نسیم قاضیزاده

Shargh - - موسيقي -

ســبکهایی در موسیقی ایران است که نه آنقدرها روی آن کار شده و نه ما میشناسیمشان؛ اما سالهاست در دنیا روی آنها کار میشــود، برای خودشان جشنواره دارند، کلی آدم روی موسیقیشان کار میکنند، آلبوم منتشر میکنند، خاطره و دلخوشــیهای مخاطبانشان را میسازند. ما اما این طرف نشستهایم و موسیقیها بهخصوص در سالیان گذشته، دیر و دیرتر به دستمان رسیده، ســبکها ورافتاده و آن وقت تازه ما در حال تجربه کردنشان هستیم. این وسط این معادلهها را نسلهای جدید به هم زدهاند؛ اینترنت آمده و همهچیز را در دسترس کرده و اجازه درجازدن و دوری نداده. هرکه دوست داشته، دنبال علائقش رفته، گروه تأسیس کرده، تمرین کرده، منتظر اسپانسر نمانده، از پول توجیبیهایش زده، آلبوم منتشــر کرده و بعد درها به رویش گشوده شده. بعدها روزی رســیده کارهایش شنیده شده، سراغش آمدهاند، روی استیج رفته و تمام! این قصه موسیقی است؛ قصهای که سالهاست هنر- صنعت شده و به ایران با فاصله رسیده. بااینحال، گروهها و افرادی بهویژه در سالهای اخیر، سعی کردهاند این فاصله را کم کنند. صدا و موســیقی آن طرف را با کلام و مود ایرانی همراه کنند و آثارشان را جذاب تولید کنند. یکی از جذابترینها، بمرانیها هستند؛ یک گروه موسیقی سرحال، خلاق و از آن مهمتر، پیگیر و بیادعا. پلهپله آمدهاند جلو، موسیقی تئاتر کار کردهاند، برای برنامههای تلویزیونی موسیقی ساختهاند، در همین حین آلبومهایشان را روانه دست مردم کردهاند و بیشتاب مدام کار کردهاند و حضور مؤثر داشتهاند تا ماههای آخر سال گذشته که آلبوم گذشتن و رفتن پیوسته را در خیل عظیم مخاطبانشان رونمایی کردند؛ آلبومی که خودشان هم انتظار نداشتند تا این اندازه شنیده شود؛ اما شد. با آنها به گفتوگو نشستهایم که حال خوش و انرژیشان از لابهلای کلمات بیرون میزند.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.