8 ساعت تا کنسولگری میلان برای یک رأی

Shargh - - سیاست -

انتخابات ما نیز نزدیک اســت. مقایسه سیستم حکومتی اقتصادی اجتماعی ما و فرانســه قیاس معالفارق اســت؛ اما میتــوان از آن آموخت. از تاریخ فقط و فقط یک مقایسه ماک ذهنمان بماند: انقاب فرانسه که آغاز عصر جدید اجتماعی اروپا محســوب میشود بین ســالهای ۱۷۸9 تا ۱۷99 میادی شــروع شــد. در ایــران میدانیــد در این سالها چه شــد؟ دقیقا در سال۱۷9۴ محمد شاه قاجار بر تخت نشســت! یعنی آغــاز عصر آزادی اروپا با آغاز ســلطنت قاجار همزمان شــد. تاریخ ورق خورد و ما و فرانســه اکنون در 2۰۱۷ هستیم؛ با این دو پیشــینه بســیار متفاوت. اما در یک چیز کاما مشترک هســتیم: خطر عوامفریبی افراطی. پــس ناامید نباید بود که این پدیده شــوم مختص ایران است و این سرنوشت محتوم مردم ایران که عوامفریبان جهان در همه جا هستند.

ســال ۸۴ که انتخابات به دور دوم کشیده شد قبــل از انتخاب نهایی به همه کســانی که آدرس ایمیلی از آنها داشــتم )حدود 2۰۰ نفر( نوشــتم رأی بدهیــم گرچــه با بیمیلی. از میان پاســخها جواب دو نفر همیشه در یادم میماند. هر دو هم آدمهای آکادمیک بودند. یکی حرف غالب آن روز را زد که کســی آمده جلوی دزدیهــا را بگیرد و من هــم به او رأی میدهم. دیگری هم نوشــت: «من رأی نمیدهمگر چه این شــخص افراطی را میشناسم اما دوست دارم بیاید که چنین و چنان شود». بماند که کدامشان درست گفت. با دوست عزیز و شــفیقی هشــت ســاعت با قطار رفتیم تا کنســولگری ایران در میان برای رأی و میگفتیم این همه راه؛ تازه آن هم برای رأی نه به دیگری و نه کاندیدای مطلوب خود.

*پژوهشگر ارشد فیزیک دانشگاه هامبورگ

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.