ما محکومیم به امیدواربودن

Shargh - - پژواك - سیدعلیرضا مسبوق

بینوایی ما در عرصه سیاســت، ریشه در این واقعیت دارد کــه غالبا درسهــا و تجربههای گذشته را زود فراموش میکنیم!

برخلاف اینکه ما در تجربههای ناخوشــایند فردی و خانوادگی که شایســته است به سرعت آنهــا را دور بریزیم و گلــه و کدورتهای مربوط بــه آن را برای بهبود حال امــروز و آینده خود و خانوادهمان پاک کنیم، عادت داریم در گذشــته بمانیم و حواشــی و نتایجش را هــر روز به رخ خــود و دیگران بکشــیم؛ در حالی کــه در امور مهم مربوط بــه زندگی جمعی و سیاســیمان عمدتا عادتمان دادهاند یا منفعلانه با ژستهای توجیهگرانه، کنار بکشــیم یا بیتوجه به گذشته، بزک چهرهها را باور کنیم و با دورریختن ســابقه هر چیــز و هرکس و بهفراموشیســپردن نتایج رویکردها و اندیشههای گذشته که امتحان خود را بارها پس داده اســت، خــود را در توهم یک فردای غیرواقعی، غوطهور کنیم؛ تا مصداق این گفته فیلســوف آمریکایی جورج سانتایانا شویم: آنــان که گذشــته را از یاد میبرند بــه تکرار آن محکوماند.

درســت یا اشــتباه، بخش زیادی از موقعیت و شــرایط امــروز، نتیجــه تصمیمــات، رفتارها و عکسالعملهــای گذشــته خــود ماســت. همگیمان بر یک مَرکَب سواریم!

عدهای که باور دارند یکی از راههای موجود، آنــان را به شــهر مطلوب مدنظرشــان هدایت میکند، تکلیفشان روشن است؛ عزمشان را جزم میکنند برای دراختیارگرفتن افســار مَرکَب، تا در مسیر دلخواه، هدایتش کنند.

اما دیگــران و دگراندیشــان چــه؟ چارهای نیســت! یا بایــد از مَرکَب پیاده شــویم و به قدر توشه، راهی دیگر در پیش بگیریم یا بنشینیم و با توجیه اینکه هیچکدام از این راهها ما را به شــهر هدفمان نمیرســاند، توان و زمان را هدر دهیم و فرصت را برای دیگران فراهم کنیم که افســار مَرکَب را به جهت هدایت آن در مســیر مطلوب خود در اختیار گیرند.

در این صورت دیگر گلهمندبودنمان ناموجه به نظر میرسد.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.