چرا سیاست را دوست دارند

Shargh - - پژواك - عبداله دشتیمکان

محمدباقــر قالیباف هیچ شــباهتی با حاجعلی رزمآرا نــدارد. رزمآرا از نظامیانــي کــه در ابتــدای شــکلگیری ارتش نویــن ایران بــود و در زمانی که نظام سیاسی برای تمرکز قدرت و نابودی قدرتهای تجزیهطلب به امثال او نیاز داشت.

او همه تــلاش خود را در ایفــای نقش مقتضی و در راســتای وظیفــه نظامــیاش انجــام داد و سیاســتمداران را از خــود راضــی کــرد و در بین نظامیان نیز محبوبیت کمنظیری به دست آورد.

قالیباف فردي نظامی اســت کــه در زمان جنگ پســتهایی داشــته و پس از آن تلاش کرد بهعنوان یک سیاســتمدار و بعدا مدیر و تکنیســین، شناخته شود.

پســتهایی کــه او در دو دهه اخیر داشــته، در دنیای سیاســت ایران، برای اینکــه فردی را به مقام ریاستجمهوری برســاند کفایت میکرده است. در این مسیر، او سعی داشــته از قدرت نظامیگریاش دوری کند. ولی قالیباف چه دوســت داشته باشد و چه دوست نداشته باشــد، در جامعه سیاسی ایران، بهعنوان یک نظامی شــناخته میشود. تعلق خاطر و همراهی او با اصولگرایان و دلواپسان نیز گرههای کار او را بیشــتر کرده اســت. مخالفانش نام او را با کلماتی نظیر «حمله گازانبری» همراه کردهاند.

در شــرح زندگی رزمآرا گفتهانــد که او اصلا بلد نبود ژســت غیرنظامی بگیرد و در لباس غیرنظامی ابهتی نداشــت. این یعنی که نظامیان باید در جبهه نظامــی به تأمیــن و حفظ امنیــت و تحکیم قدرت سیاســی مســتقر بپردازند، مردم نیز دوســت دارند نظامی را با ابهت و اقتدار ببینند ولی آنها را در قواره سیاسی دوست ندارند.

شاید شکل صحیح قدرتگیری نظامیان در ایران را این روزها بتوان در ســیمای سردار سلیمانی یافت که با رعایت فاصله با جناحگیریهای سیاســی، به امور نظامی و تحکیم اقتدار نظام سیاسی میپردازد.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.