8 ساعت تا کنسولگری میلان برای یک رأی

Shargh - - سياست - رضا بختیاری*

هفته اخیر انتخابات ریاستجمهوری فرانسه بــا یک کاندیدای راســت افراطــی )مارین لو پن( و یك کاندیدای جوان بهشــدت طرفــدار اروپای واحــد در صدر اخبــار جهان بــود. در یک تصویر بزرگتر، این انتخابات در امتداد انتخابات آمریکا و همهپرسی خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا نیز دیده میشــد. در چند ماه گذشته هم انتخابات اتریش و هلند برگزار شــد که در هــر کارزار دو کاندیدای راست افراطی تا مرحله نهایی پیش رفته بودند.

ســؤال خیلی مهم و کمــاکان مبهم همه این موارد این اســت که چطور در یک سیســتم آزاد و دموکراتیک مردم به این نقطه میرسند که چنین انتخابهای عجیبی داشــته باشــند. در همه این کشورها آزادی احزاب و رسانه جزء لاینفک قانون اساسی اســت و همه امکان رساندن پیامشان به همگان را دارند. با این همه مارینلو پن به دور دوم رسید. چرا؟ با نگاهی به تاریخ معاصر جهان )مثلا از ۱9۰۰( شــاید بتوان در یک تصویر خیلی ســاده گفــت که همیشــه بعد از بحرانهــای اقتصادی اجتماعی افرادی پیدا شدهاند و وعدههای عجیب و واهی ســر دادهاند. جامعه هم در پاسخ به این پالسهای فریبنده ابتــدا به صورت کاملا کوچک واکنش مثبت نشــان میدهــد و ناگهان همه این اجتماعات کوچــک به هم میپیوندند و یک موج بــزرگ نهایی ایجاد میکنند. ایــن بهترین فرصت ممکن برای عوامفریبان است که در باغ سبز را به ناامیدان و مأیوسان نشان دهند و ناگفته پیداست که نتیجه کارشان چه بوده است.

در فرانســه همــه احــزاب و روشــنفکران آزاداندیش متوجه این خطر شــدند و به کاندیدای رقیب رأی دادند. این امر البته نخســتین بار نبود: در ســال 2۰۰2 هم لو پــن )پدر مارین لــو پن( با ژاک شــیراک بــه دور دوم رفتنــد و دوباره همین داســتان تکرار شد و مردم به شــیراک رأی دادند. منتقدان شــیراک جمله معروفــی نقل میکردند که «برای اینکه بوی گند شــیراک را نشنویم بینی خــود را میگیریم ولی اســمش را روی برگه رأی مینویســیم». چــون خطر بزرگتــر و اصلیتر را میدانستند که کیست و کدام تفکر است.

ادامه در صفحه 19

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.