روحانی مدیون کیست؟

Shargh - - اقتصاد -

قالیباف یکی از خشنترین این سیاستمداران است که با کسی شــوخی ندارد. او در مناظرهها بیمحابــا به روحانی و دولتــش میتازد و حتی زمانی که تــاش میکند در ظاهر آرامشــش را حفــظ کند، موفق نمیشــود. در پس خندههای او موجــی از خشــم و نفــرت فروخفته اســت، خشــمی که دلایل بســیاری برای بروز آن وجود دارد. رئیسی این خشــم را کمتر از قالیباف علنی کرده است. او کلمات و جملههایش را در لفافی مؤدبانه میپیچد و بر زبان میآورد. جماتی که بیش از آنکه نشان از تواضع داشته باشد، بیانگر خشــمی پنهان اســت که هر دم میتواند سر باز کند و چون سِــیلی از کلمات خشــمگین بر ســر رقیبان ببــارد. مناظرههای این دوره بیش از آنکه مدل گفتوگو و مواجهه سیاســی باشد، برخورد خشــمآگین دیدگاهها و ایدئولوژیهای مستور در نقاب کلمات اســت. ازاینروســت که مخالفان بیــش از آنکه به اســتدلال و منطق پنــاه ببرند، بــه تخریب و تهدید روی آوردهاند. مشــکل آنان بیش از آنکه مربوط به روحانی و دولتش باشــد، به خودشــان و جایگاه سخنشــان بازمیگردد. قالیبــاف و رئیســی تاش میکننــد از تودههای مستضعف و فرودســت جامعه دفاع و حمایت کنند و صدای خاموشــان باشــند. اگر این کار به هزارویک دلیــل از جانب احمدینــژاد باورپذیر بود، بــه هزارویک دلیل برای قالیباف و رئیســی دور از دســترس اســت و بعید بهنظر میرســد توده فرودست جامعه دلسوزی و جانبداری آنان را باور کند. آنچه قالیباف و رئیســی را به خشــم میآورد همین اســت که این تودهها گوششــان از وعدهها پر اســت و دیگر به دشــواری کسی را بهعنــوان حامی خود بــاور خواهند کرد. خاصه آنکه این حامیان، مدیریت نهادهای قدرتمندی را در اختیار داشته باشند که ارقام موجود و گردش مالیشان هیچ ســنخیتی با زندگی فقیرانه آنان ندارد. این شــعار قالیباف مصداق نقض خود او است: به عمل کار برآید... اشاره بِجای روحانی به بانکهای منتسب به قالیباف و رئیسی در مناظره اخیر نشان از رویکردِ تازه روحانی به مخالفانش است، از این منظر او شــیوه سقراطی را در پیش گرفتــه و چیزی را بــرای مخالفانش تدارک دیده است که مستحق آنند.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.