲ وجود داشت. سفیر روســیه در سازمان ملل برای حلوفصل سیاســی مسئله سوریه طرحهایی را پیشنهاد داد. آن طرحها، برنامههایی بودند به منظور کنارهگیری تدریجی بشار اسد از قدرت. طرحهای پیشنهادی سفیر روسیه بلافاصله از سوی غرب رد شد. همچنین ما نمیدانیم آن طرحها، پیشنهادهایی واقعی بودند یا خیر؛ چون طرحهای روسیه هیچ وقت از کرملین بیرون نیامد. مسئله این است که هر پیشنهادی از بیــن میرود و اثری از آثار آن بر جــای نمیماند؛ برای همین میگویم ما حتــی نمیدانیم آیا این طرحها واقعیت داشــتهاند یا خیر! این موضوع تا حدی به ۱۱سپتامبر شباهت دارد. بعد از تمام آن وقایع، طالبان میخواست اســامه بنلادن را بــه آمریکا تحویل دهد؛ ولی ایــالات متحده علاقهای به شــنیدن این حرف نشان نمیداد. آمریکا اعتقاد داشت باید علیه اینها از زور استفاده کرد. یکی از دلایل این بود که طالبان از آمریکا مدرک میخواست؛ ولی آمریکا هیچ مدرکی علیه او نداشت.

فصل مشــترک بین تغییرات آبوهوایی و تغییرات زیستمحیطی با مسئله سلاحهای اتمی چیست؟ به نظر میرسد شانسی برای صحبت درباره هر دوی این صورت مسائل وجود داشته باشد.

پنتاگون ازجمله نهادهایی اســت که درباره تغییرات آبوهوایی نگرانی نشــان میدهد. دلیل نگرانی پنتاگــون نیز به دردســرهایی برمیگردد که تغییرات آبوهوایــی میتواند برای این نهاد به وجود آورد. بهعنوان مثال، بالاآمــدن آب پایگاههای پنتاگون در نورفُلک، ایالت ویرجینیا را غرق خواهد کرد. همچنین یکی دیگر از نگرانیهای پنتاگون در موج پناهندههایی ریشه دارد که به علت تغییرات آبوهوایی زادگاهشــان را ترک میکنند. فقط یک نگاه به بنگلادش بیندازید.

انتخــاب رکس تیلرســون بهعنــوان وزیر خارجه دولــت ترامپ، نشــاندهنده نقش نهادی اعضای کابینه در ســوداگری است. آیا این کابینه برای سیاره ما خطرناک است؟

چیــزی باورنکردنــی در حــال وقوع اســت؛ عجیبتــر آنکه ایــن امرِ درحالوقــوع، باز نمیشــود و توضیحی برای آن وجود نــدارد. همزمان با انتخاب ترامپ در هشــتم نوامبر سال گذشــته، ایالات متحده آمریکا نیز به معنای دقیق کلمه در جهان تنها ماند. مســئله این اســت که نخســت از پیداکردن راهکاری برای حل این مسئله خودداری میشود و از آن بدتر، به صورت مشخص دارند وضعیت را بغرنجتر هم میکنند. درحالحاضر تمام کشــورها میخواهند اقدامی مثبت به نفع جهان انجــام دهند؛ اما ایالات متحده یکتنه کمر به تخریب همه چیز بســته اســت. البته این موضوع را بایــد بدانیم که این رویکرد تخریبی، رویکرد شــخص ترامپ نیســت؛ بلکه تمام حزب جمهوریخواه این راه را در پیش گرفته اســت. حتی نمیتوان کلمــهای پیدا کرد تا این وضعیت را توضیح بدهــد. هیچ حرفی درباره آن به زبان نمیآید و هیچ گفتوگویی نیز حول این مسئله شکل نمیگیرد.

وقتی به هشــتم نوامبر سال گذشته اشاره میکنم، از واقعهای مشخص حــرف میزنم که بارهــا از آن صحبت کردهام و انگار کســی علاقهای به شــنیدن آن ندارد. در هشــتم نوامبر سال گذشــته قرار به برگزاری نشستی بینالمللــی در مراکش بود؛ نشســتی در ادامه «نشســت پاریس» و برای برجستهســازی بخشهایی از توافقنامه نوشتهشــده در آن نشست. سؤال اصلی «نشســت مراکش» این بود: «آیا زنده خواهیــم ماند؟». با این حال هشتم نوامبر آن نشست متوقف شد؛ بیآنکه حتی پاسخی یک کلمهای به این پرسش داده شــود و یک اتفاق عجیبتر: در شرایطی که آمریکا چیزی جز یک دســتگاه مخرب نیست و دارد همه چیز را نابود میکند، چشم امید جهان برای نجات خویش به چین بسته شده است.

