بار دیگر زنان و اجازه خروج از کشور

Shargh - - سیاست - نیره توکلی

در انتخابات ریاســتجمهوری یــا مجلس، همواره گفتمانهــای اصلاح یا تغییر قوانین مطرح اســت؛ زیرا ایــن دو نهاد انتخابــی، در کنار نهادهــای غیرانتخابی، توانایی و ســازوکارهای قانونی تغییرات یا اصلاحات را دارند. از همین روســت که در آستانه هر کدام از این دو انتخابات، درخواســت تغییر قوانین نیز مطرح میشود. نــوع مخاطب قــراردادن یــا واکنش مثبــت و منفی یا بیاعتنایــی یا عرضه راهکارهای درســت و نادرســت، میتواند انتخاب را برای انتخابکنندگان آســانتر کند. مطالبات زنان برای ایجاد فرصتهای برابر در کار، شغل، حرفــه و نیز احســاس امنیت پــس از ازدواج، ازجمله مطالباتی است که سالهاست نادیده گرفته شده است. در کنار حق تحصیل و اشــتغال پــس از ازدواج، یکی از مهمترین این مطالبات حق خروج از کشــور اســت؛ این حق چیزی نیســت که همواره به کلیشهها نسبت داده میشــود و ما آن را در بســیاری از فیلمها و ســریالها میبینیم که زن خوب کسی است که سروکاری با خارج از کشــور ندارد و زن نافرمان زنی است که به هر علتی، قصد خروج از کشــور دارد. کلیشــهها راه را برای توجه بــه علتهای مختلــف میبندند و تنها زنــی را تصویر میکنند که محدودیتهای زندگی اجتماعی و بیهویتی یا بیعلاقگی به وطن، انگیزه سفر اوست. در این صورت، خواه سفر شغلی باشــد، خواه تحصیلی، خواه ورزشی و گردشــگری، تشخیص درســت و نادرستبودن آن به مرد خانواده واگذار میشــود. شــاید موارد متعددی که زنان بینامونشــان و معمولی با چنین محدودیتهایی مواجه میشوند، چندان توجهی را جلب نکند و بشود با نسبتدادن همان کلیشهها، چشم بر گرفتن فرصتهای شــغلی، حرفهای و تحصیلی حاصل از سفر به خارج از کشور برای زنان بست. از همین رو، در بسیاری موارد زنان قانونا ناچار میشوند بیسروصدا به این محدودیتها تن دهند. اما عرصه ورزشــی عرصهای است که چشمها و امیدهای بسیاری به آن معطوف است؛ امیدهای ورزشی، شغلی، اقتصادی، گردشگری و فراتر از آن امیدهای ملی اســت. موفقیتهای ورزشــی، به قول رایج گزارشگران ورزشی، «دل ملتی را شــاد میکند». زنان معلول ما در پارالمپیکها خوش درخشیدهاند و مدالهای بسیاری را به ارمغان آوردهاند. وقتی کیمیا علیزاده برای نخستینبار در تاریخ ورزش ایران توانســت مدال برنز زنان را کسب کند، شــادی و امید مردم از شــادی و امیدی که مردان مدالآور به مردم ایران هدیه میدهند، نهتنها کمتر نبود که شاید بیشــتر هم بود. اینکه زنان افتخارآمیز ایران که مایه افتخار ایران و همه مردم ایران بودند، دچار مشکل شــوند، مایه ناشــادی و ناامیدی زنان و جوانان اســت. همین دوســال پیش بود که نیلوفــر اردلان، کاپیتان تیم ملی فوتبال زنان ایران، به دلیل ممانعت همسرش برای خروج از کشــور، از حضور در مســابقات جام ملتهای آســیا بازمانــد. البته در هر دو مورد مســئولان، به دلیل خاصبودن دخالت کردهاند ولی آیا هر موردی رسانهای میشــود؟ آیا میتوان گرفتهشدن فرصتهای بالقوه را نیز رسانهای کرد؟ آیا از پیش میشد تصور کرد اگر امکان ادامه تحصیل از مریم میرزاخانی گرفته شود، امروز این نابغه ایران و جهان را کســی نمیشــناخت؟ وقت آن اســت که رشد و بلوغ زنان و دختران ایرانی را باور کنیم و قوانین را به تناســب واقعیتهــای اجتماعی موجود تغییر دهیم؛ واقعیتهایی که مبتنی است بر شایستگی و خردمداری و تفکر مدنــی زنان ایران امروز. نامزدهای ریاست جمهوری نباید مطالبات زنان را نادیده بگیرند.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.