معنی این ادعا برای زمامدارهای آمریکا چیست؟ آیا ما هم به چین نگاه میکنیم؟

معنی این حرف این است که آمریکا خطرناکترین کشور جهان است.

این ادعا پیام خوبی برای دموکراسی و امید به آن ندارد.

کاری از دســت دموکراســی ساخته نیســت. تحت ســیطره یک نظام نئولیبرال که جمعیت بزرگی از حقوقشان محروماند، دموکراسی به سختی کار میکند. فقط همین لفاظیهای آتشــین در مذمت کشــتار غیرنظامیها را نگاه کنید؛ اینها حرف مفت اســت. درحالحاضر ایــالات متحده دارد از حملههای نظامی عربستان سعودی و «سیاست قحطی» حمایت میکند. اجرای همین سیاســت قحطــی دارد جان هزاران یمنــی را میگیرد؛ ولی جز معدود آدمهایی که از اســتراتژی راهانداختن قحطی در یمن از ســوی عربستان نوشتهاند، کس دیگری دراینباره حرف میزند؟

نظرتان درباره دوران زمامداری ترامپ چیســت و اینکه سیاســت خارجــی دولت او چه سمتوســویی خواهد داشــت؟ آیا سیاســت خارجــی دولت ترامــپ پیشبینیناپذیر خواهد بود، چون شــخص او قابل پیشبینی نیست؟ یا اینکه تصور میکنید این دولت یک خط مشی مشخص را دنبال خواهد کرد؟ خیال میکنم سیاســت خارجی دغدغه آنها نیست. مثل کار بیمعنایی که در ســوریه انجام دادند. منظورم این اســت که حمله موشــکی به یک پایگاه خالی نیروی هوایی بیمعناست؛ آن پایگاه هوایی در چند روز دوباره کارش را از ســر گرفت. فکر میکنم آن حمله فقط مصرف داخلی داشت: «میبینید؟! من اوباما نیســتم؛ من آدمی هستم سرسخت و خشن». تصور میکنم اصل ماجرا به برنامههای «پل رایان» مربوط میشــود؛ مثل لایحه بودجــه و قانونهایی که این آدم دارد میگذراند. در حقیقت تمام مســائل اصلی زیر گزافهگوییهای ترامپ و رســانههای دروغگو مدفون شــدهاند. ایــن آدمها دســت به هر کاری میزنند تا توجه رســانهها را به خودشــان جلب کنند. تا اینجای کار هم جواب گرفتهاند. همین «ســیانان» را تماشا کنید تا خبرها دســتگیرتان شود: جمهوریخواههان دارند تمام بخشهای حمایتــی دولت را از بیخ اره میکنند. فکر میکنم «پل رایان» - رهبر حزب جمهوریخــواه و رئیــس کنگره نماینــدگان آمریــکا – خطرناکترین فرد حکومت اســت. رایان میداند چه میکند و رفتاری از پیش طراحیشــده را در پیش گرفته اســت. اطمینان کامل دارم پشــت ســر انتخاب اعضای کابینه هم همین آدم ایســتاده اســت. واقعا شگفتآور اســت. اینها برای هر پســت کابینه آدمهایی انتخاب کردهانــد که پیش از این جزء فداییهای تخریب همان بخش از دولت بودهاند یا دســتکم در زمان انتخاب اعضای کابینه از بیکفایتی این آدمها اطمینان داشتند. در روزهای انتخاب اعضای کابینه تمام توجهها به «آژانس حفاظت محیط زیســت» جلب شــده بود، درصورتیکه همــه میدانند اهــم برنامههای زیســتمحیطی در وزارت انرژی ایالات متحده طراحی میشــود؛ همین مــورد را میتوان در پیوند با صحبتهای قبلی دید و علت این هدفگیریهای اشتباه را فهمید.

یعنی از روی عمد آدمهایی را در کابینه راه دادهاند تا بهواسطه آنها کلک بخشهای حمایتی دولت را بکنند؟

در تکتــک بخشهای حمایتــی دولت، که کمکحال مردم هســتند و منفعتی برای ثروتمندها ندارند، آدمهایی را گماشــتهاند تا این قســمت از بدنه دولت را نابود کنند. ولی ســؤال جالب ایــن خواهد بود: کلاهبرداری ترامپ تا کی ادامه خواهد داشت. منظورم این است که جمهوریخواههان بیش از هرکس دیگری به یکدیگر پرخاش میکنند، ولی همیشه به آدمشان وفادارنــد. اگر اوضاع به هم بریزد – کــه تصور میکنم دیر یا زود این اتفاق رخ خواهد داد – حکومت ترامپ به شکلی رادیکال تمام توش و توانش را برای کنترل اوضاع به کار ميگیرد.

فکر میکنید برداشــت روســیه از حمله نظامی ترامپ به ســوریه چیست؟ آیا روسها این اقدام را یک تهدید تلقی میکنند؟

خب! اینجا چند ســؤال جالب وجود دارد. کشــاندن ایــالات متحده به جنگ ســوریه بدترین اتفاق ممکن برای بشــار اسد اســت؛ او دارد جنگ را میبرد. بنابراین چرا باید دست به یک حمله شیمیایی بزند؟ میتوان تصور کرد که یک شــخص محلی تنها زمانی دست به چنین حملهای میزند که به او چراغ ســبز نشان داده باشند. ولی روســیه چرا باید چنین اجازهای به اســد بدهد؟ چنین چیزی بیمعناســت. بااینحال تردیدهایی جدی درباره ماهیت این اتفــاق وجود دارد. آدمهاي واقعــی معتقدند چنین حملهای صورت نگرفته اســت. لارس ویلکرســون - رئیسِ سابق دفتر کالین پاول - میگوید بســیار احتمال دارد زاغه مهمات «القاعده» – همراه با سلاحهای شــیمیایی داخل آن – از ســوي یکی از هواپیماهــای آمریکایی هدف قرار گرفته شده باشد.

چپ در مقابل مسئله سوریه چه موضعی دارد؟

موضع چــپ در مقابل وضعیت فعلی ســوریه موضعی ناخوشــایند است. بخش بزرگی از چپ جانب اسد را گرفته است. در حلقه این چپها نمیشــود به اســد گفت بالای چشمت ابروســت. برای این چپها هر که از اســد انتقاد کند، در جرگه امپریالیســتهای آمریکایی است. با این همه این قســم از چپ، یگانه بخش قابل رؤیت چپ به حســاب میآید. بخش دیگری از چپها نیز معتقدند ما نباید تحت هیچ شرایطی درگیر یک جنگ دیگر شــویم. با این حال اگر ادعای آمریکا درســت باشد و دولت سوریه از سلاحهای شیمیایی استفاده کرده باشد، شلیک چند موشک از طرف ارتش آمریکا برای جلوگیری از اســتفاده دوباره دولت ســوریه از سلاح شیمیایی جنایتی بزرگ تلقی نمیشــود. چنین اقدامی بهترین کار ممکن نیست، ولی جنایت هم نیست. بنابراین لااقل باید تحقیق و تفحصی صورت بگیرد برای روشنشدن اینکه اصلا چه اتفاقی افتاده.

بشخصه با دخالت نظامی آمریکا در سوریه موافق نیستم، اما با اسد هم مخالفم. چطور یک نفر میتواند در آنِ واحد هم مخالف اسد باشد و هم مخالف دخالت نظامی؟

گروهی از چپها میگوینــد: «ما نمیتوانیم اجازه بدهیم این جنایتها در ســوریه ادامه پیدا کند. ما باید وارد جنگ شــویم». مشــکل این ایده این اســت که آمریکا و روســیه را وارد یک جنگ اتمی میکنــد. بنابراین بهتر اســت این سؤال را بپرسیم: باشد، به جنایت پایان بدهیم، ولی دقیقا چطور میتوان این کار را انجام داد؟ منبع : http://www.truth-out.org

سؤال جالب این خواهد بود: کلاهبرداری ترامپ تا کی ادامه خواهد داشت. منظورم این است که جمهوریخواههان بیش از هرکس دیگری به یکدیگر پرخاش میکنند، ولی همیشه به آدمشان وفادارند. اگر اوضاع به هم بریزد – که تصور میکنم دیر یا زود این اتفاق رخ خواهد داد – حکومت ترامپ به شکلی رادیکال تمام توش و توانش را برای کنترل اوضاع به کار ميگیرد

گسترش ســلاحهای هســتهای و تغییرات آبوهوایی ازجمله مســائل نگرانکنندهایاند که بــا رویکارآمدن دولت دونالد ترامپ ، رئیسجمهوری آمریکا، از دستور « » کار خارج شــدهاند. گفتوگوی دانیل فالکون از تروث « »« آوت با نوآم چامسکی ، به پوشــش رسانهای این دو »« » سرفصل مهم، تنش میان روسیه و ایالات متحده آمریکا، ایران و کرهشــمالی و همچنین حمله اخیر ارتش ایالات متحده به پایگاه هوایی سوریه اختصاص دارد.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.